原典講読『真のキリスト教』504(直訳[3], [4])

[3.] Post haec locutus sum cum utroque, et primum cum illo qui amavit malum et falsum, et post aliqua de sorte ejus, cum nominavi liberum arbitrium, excanduit, et dixit, "Ah, quae vesania est credere, quod homini sit liberum arbitrium in spiritualibus. [3] この後、私は両方の者と話した、また最初に、彼と、その者は悪と虚偽を愛した、また彼の運命(経験する人生の種類)☆について何らかのものの後、選択の自由のことを言ったとき、彼は燃え上がった、また言った、「ああ、それは狂気である、信じること、人間に霊的なものの中で選択の自由があること。
sorsは「くじ」であり、「くじで割り当てられたもの」ものです。これはそれぞれの人の者なら、おおげさに言えば「運命・宿命」となります。ここは(これまでの人生での)経験または経歴とすればよいでしょう。
Quis homo potest fidem sibi assumere, et bonum facere a se? だれが、人間が自分自身に信仰を受け入れることができるのか、また善を自分自身から行なうこと?
Docetne Sacerdotium hodie ex Verbo quod nemo possit sumere quicquam nisi datum sit e caelo? 今日の祭司職はみことばから教えていないか、だれも何も取る(受け入れる)ことができないこと、天界から与えられるのでないなら?
Et Dominus Christus dixit ad suos discipulos, `Sine Me non potestis facere quicquam.' また、主キリストは自分の弟子たちに言った、『わたしなしで何も行なうことができない』。
Quibus hoc addo, quod nemo possit movere pedem, nec manum ad faciendum aliquod bonum, nec movere linguam ad loquendum aliquod verum ex bono: それらにこのことを私は加える、だれも足を動かすことができないこと、手も、何らかの善を行なうことへ向けて、舌も動かすことができない、善からの何らかの真理を話すことへ向けて――
quare ecclesia ex sapientibus suis conclusit, quod homo non possit velle, intelligere, et cogitare aliquod spirituale, et ne quidem se accommodare ad volendum, intelligendum et cogitandum illud, plus quam statua, truncus et lapis; それゆえ、教会はその賢明な者たちから結論した、人間は何らかの霊的なものを意志すること、理解すること、また考えることができないこと、また決してそれを意志すること、理解することまた考えることへ向けて適合させることも〔でき〕ない、像(柱)、幹また石よりもさらに。
et quod ideo a Deo, cui soli est potentia liberrima et illimitata; またそれゆえ、神から、その者いだけ最大の自由と制限のない力がある。
ex beneplacito inspiretur fides; 意のままに、信仰を吹き込まれる。
quae absque omni opera et potentia nostra, operante Spiritu Sancto, producit omnia, quae ineruditi addicunt homini." それは私たちのすべての働きと力なしに、聖霊の働きで、すべてのものを生み出す、それらを無学な者たちが人間に割り当てる(帰する)
[4.] Deinde locutus sum cum altero, qui amavit bonum et verum, et post aliqua de sorte ejus, cum nominavi liberum arbitrium, dixit ille, "Quae vesania est negare liberum arbitrium in spiritualibus. [4] その後、私はもう一人の者と話した、その者は善と真理を愛した、また彼の運命(経験する人生の種類)☆について何らかのものの後、選択の自由のことを言ったとき、彼は言った、「それは狂気である、霊的なものの中での選択の自由を否定すること。
Quis non potest velle et facere bonum, ac cogitare et loqui verum ex se a Verbo, ita a Domino qui est Verbum? だれが善を意志することと行なうことができないか、そしてみことばにより自分自身から真理を考え、話すことが? そのように主により、その者はみことばである。
dixit enim, 'Facite fructus bonos,' et 'Credite in lucem,' et quoque 'Amate vos invicem,' et 'Amate Deum;' というのは、言ったから、「善の実を結べ」また「光を信じよ」、そしてまた「あなたがたはお互いに愛せ」また「神を愛せ」。
tum 'Qui audit et facit praecepta mea, ille amat Me, et Ego amabo illum;' まおまた、「わたしの戒めを聞く、また行なう者は、彼は私を愛する、またわたしは彼を愛する」。
praeter millia similia in toto Verbo. ほかに数千の同様のもの、みことば全部の中に。
Ad quod itaque Verbum, si homo nihil posset velle et cogitare, et inde facere et loqui, quod ibi mandatum est? そこでみことばについて何が?☆、もし人間が意志することと考えることが何もできないなら、またここから行なうことと話すこと、そこに命令されるいることを。
ここのquodは疑問形容詞です。
Absque illa potentia apud hominem, quid foret religio et ecclesia, nisi sicut navis naufraga, quae in fundo maris jacet, super cujus mali summitate stat nauclerus, et clamat, 'Non possum quicquam,' et videt reliquos nautas in naviculis appensis velis enavigare? 人間のもとのその力なしに、宗教と教会は何になったか、難船の船のようでないなら、それは海の底の中に横たわる、船長がそのマスト(帆柱)の最先端に立つ、また叫ぶ、「私は何もできない」、また小舟(特に救命ボート)の中の残りの(他の)船員が帆をかけて帆走することを見る?
Nonne datum est Adamo liberum edendi ex arbore vitae, et quoque ex arbore scientiae boni et mali? アダムにいのちの木から食べる自由が与えられていないか、そしてまた、善悪の知識の木から?
et quia ex libero suo edit ex hac arbore, fumus ex serpente, hoc est, inferno, intravit mentem ejus, propter quod ejectus est e paradiso, et maledictus. また自分の自由からその木から食べたので、ヘビからの煙が、すなわち、地獄から、彼の心を入った、~のゆえに、楽園から追い出された、また呪われた。
Et tamen non perdidit liberum arbitrium; またそれでも、選択の自由を失わなかった。
nam legitur quod custodita sit a cherubo via ad arborem vitae, quod nisi factum esset, potuisset adhuc velle ab illa edere." なぜなら、読まれるからである、ケルブによりいのちの木への道が守られたこと、そのことが行なわれなかったなら、さらにそれから食べることを欲することができた。

原典講読『真のキリスト教』504(直訳[5]~[8])

[5.] His edictis, alter qui amavit malum et falsum, dixit, "Illa quae audivi relinquo; [5] これらで言い表わされて、もう一人の者、その者は悪と虚偽を愛した、言った、「それらを、それらを私が聞いた、私は残す(捨てる)
retineo apud me quae protuli: 私は私のもとに保持する、それらを私は表明した(profero)
sed quis non novit quod solus Deus sit vivus et inde activus, et quod homo ex se sit mortuus, et inde mere passivus? しかし、だれが知らなかった(知らない)か? 神だけが生き、またここから能動的(活動的)であること、また人間は自分自身から〔では〕死んだもの、またここから単に受動的であること。
Quomodo talis, qui in se mortuus et mere passivus est, potest sibi assumere aliquod vivum et activum?" どのようにこのようなものが、それは本質的に死んだものまた単に受動的なものである、自分自身に何らかの生きたものまた能動的(活動的)を受け入れる(おびる)ことができるのか?」
Ad hoc respondi, "Homo est organum vitae, et Deus solus est Vita; これに私は応えた、「人間はいのちの器官である、また神だけがいのちである。
et Deus infundit suam vitam organo et singulis ejus, sicut sol infundit calorem suum arbori et singulis ejus. また神は自分のいのちを有機体(生命体)とその個々のものに注ぎ込む、太陽が自分の熱を木とその個々のもとに注ぎ込むように。
Et Deus dat ut homo sentiat illam vitam in se ut suam; また、神はそのいのちを人間が感じるように与える、本質的に自分のもののように。
ac ita sentire, vult Deus, propter causam, ut homo secundum leges ordinis, quae totidem sunt quot praecepta in Verbo, sicut ex se vivat, et se disponat ad recipiendum amorem Dei. そして、そのように感じることを、神は欲する、理由のために、人間が秩序の法則にしたがって、それらはそれだけ多くある、みことばの中の同数の戒め、自分自身から生きるように、また自分自身を神の愛を受け入れるものへ整えるために。
At usque Deus perpetuo tenet digito perpendiculum supra libram, et moderatur, at nusquam violat liberum arbitrium cogendo. しかしそれでも、神は絶えず指で天秤の上の垂直線☆を保つ、また調整(抑制)する、しかし、決して選択の自由を強制して踏みにじらない(害さない)
天秤計りの両方の皿の間にある指針を「垂直に保つ」、すなわち「バランスを保つ」ことです。
[6.] Non potest arbor aliquid recipere, quod calor solis per radicem infert, nisi tepescat ac calescat quoad singula fila sua; [6] 木は何らかのものを受け入れることができない、それを太陽の熱が光線によってもたらす、自分の糸☆に関して、暖かくなり、そして熱くならないなら。
filumは「糸」に似たものとして「繊維」の意味があります。
nec possunt elementa per radicem exsurgere, nisi singula fila ejus ex recepto calore etiam calorem exspirent, et sic conferant ad transitum. 元素(要素=養分)も根を通って伸びることができない、その糸の個々のものが熱の受け入れから、さらにまた熱を発散しないなら、またこのように移行へ運び集め〔ないなら〕。
Similiter homo ex recepto calore vitae a Deo; 同様に、人間は、神からいのちの熱の受け入れることから。
sed hic secus ac arbor sentit illum ut suum, tametsi non est ejus; しかし、これ(人間)は木とは異なって、それを自分のものとして感じる、それでも彼の(もの)ではない。
at quantum credit quod ejus sit, et non Dei, tantum recipit lucem vitae, non autem calorem amoris a Deo, sed calorem amoris ab inferno; しかし、彼の〔もので〕あることをどれだけ信じるか〔によって〕それだけいのちの光を受け入れる、けれども、神からの愛の熱を〔受け入れない〕、しかし、地獄からの愛の熱を〔受け入れる〕。
qui quia crassus est, obstruit et occludit puriores ramusculos organi, sicut sanguis impurus vasa capillaria corporis; それは重い(粗野な)ものであるので、有機体(生命体)の小枝の純粋なものをふさぐ、また閉ざす、不潔な血が身体の毛細管を〔ふさぐ〕ように。
ita homo se facit a spirituali mere naturalem. そのように、人間は自分自身を霊的なものから単に自然的なものにする。
[7.] Liberum arbitrium homini inde est, quod sentiat vitam in se sicut suam, et quod Deus relinquat homini ita sentire, ut fiat conjunctio, quae non dabilis est nisi sit reciproca, ac reciproca fit dum homo ex libero prorsus ut a se agit. [7] 人間に選択の自由が〔あるのは〕ここからである、いのちを本質的に自分のものであるように感じること、また神が人間にそのように感じることにしておく(残す)こと、結合が生じるために、それは相互のものがないならありえない、そして相互のものは、人間が完全な自由から自分自身からのように行なう時、生じる。
Si Deus id homini non reliquisset, homo nec foret homo, neque foret ei vita aeterna; もし、神がそれを人間に残さなかったなら、人間は人間でなかった、彼に永遠のいのちはなかったであろう。
nam conjunctio reciproca cum Deo facit ut homo sit homo et non bestia, et quoque quod post mortem vivat in aeternum. なぜなら、神との相互の結合は、人間が人間であるようにする、また獣でなく、そしてまた、死後、永遠に生きる。
Liberum arbitrium in spiritualibus hoc efficit." 霊的なものの中での選択の自由はこのことを引き起こす。
[8.] Hoc audito, malus ille spiritus se removit ad distantiam, et tunc vidi serpentem volantem, qui vocatur prester, super quadam arbore, qui porrexit cuidam fructum inde. [8] これを聞いて、その悪い霊は、自分自身を距離(隔たり)へ遠ざけた、またその時、私は飛んでいるヘビを見た、それは火ヘビと呼ばれる、ある木の上に、それはここからある実を差し出した。
Et tunc in spiritu accessi ad locum, et ibi loco serpentis visus est monstrosus homo, cujus faciem obtexit barba adeo, ut non exstaret nisi nasus; またその時、霊の中で私は〔その〕場所に近づいた、またそこにヘビに変わって奇怪な人間が見られた、その顔はこれほどまでもあごひげでおおった、鼻でないなら現われないように。
ac loco arboris erat torris ignitus, ad quem stetit ille, cujus mentem prius intravit fumus, et postea liberum arbitrium in spiritualibus rejecit. そして木に代わって火の燃えさしがあった、それに彼は立った、その心に最初、煙が入った、またその後、霊的なものの中での選択の自由を追い払った。
Et subito similis fumus exivit ex torre, et circumfudit utrumque; また、急に似た煙が燃えさしから出た、また両方〔燃えさしと奇怪な人間〕を取り巻いた。
et quia sic subducti sunt a visu meo, abivi. またこのように私の視覚から引っ込められたので、私は立ち去った。
Alter vero, qui amabat bonum et verum, et asseruit quod homini sit liberum arbitrium in spiritualibus, me comitatus est domum. けれども、もう一人の者は、その者は善と真理を愛した、また人間に霊的なものの中で選択の自由があることを主張した、私に〔とって〕随行員、家の☆ものである。
ここのdomumは属格です。属格は従属的に用いられ、ここでは「家への随行員」となります。

原典講読『真のキリスト教』504(訳文)

(3) 訳文
504. 第二のメモラビリア――
 
 私は霊的な内的な視覚の中にいた、その〔視覚〕中に高い天界の天使がいる。しかし、その時、霊界の中に〔私はいた〕。
 また、私は、私から遠くない二人の霊を見た、それでも、彼ら自身から遠く離れていた。また、私は、彼らからの一人は善と真理を愛し、そのことによって天界と結ばれている、またもう一人の者は悪と虚偽を愛し、そのことによって地獄と結ばれていることを知覚した。
 私は近づき、彼らを呼び集めた。また彼らの音声と答えから私は、一人の者がもう一人の者のように真理を知覚すること、知ることから知覚を、そのように理解力から考えること、そしてまた知的なものを気にいるように、また意志を気にいるように決定することができること、それゆえに、両方の者は理性的なものに関して似た選択の自由の中にいた、と推断した。
 またそのうえ、私は、彼らの心の中のその自由から、知覚のものであった最初の視覚から、目のものであった近くの最後のものまで、〔彼らにとって〕照らされたものに見えたことに気づいた。
 [2] しかし、悪と虚偽を愛した者が、自分自身に残されて、考えた時、私は、煙のように地獄からのぼり、そして記憶の上方にあった輝きを消したものに気づいた、ここからそれに真夜中のようなそこの暗黒が〔生じた〕。
さらにまた、その煙は火をつけられて炎のように燃え、それは記憶の下にあった心の領域を照らし、そこから自己愛からの憎むべき虚偽を考えた。
 けれども、善と真理を愛したもう一人の者のもとで、彼が自分自身に残された時、私は天界から流れ下る温和な炎を見た、それは記憶の上の彼の心の領域を、そしてまたその下方の領域を、目まで照らし、またその炎からの光は、善の愛から真理を知覚し、考えるほど、さらにまたさらにと輝いた。
 これらを見て〔そこ〕から私に、それぞれの人間に、悪い者も善い者も、霊的なものの中での選択の自由があったこと、しかし、地獄はときどきそれを悪い者のもとで消すこと、また天界はそれを善い者のもとで高める、また火をつけることが明らかとなった。
 [3] この後、私は両方の者と話した。最初に、悪と虚偽を愛した者と。また彼の運命について何らかのものの後、選択の自由のことを言ったとき、彼は燃え上がり、言った、「ああ、人間に霊的なものの中で選択の自由がある、と信じること、それは狂気である。
 人間のだれが、自分自身に信仰を受け入れること、また善を自分自身から行なうことができるのか?
 今日の祭司職は、みことばから、天界から与えられるのでないならだれも何も受け取ることができないことを教えていないか?
 また、主キリストは自分の弟子たちに言った、『わたしなしで何も行なうことができない』。
 それらにこのことを私は加える、だれも何らかの善を行なうことへ向けて、足を、手も動かすことができない、善からの何らかの真理を話すことへ向けて舌も動かすことができない――それゆえ、教会はその賢明な者たちから結論した、人間は何らかの霊的なものを意志し、理解し、考えることができないこと、また決してそれを意志し、理解し、考えることへ向けて、像、幹また石よりもさらに、適合させることもできない。またそれゆえ、その方にだけ最大の自由と制限のない力がある神から、意のままに、信仰を吹き込まれる。それは、私たちのすべての働きと力なしに、すべてのものを生み出す聖霊の働きであり、それらを無学な者たちが人間に帰している」
[4] その後、私は善と真理を愛したもう一人の者と話した。、また彼の運命について何らかのものの後、選択の自由のことを言ったとき、彼は言った、「霊的なものの中での選択の自由を否定することは狂気である。
 だれが、善を意志し、行なうことが、そしてみことばにより、そのように、みことばである主により、自分自身から真理を考え、話すことができないか? というのは、「善の実を結べ」また「光を信じよ」、そしてまた「あなたがたはお互いに愛せ」また「神を愛せ」、なおまた、「わたしの戒めを聞く、また行なう者は、彼は私を愛する、またわたしは彼を愛する」。と言われたから。ほかに数千の同様のものが、みことば全部の中に〔ある〕。
 そこで、もし人間がみことばに命令されていることを意志することと考えることが、またここから行なうことと話すことが何もできないなら、みことばとは何なのか?
 人間のもとのその力なしに、宗教と教会は、難船の船のようでないなら何になったか? それは海の底に横たわり、船長がそのマスト(帆柱)の最先端に立ち、「私は何もできない」と叫び、また小舟(特に救命ボート)の中の残りの(他の)船員が帆をかけて帆走することを見る〔ようなものである〕。
 アダムに、いのちの木から、そしてまた、善悪の知識の木から食べる自由が与えられていないか? また自分の自由からその木から食べたので、ヘビから、すなわち、地獄から煙が、彼の心を入り、それで、楽園から追い出され、呪われた。それでも、選択の自由を失わなかった。なぜなら、、ルブによりいのちの木への道が守られ、そのことが行なわれなかったなら、さらにそれから食べることを欲することができたことが読まれるからである」。
 [5] これらが言い表わされて、悪と虚偽を愛したもう一人の者は、言った、「私が聞いたそれらを、私は〔後に〕残す。私は私が表明したものを保持する――しかし、神だけが生き、またここから能動的であること、また人間は自分自身から〔では〕死んだもの、またここから単に受動的であることをだれが知らないか? 
 どのように、本質的に死んだものまた単に受動的なものであるこのようなものが、自分自身に何らかの生きたものまた能動的を受け入れることができるのか?」
 これに私は答えた、「人間はいのちの有機体(生命体)である、また神だけがいのちである。また神は自分のいのちを、太陽が自分の熱を木とその個々のもとに注ぎ込むように、有機体(生命体)とその個々のものに注ぎ込む。
 また、神はそのいのちを人間が本質的に自分のもののように感じるように与える。そして、そのように感じることを、神は欲する、それは、人間が、みことばの中の戒めと同数のそれだけ多くある秩序の法則にしたがって、自分自身から生き、また自分自身を神の愛を受け入れるものへと整えるためにという理由のためである。
 しかしそれでも、神は絶えず指で天秤の針を垂直に保ち、調整する、しかし、決して選択の自由を強制して踏みにじらない。
[6] 木は太陽の熱が光線によってもたらす何らかのものを受け入れることができない、その繊維に関して、暖かくなり、そして熱くならないなら。元素(要素=養分)も根を通って伸びる(=進む)ことができない、その繊維の個々のものが熱の受け入れから、さらにまた熱を発散しないなら、またこのように移行へ運び集め〔ないなら〕。
 人間も、神からいのちの熱の受け入れることから、同様である。しかし、人間は木とは異なって、それを自分のものとして感じる、それでも彼の(もの)ではない。しかし、彼の〔もので〕あることを信じれば信じるほど、それだけいのちの光を受け入れる、けれども、神からの愛の熱を〔受け入れない〕、しかし、地獄からの愛の熱を〔受け入れる〕。その愛は重い(粗野な)ものであるので、不潔な血が身体の毛細管を〔ふさぎ、閉ざす〕ように有機体(生命体)の小枝の純粋なものをふさぎ、閉ざす。そのように、人間は自分自身を霊的なものから単に自然的なものにする。
 [7] いのちを本質的に自分のものであるように感じ、また結合が生じるために、神が人間にそのように感じることにしておくのは、それは相互のものがないならありえない、そして相互のものは、人間が完全な自由から自分自身からのように行なう時、生じ、このために人間に選択の自由がある。
 もし、神がそれを人間に残さなかったなら、人間は人間でなかった、彼に永遠のいのちはなかったであろう。なぜなら、神との相互の結合は、人間が獣でなく、人間であるように、そしてまた、死後、永遠に生きるようにするからである。
 霊的なものの中での選択の自由はこのことを引き起こす」。
 [8] これを聞いて、その悪い霊は、自分自身を距離へと遠ざけた。またその時、私は、ある木の上に、火ヘビと呼ばれる飛んでいるヘビを見た、そのヘビはそこから実を差し出した。
 またその時、霊の中で私は〔その〕場所に近づいた、するとそこにヘビに変わって奇怪な人間が見られた、その顔は、鼻しか現われないようにも、あごひげでおおわれていた。そして木に代わって火の燃えさしがあった、そこに彼は立った、その心に最初、煙が入った、またその後、霊的なものの中での選択の自由を追い払った。
 また、急に同じような煙が燃えさしから出た、また両方〔燃えさしと奇怪な人間〕を取り巻いた。またこのように私の視覚から引っ込められたので、私は立ち去った。
 けれども、善と真理を愛し、人間に霊的なものの中で選択の自由があることを主張したもう一人の者は、私に〔とって〕家への随行員となった。

原典講読『真のキリスト教』505

(1) 原文
505. Tertium Memorabile:
 
Quondam audivi stridorem sicut duorum lapidum molarium collidentium inter se. Accessi ad sonum, et evanescebat.
Et vidi angustam portam tendentem oblique deorsum ad quandam domum lacunatam, in qua erant plures camerae, in quibus cellulae, in quarum unaquavis sedebant duo, qui ex Verbo colligebant confirmantia pro justificatione per solam fidem: unus colligebat, et alter scribebat, et hoc alternis.
Accessi ad unam cellulam, quae prope ostium erat, et quaesivi, "Quid vos colligitis et scribitis?"
Dicebant, "De Actu Justificationis seu de Fide actu, quae est ipsa Fides justifica ns, vivificens et salvans; et caput doctrinarum ecclesiae in nostro Christianismo."
Et tunc dixi illi, "Dic mihi aliquod signum illius actus, quando fides illa in cor ac in animam hominis infertur."
Respondit, "Signum actus illius est in momento, cum homo percitus dolore quod damnatus sit, et cum in contritione illa est, cogitat de Christo, quod damnationem legis abstulerit, et hoc meritum Ipsius cum fiducia apprehendit, et cum hoc in cogitatione adit Deum Patrem et orat."
[2.] Tunc dixi, "Fit ita actus, et est hoc momentum:" et quaesivi, "Quomodo comprehendam, quod dicitur de hoc actu, quod ad illum non concurrat aliquid hominis, plus quam [1]concurreret, si foret stipes aut lapis, et quod homo quoad illum actum nihil possit inchoare, velle, intelligere, cogitare, operari, cooperari, se applicare et accommodare; dic mihi, quomodo hoc cohaeret cum dictis tuis, quod actus tunc incidat, cum homo cogitat de jure legis, de damnatione ejus a Christo sublata, de fiducia in qua apprehendit id Ipsius meritum, et in cogitatione de hoc adit Deum Patrem et orat; fiuntne omnia illa ab homine?"
Sed dixit, "Non fiunt active ab homine sed passive."
[3.] Et respondi, "Quomodo potest quis cogitare, fiduciam habere, et orare passive. Aufer homini activum et cooperativum tunc, annon etiam aufers receptivum, ita omne, et cum omni ipsum actum? Quid tunc fit tuus actus, nisi pure ideale, quod vocatur `ens rationis'? Spero, quod non credas cum quibusdam talem actum dari solum apud praedestinatos, qui nihil quicquam de infusione fidei apud se sciunt; hi possunt ludere talis, et per id inquirere, num eis fides infusa sit vel non. Quare, mi amice, crede quod homo quoad fidem et charitatem operetur ex se a Domino, et quod absque hac operatione tuus actus fidei, quem vocasti caput doctrinarum ecclesiae in Christianismo, non sit nisi quam statua uxor Loti, tinniens ex mero sale stricta penna scribae, aut ungue digiti ejus (Luc. [2]xvii. 32). Hoc dixi, quia facitis vosmet ipsos quoad actum illum similes status.
Cum haec dixi, sumpsit lychnuchum vi manus conjecturis in faciem meam, et subito tunc exstincto lychno conjecit in frontem sodalis; et abivi ridens.
 
   @1 concurreret pro “concurret” @2 xvii. (cum exemplo Auctoris,) pro “xvi.”
 
(2) 直訳
505. Tertium Memorabile:― 第三のメモラビリア――
 
Quondam audivi stridorem sicut duorum lapidum molarium collidentium inter se. かつて私は二つのひき臼の石が互いに衝突するようなきしむ音を聞いた。
Accessi ad sonum, et evanescebat. 私は音へ近づいた、すると〔音は〕消えた。
Et vidi angustam portam tendentem oblique deorsum ad quandam domum lacunatam, in qua erant plures camerae, in quibus cellulae, in quarum unaquavis sedebant duo, qui ex Verbo colligebant confirmantia pro justificatione per solam fidem: また私は狭い入り口を見た、ある丸天井の家へ下方へ斜めに伸びている、その中に多くの部屋があった、それらの中に小部屋が、それらのそれぞれの中に二人が座っていた、その者はみことばから、信仰のみによる義認のための確認するものを集めていた。
unus colligebat, et alter scribebat, et hoc alternis. 一人が集めた、またもう一人が書いた、またこれを交替で。
Accessi ad unam cellulam, quae prope ostium erat, et quaesivi, "Quid vos colligitis et scribitis?" 私は一つの(ある)小部屋へ近づいた、それは入り口の近くにあった、また私は質問した、「何をあなたがたは集め、また書いているのか?」
Dicebant, "De Actu Justificationis seu de Fide actu, quae est ipsa Fides justifica ns, vivificens et salvans; 彼らは言った、「義認の活動すなわち信仰の活動について、それは義認する☆また救う信仰そのものである。
ここにミスプリがあります。
et caput doctrinarum ecclesiae in nostro Christianismo." また私たちのキリスト教世界(国)の中の教会の教えの頭(頂点)〔である〕」。
Et tunc dixi illi, "Dic mihi aliquod signum illius actus, quando fides illa in cor ac in animam hominis infertur." またその時、私は彼に言った、「私に言え、その活動の何らかのしるしを、その信仰が人間の心の中に、そして霊魂の中にもたらされる時の」。
Respondit, "Signum actus illius est in momento, cum homo percitus dolore quod damnatus sit, et cum in contritione illa est, cogitat de Christo, quod damnationem legis abstulerit, et hoc meritum Ipsius cum fiducia apprehendit, et cum hoc in cogitatione adit Deum Patrem et orat." 彼は答えた、「その活動のしるしは瞬間の中にある、苦痛にかきたてられた人間に、断罪されていること、またその痛悔の中にいるとき、キリストについて考える、律法の断罪を取り去った(aufero)こと、またその方のこの功績を信頼とともに感知する、またこれを思考の中で父なる神に近づく、また祈る」。
[2.] Tunc dixi, "Fit ita actus, et est hoc momentum:" [2] その時、私は言った、「そのように活動が生じる(行なわれる)、またこれが瞬間である――」
et quaesivi, "Quomodo comprehendam, quod dicitur de hoc actu, quod ad illum non concurrat aliquid hominis, plus quam [1]concurreret, si foret stipes aut lapis, et quod homo quoad illum actum nihil possit inchoare, velle, intelligere, cogitare, operari, cooperari, se applicare et accommodare; また私は質問した、「どのように私は把握(理解)するのか、この活動について言われることを、それらに人間の何らかのものが協力しないこと、さらに(なお)協力しようと〔しない〕、もし幹(切り株)または石であったなら、また人間がその活動に関して何も始めることができないこと、意志すること、理解すること、考えること、働くこと、協力すること、自分自身を適合させること、また調節すること。
dic mihi, quomodo hoc cohaeret cum dictis tuis, quod actus tunc incidat, cum homo cogitat de jure legis, de damnatione ejus a Christo sublata, de fiducia in qua apprehendit id Ipsius meritum, et in cogitatione de hoc adit Deum Patrem et orat; 私に言え、どのようにこのことはあなたの言うことに結合する(関連する)、活動がその時、起こること、人間が律法の権利(力)について考える時、キリストにより取り上げられた(tollo)彼の断罪について、信頼について、その中にそれを感知する、その方の功績を、また思考の中でこれについて、父なる神へ近づくまた祈る。
fiuntne omnia illa ab homine?" そのすべてのものが人間から生じる(行なわれる)のか?」
Sed dixit, "Non fiunt active ab homine sed passive." しかし、彼は言った、「人間から能動的に生じ(行なわれ)ない、しかし、受動的に」。
[3.] Et respondi, "Quomodo potest quis cogitare, fiduciam habere, et orare passive. [3] また、私は答えた、「どのようにだれかが考えることができるのか、信頼を持つこと、また受動的に祈ること。
Aufer homini activum et cooperativum tunc, annon etiam aufers receptivum, ita omne, et cum omni ipsum actum? 人間に能動的なものと協働的なものを取り去れ、その時、あなたは容器もまた取り去るのではないのか、そのようにすべてのものを、また活動そのものすべてのものとともに?
Quid tunc fit tuus actus, nisi pure ideale, quod vocatur `ens rationis'? 何がその時、あなたの活動は生じる(行なわれる)のか、純粋な観念的なものでないなら、それは「想像の所産」と呼ばれる?
Spero, quod non credas cum quibusdam talem actum dari solum apud praedestinatos, qui nihil quicquam de infusione fidei apud se sciunt; 私は期待する(願う)、あなたがある者の場合(であることを)信じないこと、このような活動が予定のもとでのみ与えられること、その者は自分のもとの信仰の注ぎ込みについて決して何も知らない。
hi possunt ludere talis, et per id inquirere, num eis fides infusa sit vel non. これらの者はこのようなものを遊ぶことができる、またそれによって質問すること、彼らに信仰が注ぎ込まれたかあるいはないか。
Quare, mi amice, crede quod homo quoad fidem et charitatem operetur ex se a Domino, et quod absque hac operatione tuus actus fidei, quem vocasti caput doctrinarum ecclesiae in Christianismo, non sit nisi quam statua uxor Loti, tinniens ex mero sale stricta penna scribae, aut ungue digiti ejus (Luc. [2]xvii. 32). それゆえ、私の友よ、信じよ、人間は信仰と仁愛に関して主により自分自身から働くこと、またこの働きなしにあなたの信仰の活動は、それを()キリスト教世界(国)の中の教会の教えの頭(頂点)と呼ばれる、ロトの妻の像以外でないならない、単なる塩から鳴り響く、筆記者の細いペンで〔ひっかく〕あるいは彼の指で(ルカ17:32)。
Hoc dixi, quia facitis vosmet ipsos quoad actum illum similes status. " このことを私は言った、あなたがた自身そのものをその活動に関して彫像と似たものにしているからである」。
Cum haec dixi, sumpsit lychnuchum vi manus conjecturis in faciem meam, et subito tunc exstincto lychno conjecit in frontem sodalis; これらを私が言ったとき、彼は手の力で(力づくで)台を持った、私の顔の中に投げつけるために、また急に、その時、明りが消えて、仲間の額の中に投げつけた。
et abivi ridens. また私は立ち去った、笑って。
 
@1 concurreret pro “concurret” 注1 concurret」の代わりにconcurreret
@2 xvii. (cum exemplo Auctoris,) pro “xvi.” 注2 xvi.」の代わりにxvii. (著者の写し(本))
 
(3) 訳文
505. 第三のメモラビリア――
 
 かつて私は二つのひき臼の石が互いに衝突するようなきしむ音を聞いた。
 私は音へ近づいた、すると〔音は〕消えた。
 また私は、ある丸天井の家へと下方へ斜めに伸びている狭い入り口を見た、その中に多くの部屋が、それらの中に小部屋があった、それらのそれぞれの中に二人が座っていて、その者はみことばから、信仰のみによる義認のための確認するものを集めていた――一人が集め、もう一人が書き、またこれを交替で。
 私は入り口の近くにあった一つの小部屋へ近づき、質問した、「何をあなたがたは集め、また書いているのか?」
 彼らは言った、「義認の活動すなわち信仰の活動について、それは義認し、救う信仰そのものである。また私たちのキリスト教の中の教会の教えの頂点〔である〕」。
 またその時、私は彼に言った、「私に、その信仰が人間の心の中に、そして霊魂の中にもたらされる時のその活動の何らかのしるしを言え」。
 彼は答えた、「その活動のしるしは、断罪されている苦痛にかきたてられた、またその痛悔の中にいるときの人間に、キリストについて、律法の断罪を取り去ったことを考え、またその方のこの功績を信頼とともに感知する、またこれを思考の中で父なる神に近づき、祈る瞬間の中にある」。
 [2] その時、私は言った、「そのように活動が行なわれ、またこれが瞬間である――」、それで私は質問した、「私はこの活動について言われることをどのように把握するのか〔=したらよいのか〕、それらに人間の何らかのものが協力しないこと、さらになお協力しようともしないこと、もし幹(切り株)または石であったなら、人間がその活動に関して何も始め、意志し、理解す、考え、働き、協力し、自分自身を適合させ、また調節させることができないことである。私に言え、どのようにこのことは、あなたの言うことに結合するのか、活動が、人間が律法のについて考える時、キリストにより取り上げられた彼の断罪について、信頼について、その中でそれを、その方の功績を感知し、また思考の中でこれについて、父なる神へ近づくまた祈るその時、起こることである。そのすべてのものが人間から行なわれるのか?」
 しかし、彼は言った、「人間から能動的に行なわれない、しかし、受動的に〔である〕」。
 [3] また、私は答えた、「だれかが信頼を持つこと、また受動的に祈ることを、どのように考えることができるのか。
 人間に能動的なものと協働的なものを取り去れ、その時、あなたは容器もまた、そのようにすべてのものを、また活動そのものすべてのものとともに取り去るのではないのか?
 何がその時、あなたの活動は、「想像の所産」と呼ばれる純粋な観念的なものでないなら、行なわれるのか?
 私は期待する(願う)、あなたがこのような活動が予定のもとでのみ与えられることを信じない者であることを、その者は自分のもとの信仰の注ぎ込みについて決して何も知らない。これらの者は、彼らに信仰が注ぎ込まれたかあるいはないか、このようなものを〔サイコロで〕遊ぶこと、またそれによって問うことができる。
 それゆえ、私の友よ、人間は信仰と仁愛に関して主により自分自身から働くことを信じよ、またこの働きなしにあなたの信仰の活動は、それはキリスト教の中の教会の教えの頂点と呼ばれるが、、筆記者の細いペンであるいは彼の指で〔ひっかくとき〕鳴り響く、単なる塩からのロトの妻の像でしかない(ルカ17:32)。
 このことを私は言った、あなたがた自身そのものをその活動に関して彫像と似たものにしているからである」。
 これらを私が言ったとき、彼は手で力まかせに台を持った、私の顔に投げつけるために、また急に、その時、明りが消えて、仲間の額に投げつけた。私は笑って、立ち去った。

原典講読『真のキリスト教』506(原文と直訳[1])

(1) 原文
506. Quartum Memorabile :
 
Visi sunt in mundo spirituali duo greges, unus erat ex hircis, et alter ex ovibus. Miratus sum, quinam essent, quippe novi quod animalia visa in mundo spirituali non sint animalia, sed quod sint correspondentiae affectionum et inde cogitationum ex illis qui ibi sunt; quare accessi propius, et sicut accessi, disparatae sunt similitudines animalium, et loco illorum visi sunt homines; et manifestatum est, quod qui faciebant gregem hircorum essent qui se confirmaverunt in doctrina justificationis per solam fidem, et qui faciebant gregem ovium essent qui crediderunt quod charitas et fides unum sint, sicut bonum et verum unum sunt.
[2.] Et tunc locutus sum cum illis, qui visi sunt sicut hirci; et dixi, "Cur ita congregati estis?" Erant plerique ex clero, qui gloriati sunt ex fama eruditionis, quia noverunt arcana justificationis per solam fidem.
Dixerunt, quod congregati sint, ut sedeant concilium, quia audiverunt quod dictum Pauli (Rom. iii. 28),
 
Quod homo fide justificetur sine operibus legis,
 
non rite intellectum sit, quoniam per "fidem" ibi non intellexit fidem hodiernae ecclesiae, quae est in tres Personas Divinas ab aeterno, sed fidem in Dominum Deum Salvatorem Jesum Christum; et per "opera legis" non intellexit opera legis decalogi, sed opera legis Mosaicae quae pro Judaeis, et quod sic ex paucis illis vocibus binas falsitates enormes per sinistram interpretationem concluserint, quae sunt, quod intellexerint fidem hodiernae ecclesiae, et quod opera legis decalogi. "Quod Paulus haec non intellexerit, sed opera legis Mosaicae, quae erant pro Judaeis, constat clare ex Ipsius verbis ad Petrum, quem increpavit quod judaizaret, cum tamen sciret,
 
Quod nemo per opera legis justificetur, sed per fidem Jesu Christi (Gal ii. [1]14-16);
 
per 'fidem Jesu Christi,' est per fidem in Ipsum et ab Ipso, videatur supra (n. [2]338); et quia per 'opera legis' intellexit opera legis Mosaicae, ideo distinxit inter legem fidei et legem operum, ac inter Judaeos et Gentes, seu circumcisionem et praeputium, et per 'circumcisionem' significatur Judaismus, ut ubivis alibi; et quoque claudit illa per haec verba,
 
'Ergone legem abrogamus per fidem? Absit, sed legem stabilimus:' (haec omnia in una serie dicit) (Rom. iii. [3]27-31);
 
et quoque dicit in capite quod praecedit,
 
'Non.. auditores legis justificabuntur, a Deo, sed factores legis justificabuntur' (Rom. ii. 13);
 
tum,
 
Quod Deus reddet unicuique secundum opera ejus (Rom. ii. 6);
 
et adhuc,
 
'Omnes.. nos manifestari oportet coram tribunali Christi, ut reportet quilibet ea, quae per corpus… fecit, sive bonum sive malum' (2. Cor. v. 10);
 
praeter plura apud illum; ex quibus patet, quod Paulus rejecerit fidem absque bonis operibus, aeque ac Jacobus (Epist. ii, 17-26). [3.] Quod a Paulo intellecta sint opera legis Mosaicae, quae pro Judaeis, insuper confirmati sumus ex eo, quod omnia statuta pro Judaeis apud Mosen dicantur 'Lex,' ita 'Opera legis,' quod vidimus ex his:
 
'Haec lex minchae' (Lev. [4]vi. 7. 11 seq. [B.A. 14, 18 seq.]).
'Haec lex pro holocausto, pro mincha, pro sacrificio peccati et reatus, pro impletionibus' (Lev. vii. [5]37).
'Haec lex bestiae et avis' (Lev. xi. 46 seq.).
'Haec lex parientis pro filio aut filia' (Lev. xii. 7).
'Haec lex leprae' (Lev. xiii. 59; xiv. 2, 32, 54, 57).
'Haec lex fluxu affecti' (Lev. xv. [6]32).
 'Haec lex zelotypiae' (Num. v. 29, 30).
'Haec lex Naziraei' (Num. vi. 13, 21).
'Haec lex mundationis' (Num. xix. 14).
'Haec lex de vacca rufa' (Num. xix. 2).
'Lex pro Rege' (Deut. xvii. 15-19):
Immo totus liber Mosis vocatur 'Liber Legis' (Deut. xxxi. 9, 11, 12, 26; et quoque Luc. ii. 22; xxiv. [7]44; Joh. i. 46 [B.A. 45]; vii. 22, 23; viii. 5)."
 
[4.] His quoque addiderunt, quod viderint apud Paulum, quod lex decalogi vivenda sit et quod impleatur a charitate (Rom. xiii. 8-11); tum quod dicat,
 
Quod sint tria, fides, spes et charitas, et quod harum maxima sit charitas (1 Cor. xiii. 13),
 
ita non fides. Dixerunt, quod propter haec convocati fuerint.
Sed ne turbarem illos, recessi; et tunc iterum e longinquo visi sunt sicut hirci, et quandoque sicut cubantes, et quandoque sicut stantes; sed avertebant se a grege ovium: sicut cubantes apparebant cum deliberabant, et sicut stantes cum concludebant.
At visum meum tenui in cornibus illorum; et miratus sum quod cornua in frontibus illorum nunc apparerent sicut porrecta antrorsum et sursum, nunc incurvata retrorsum versus tergum, et tandem prorsus reflexa; et tunc subito se convertebant ad gregem ovium, sed usque apparebant ut hirci. Quare iterum accessi, et interrogavi "Quid nunc?"
Dixerunt quod concluserint, quod sola fides producat bona charitatis, sicut arbor producit fructus.
At tunc auditum est tonitru, et visum est fulmen desuper; et mox apparuit angelus, stans inter binos illos greges, et clamavit ad gregem ovium, "Ne auscultate; non recesserunt a fide sua priore, quae est, quod sola fides justificet et salvet, et prorsus nihil actualis charitas; nec fides est arbor, sed homo est arbor; at paenitentiam agite, et spectate ad Dominum, et habebitis fidem; fides ante illud, non est fides, in qua aliquod vivum est."
Voluerunt tunc hirci reflexe cornuti accedere ad oves; sed angelus stans inter illos, dividebat oves in binos greges; et dixit illis a sinistris, "Adjungite vos hircis, sed dico vobis quod venturus sit lupus, qui rapiet illos, et vos cum illis."
[5.] Sed postquam separati sunt bini greges ovium, et illi a sinistris audiverunt minacia verba angeli, inspexerunt se mutuo et dixerunt, "colloquamur cum pristinis consociis nostris."
Et tunc sinister grex loquebatur ad dextrum, dicens, "Cur recessistis a pastoribus nostris? An non fides et charitas unum sunt, sicut arbor et fructus unum sunt? Arbor enim per ramos continuatur in fructus; divellite aliquid e ramo, per quod arbor per continuum influit in fructum, annon periturus est fructus, et una cum fructu omne semen denuo nasciturae alicujus arboris? Quaerite nostros sacerdotes annon ita sit."
Et tunc quaesiverunt, et [[8]sacerdotes] circumspexerunt ad reliquos, qui nictabant palpebris, ut dicerent, quod bene loquantur; et posthac responderunt. "Bene locuti estis, at quod attinet continuationem fidei in bona opera, sicut arboris in fructus, multa arcana novimus, quae propalare non hujus loci est; in vinculo seu filo fidei et charitatis, sunt plures noduli, quos nos sacerdotes solum solvere possumus."
[6.] Et tunc unus ex sacerdotibus, qui erat inter oves a dextris, surrexit et dixit, "Responderunt ad vos, quod ita sit, sed ad suos quod non ita sit, aliter enim cogitant."
Quare quaesiverunt. "Quomodo tunc cogitant? Cogitantne sicut docent?"
Dixit ille, "Non; cogitant quod omne bonum charitatis, quod vocatur bonum opus, quod fit ab homine propter salutem ac vitam aeternam, non in minima parte sit bonum, ex causa, quia homo per opus a se vult semet ipsum salvare, vindicando sibi justitiam, et meritum unius Salvatoris; et quod ita sit cum omni bono opere, in quo homo sentit suam voluntatem; quare asserunt quod prorsus nulla conjunctio fidei et charitatis sit, et ne quidem quod fides per bona opera retineatur et conservetur.
[7.] Sed dixerunt e grege sinistro, "Loqueris mendacia contra illos; praedicantne charitatem et ejus opera, quae vocant opera fidei, coram nobis manifeste?"
Et ille respondit, "Non intelligitis praedicationes illorum; solum clericus, qui adest, attendit et intelligit cogitant modo charitatem moralem, et Dona ejus civilia et politica, quae vocant fidei, et prorsus non sunt; homo enim atheus potest illa similiter et sub eadem forma facere; quare unanimiter dicunt, quod nemo per aliqua opera salvetur, sed per solam fidem: verum illustretur hoc per comparationes: quod arbor pomifera producat poma, sed si homo facit bona propter salutem, sicut arbor illa poma per continuum, tunc poma illa intus putida sunt, et plena vermibus: dicunt etiam quod vitis producat uvas, sed si homo facturus esset bona spiritualia, sicut vitis uvas, faceret labruscas."
[8.] At tunc quaesiverunt, "Qualia illis sunt bona charitatis seu opera quae sunt fructus fidei?"
Respondit, quod forte sint inconspicua alicubi prope fidem, cui tamen non cohaerent; "sunt sicut umbra, quae a tergo sequitur hominem, quando spectat ad solem, quam umbram non animadvertit, nisi se convertat; immo possum dicere, quod sint sicut caudae equinae, quae hodie pluribus in locis amputantur, dicentes, Quid cum illis? ad nihil conducunt; si adhaerent equo, facile inquinantur.'
His auditis aliquis ex sinistro grege ovium indignatus dixit, "Omnino est aliqua conjunctio; quomodo alioqui possunt vocari opera fidei? Forte bona charitatis a Deo insinuantur in opera voluntaria hominis per aliquem influxum, ut per aliquam affectionem, aspirationem, inspirationem, incitationem et excitationem voluntatis, tacitam perceptionem in cogitatione, et inde exhortationem, contritionem et sic conscientiam, et inde adactionem, obedientiam decalogi et Verbi, sicut infans aut sicut sapiens, aut per aliud quoddam medians illis simile, quomodo alioqui possunt vocari fructus fidei?"
Ad haec respondit sacerdos, quod "Non; et si dicunt quod per tale quid fiat, usque confarciunt id in sermonibus cum vocibus, ex quibus resultat, quod non ex fide; quidam usque tradunt talia, sed ut signa fidei, non autem ut vincula ejus cum charitate. Aliqui tamen excogitaverunt conjunctionem per Verbum."
Et tunc dixerunt, "Annon sic conjunctio[, [9]quod homo voluntarie faciat secundum Verbum]?"
Sed respondit, "Non hoc cogitant, sed modo per auditum Verbi; asserunt enim, quod omne rationale, et omne voluntarium hominis in rebus fidei sit impurum et meritorium, quoniam homo in spiritualibus non potest aliquod intelligere, velle, operari, cooperari, plus quam stipes.
[9.] Sed unus cum audivit, quod credatur homo talis in omnibus quae fidei et salutis sunt, dixit, "Audivi quendam dicentem, `Plantavi vineam, nunc bibam vinum usque ad ebrietatem;' sed quaesivit alter, 'Num bibiturus es vinum ex tuo scypho per tuam dextram?' et dixit, 'Non, sed ex scypho inconspicuo per manum inconspicuam;' et respondit alter, 'Certe tunc non inebriaberis.'"
Mox idem vir dixit, "Sed me audite quaeso; ego dico vobis, Bibite vinum ex Verbo intellecto; nostisne quod Dominus sit Verbum? estne Verbum ex Domino? estne sic Ipse in illo? si ergo facitis bonum ex Verbo, facitisne id ex Domino, ex Ipsius ore et voluntate? et si tunc spectatis ad Dominum, etiam Ipse vos ducet et docebit, et vos facietis illud ex vobis a Domino. Quis potest dicere, qui facit aliquid a rege, illius ore et mandato, 'Hoc facio ex meo ore seu mandato, et ex mea voluntate.'"
[10.] Post haec convertit se ad clerum, et dixit, "Ministri Dei, ne seducite gregem."
His auditis, maxima pars gregis sinistri recessit, et gregi dextro se adunivit.
Aliqui tunc ex clero dicebant, "Audivimus quae non prius; sumus pastores, non relinquemus oves;" et recesserunt una cum illis; et dicebant, "Hic vir locutus est verbum verum; quis dicere potest, qui facit ex Verbo, ita ex Domino, Ipsius ore et voluntate, 'Hoc facio ex me?' Quis dicit, qui facit ex rege, illius ore et voluntate, 'Hoc facio ex me?' Nos videmus nunc Divinam Providentiam, cur non inventa fuit fidei et bonorum operum conjunctio, quae ab ecclesiastica societate agnita est; non potuit inveniri, quia non potuit dari, non enim fuit fides in Dominum, qui est Verbum, et inde nec fuit fides e Verbo."
Sed reliqui sacerdotes, qui erant ex grege hircorum, abibant, et vibrabant pileos suos, et clamabant, "Sola Fides, Sola Fides, vivet usque."
 
   @1 14-16 pro “14, 15” @2 338 (cum exemplo Auctoris,) pro “238” @3 28 (cum exemplo Auctoris,) pro “8” @4 vi. pro “vii.” @5 37 pro “38” @6 32 pro “31” @7 44 (cum exemplo Auctoris,) pro “24” @8 sacerdotes:sic Aoc. Rev., n. 417. @9 Verba uncis inclusa videantur, Apo. Rev., n. 417.
 
(2) 直訳
506. Quartum Memorabile :― 第四のメモラビリア――
 
Visi sunt in mundo spirituali duo greges, unus erat ex hircis, et alter ex ovibus. 私は霊界の中で二つの群れを見た、一つは雄ヤギからであった、またもう一つは羊から。
Miratus sum, quinam essent, quippe novi quod animalia visa in mundo spirituali non sint animalia, sed quod sint correspondentiae affectionum et inde cogitationum ex illis qui ibi sunt; 私はいぶかった(怪しんだ)、それが何であったか、確かに私は知っていた、霊界の中で見られる動物は動物でないこと、しかし、そこにいるそれらからの情愛とここからの思考の対応(物)であること。
quare accessi propius, et sicut accessi, disparatae sunt similitudines animalium, et loco illorum visi sunt homines; それゆえ、私はさらに近くに近づいた、また私が近づいたほど、動物に似ているものは消えた、またそれらの代わりに人間が見られた。
et manifestatum est, quod qui faciebant gregem hircorum essent qui se confirmaverunt in doctrina justificationis per solam fidem, et qui faciebant gregem ovium essent qui crediderunt quod charitas et fides unum sint, sicut bonum et verum unum sunt. また明らかにされた、雄ヤギの群れを構成した者は自分自身に信仰のみによる義認の教えを確信した者であったこと、また羊の群れを構成した者は仁愛と信仰が一つである、このように善と真理が一つであることを信じたものであった。