原典講読『主について』 34((3), (4))

 

(1) 原文

[3] Ex his videri potest quod Divinum Domini, quod Pater vocatur, et hic
Jehovah et Deus, ac Divinum Humanum, quod Filius vocatur, et hic Redemptor et
Salvator, tum Formator, hoc est, Reformator et Regenerator, non duo sint sed
unum; nam non solum dicitur, Jehovah Deus et Sanctus Israelis Redemptor et
Salvator, sed etiam dicitur Jehovah Redemptor et Salvator; immo etiam dicitur
“Jehovah Salvator et non praeter Me;” ex quibus manifeste patet quod
Divinum et Humanum in Domino sint una Persona, et quod Humanum etiam Divinum
sit; nam Redemptor et Salvator mundi non alius est quam Dominus quoad Divinum
Humanum, quod Filius vocatur. Redemptio et salvatio enim est attributum
proprium Humani Ipsius, quod vocatur meritum et justitia; nam Humanum Ipsius
sustinuit tentationes et passionem crucis; ita per Humanum redemit et salvavit.
[4] Nunc quia post unitionem Humani cum Divino in Se, quae fuit sicut animae et
corporis apud hominem, non amplius erant duo sed una Persona, secundum
Doctrinam Christiani orbis, ideo Dominus quoad utrumque est Jehovah et Deus;
quare dicitur nunc Jehovah et Sanctus Israelis, Redemptor et Salvator, nunc
Jehovah Redemptor et Salvator, ut ex adductis locis videri potest: quod ibi
dicatur,
 


“Salvator
Christus” (Luc. ii. 10, 11; Joh. iv. 42);

“Deus,
et Deus Israelis, Salvator, et Redemptor” (Luc. i. 47: Esai. xlv. {4}15;
cap. liv. 5: Psalm. lxxviii. {5}35);

“Jehovah
Sanctus Israelis, Salvator, et Redemptor” (Esai. xli. 14; cap. xliii. 3, 11, 14, 15; cap. xlviii. 17; cap.
xlix. 7; cap. liv. 5);

“Jehovah
Salvator, Redemptor, et Formator” (Esai.
xliv. {6}6; cap. xlvii. 4; cap. xlix. 26; cap. liv. 8; cap. lxiii. {7}16:
Jerem. l. 34: Psalm. xix. 15 [B.A. 14]: Psalm.
cxxx. 7, 8: 2 Sam. xxii. 2, 3).
     
“Jehovah Deus, Redemptor et Salvator, et praeter
Me non alius” (Esai. xliii, 11;
cap. xliv. 6; cap. xlv. 14, 15, 21, 22: Hos.
xiii. 4).

(2) 直訳

[3] Ex his videri potest quod Divinum Domini, quod Pater vocatur, et hic
Jehovah et Deus, ac Divinum Humanum, quod Filius vocatur, et hic Redemptor et
Salvator, tum Formator, hoc est, Reformator et Regenerator, non duo sint sed
unum;
 [3] これらから見られることができる、主の神性は、それは父と呼ばれる、またここにエホバと神、そして神的人間性は、それは子と呼ばれる、またここに贖い主と救い主、なおまた形成者、すなわち、改革者と再生者、二つではなくしかし一つであること。

nam non solum dicitur, Jehovah Deus et Sanctus Israelis Redemptor et
Salvator, sed etiam dicitur Jehovah Redemptor et Salvator;
 なぜなら、神またイスラエルの聖なる者、贖い主また救い主エホバと言われているだけでなく、しかしまた贖い主また救い主エホバと言われているから。

immo etiam dicitur “Jehovah Salvator et non praeter Me;” それどころか、「救い主エホバ、わたしのほかに()ない」ともまた言われている。

ex quibus manifeste patet quod Divinum et Humanum in Domino sint una
Persona, et quod Humanum etiam Divinum sit;
 それらからはっきりと明らかである、主の中の神性と人間性がひとつのペルソナであること、人間性もまた神性であること。

nam Redemptor et Salvator mundi non alius est quam Dominus quoad Divinum
Humanum, quod Filius vocatur.
 なぜなら、世の贖い主と救い主は、神的人間性に関する主以外に他の者ではないからである、それは子と呼ばれる。

Redemptio et salvatio enim est attributum proprium Humani Ipsius, quod
vocatur meritum et justitia;
 というのは、贖いと救いはその方の人間性のプロプリウム(固有のもの、特性)の属性であるから、それは功績と義と呼ばれる。

nam Humanum Ipsius sustinuit tentationes et passionem crucis; なぜなら、人間性そのものは試練と十字架の受難を受けた(被った)からである。

ita per Humanum redemit et salvavit. このように、人間性によって贖い、救った。

[4] Nunc quia post unitionem Humani cum Divino in Se, quae fuit sicut
animae et corporis apud hominem, non amplius erant duo sed una Persona,
secundum Doctrinam Christiani orbis, ideo Dominus quoad utrumque est Jehovah et
Deus;
 [4] そこで、人間性がご自分の中の神性と結合した後は、それは人間のもとの霊魂と身体のようであった、もはや二つではなく、しかし、一つのペルソナであった、キリスト教世界の教えにしたがって、それゆえ、主は両方のものに関してエホバと神である。

quare dicitur nunc Jehovah et Sanctus Israelis, Redemptor et Salvator,
nunc Jehovah Redemptor et Salvator, ut ex adductis locis videri potest:
 それゆえ、時にはエホバとイスラエルの聖なる者、贖い主と救い主、時にはエホバ贖い主と救い主、と言われる、提示された箇所から見られることができるように。

quod ibi dicatur, それはそこに言われている、

“Salvator Christus” (Luc.
ii. 10, 11; Joh. iv. 42);
 「救い主キリスト」(ルカ2:10, 11、ヨハネ4:42)

“Deus, et Deus Israelis, Salvator, et
Redemptor” (Luc. i. 47: Esai. xlv. {4}15; cap. liv.
5: Psalm. lxxviii. {5}35);
 「神、またイスラエルの神、救い主、また贖い主」(ルカ1:47、イザヤ45:15、第545、詩篇78:35)

“Jehovah Sanctus Israelis, Salvator, et
Redemptor” (Esai. xli. 14; cap.
xliii. 3, 11, 14, 15; cap. xlviii. 17; cap. xlix. 7; cap. liv. 5);
 「イスラエルの聖なる者エホバ、救い主、また贖い主」(イザヤ41:14、第433, 11, 14 15、第4817、第497、第545)

“Jehovah Salvator, Redemptor, et Formator”
(Esai. xliv. {6}6; cap.
xlvii. 4; cap. xlix. 26; cap. liv. 8; cap. lxiii. {7}16: Jerem. l. 34: Psalm. xix. 15 [B.A. 14]: Psalm.
cxxx. 7, 8: 2 Sam. xxii. 2, 3).
 「救い主、贖い主、また形成者エホバ」(イザヤ44:6、第474、第4926、第548、第6316、エレミヤ50:34、詩篇19:14、詩篇130:7, 8、サムエル記Ⅱ 22:2, 3)

“Jehovah Deus, Redemptor et Salvator, et praeter Me non alius”
(Esai. xliii, 11; cap. xliv. 6; cap.
xlv. 14, 15, 21, 22: Hos. xiii. 4).
 「贖い主また救い主〔なる〕神エホバ、またわたしのほかに他の者は()ない」(イザヤ43:11、第446、第4514, 15, 21, 22、ホセア13:4)

@4 15 pro “14” 注4 14」の代わりに15

@5 35 pro “31” 注5 「31」の代わりに35

@6 6 pro “4” 注6 4」の代わりに6

@7 16 pro “10” 注7 10」の代わりに16

(3) 訳文

[3] これらから、父と呼ばれる主の神性は、ここにエホバと神であり、そして子と呼ばれる神的人間性は、ここに贖い主と救い主、なおまた形成者、すなわち、改革者と再生者であり、〔それらは〕二つではなくしかし一つであることが見られることができる。なぜなら、神、イスラエルの聖なる者、贖い主、救い主エホバと言われているだけでなく、しかしまた贖い主、救い主エホバと言われているから。それどころか、「救い主エホバ、わたしのほかにない」ともまた言われている。それらから、主の中の神性と人間性がひとつのペルソナであること、人間性もまた神性であることがはっきりと明らかである。なぜなら、世の贖い主と救い主は、子と呼ばれる神的人間性に関する主以外の他の者ではないからである。

というのは、贖いと救いは、功績と義と呼ばれるその方の人間性のプロプリウムの属性であるから。なぜなら、人間性そのものは試練と十字架の受難を受けたからである。このように、人間性によって贖い、救った。

[4] そこで、キリスト教世界の教えにしたがって、人間のもとの霊魂と身体のようであった人間性がご自分の中の神性と結合した後は、もはや二つではなく、しかし、一つのペルソナであり、それゆえ、主は両方のものに関してエホバと神である。それゆえ、提示された箇所から見られることができるように、時には、エホバとイスラエルの聖なる者、贖い主と救い主、時には、エホバ贖い主と救い主、と言われる。それはそこに言われている、 


 「救い主キリスト」(ルカ2:10, 11、ヨハネ4:42)

 「神、またイスラエルの神、救い主、また贖い主」(ルカ1:47、イザヤ45:15、第545、詩篇78:35)

 「イスラエルの聖なる者エホバ、救い主、また贖い主」(イザヤ41:14、第433, 11, 14 15、第4817、第497、第545)

 「救い主、贖い主、また形成者エホバ」(イザヤ44:6、第474、第4926、第548、第6316、エレミヤ50:34、詩篇19:14、詩篇130:7, 8、サムエル記Ⅱ 22:2, 3)


 「贖い主また救い主〔なる〕神エホバ、またわたしのほかに他の者は()ない」(イザヤ43:11、第446、第4514, 15, 21, 22、ホセア13:4)

原典講読『主について』 35(~(3))

 

(1) 原文


35. [(vi.)] Quod Dominus Humanum ex Matre susceptum
successive exuerit, et Humanum ex Divino in Ipso induerit, quod est Divinum
Humanum et Filius Dei
.
Quod Domino fuerit Divinum et Humanum, Divinum ex
Jehovah patre, et Humanum ex Maria virgine, notum est; inde est quod fuerit
Deus et Homo, et sic Ipsi Essentia Divina et Natura Humana; Essentia Divina ex
Patre, Natura Humana ex Matre; et inde aequalis Patri quoad Divinum, et minor
Patre quoad Humanum; tum quod Humanam hanc ex matre Naturam non transmutaverit
in Essentiam Divinam, nec ei commiscuerit illam, ut docet Doctrina Fidei, quae
Athanasiana vocatur; nam Natura Humana in Essentiam Divinam non potest
transmutari, nec potest ei commisceri. [2] Et tamen ex eadem nostra Doctrina
est, quod Divinum susceperit Humanum, hoc est, univerit se illi, sicut anima
suo corpori, usque ut non duo essent, sed una Persona. Ex eo sequitur, quod
Humanum ex Matre, quod in se erat simile humano alterius hominis, et sic
materiale, exuerit; ac Humanum ex Patre, quod in se simile Divino suo, et sic
substantiale, induerit, ex quo Humanum etiam factum est Divinum. Inde est quod
Dominus in Verbo Prophetarum etiam quoad Humanum dicatur Jehovah et Deus, ac in
Verbo Evangelistarum Dominus, Deus, Messias seu Christus, et Filius Dei, in
quem credendum est, et a quo salvandi sunt. [3] Nunc quia Domino fuit ab initio
Humanum ex Matre, et hoc successive exuit, ideo, dum in mundo erat, fuerunt
Ipsi duo status, qui vocantur status humiliationis seu exinanitionis, et status
glorificationis seu unitionis cum Divino quod Pater vocatur: status
humiliationis, quantum et quando fuit in Humano ex Matre; et status
glorificationis, quantum et quando fuit in Humano ex Patre. In statu
humiliationis oravit Patrem sicut alium a Se; in statu glorificationis autem
locutus est cum Patre ut cum Se. In hoc statu dixit quod Pater esset in Se et
Ipse in Patre, et quod Pater et Ipse unum essent; in statu autem humiliationis
subiit tentationes, et passus est crucem, et oravit ne Pater Ipsum desereret;
nam Divinum non potuit tentari, et minus adhuc crucem pati. Ex his nunc patet
quod per tentationes et continuas tunc victorias, ac per passionem crucis, quae
fuit ultima tentationum, plene vicerit inferna, et plene glorificaverit
Humanum, ut prius ostensum est.

(2) 直訳

35. [(vi.)] Quod Dominus Humanum ex
Matre susceptum successive exuerit, et Humanum ex Divino in Ipso induerit, quod
est Divinum Humanum et Filius Dei
.
― (6) 母からまとった人間性を連続的に脱ぎ捨て、神的人間性であり、神の子である神性からの人間性をご自分に着せたこと――

Quod Domino fuerit Divinum et Humanum, Divinum ex Jehovah patre, et
Humanum ex Maria virgine, notum est;
 主に神性と人間性があったこと、父エホバから神性、また処女マリアから人間性、よく知られている。

inde est quod fuerit Deus et Homo, et sic Ipsi Essentia Divina et Natura
Humana;
 ここからである、神と人間であったこと、またこのようにその方に神的な本質と人間的な自然性。

Essentia Divina ex Patre, Natura Humana ex Matre; 父からの神的な本質と母からの人間的な自然性。

et inde aequalis Patri quoad Divinum, et minor Patre quoad Humanum; またここから神性に関して父に同等、また人間性に関して父に劣る。

tum quod Humanam hanc ex matre Naturam non transmutaverit in Essentiam
Divinam, nec ei commiscuerit illam, ut docet Doctrina Fidei, quae Athanasiana
vocatur;
 なおまた、人間性は、これを母から、人間性を、神的な本質の中に変えなかった、それをそれに混ぜなかった、信仰の教えが教えるように、それはアタナシウスのものと呼ばれる。

nam Natura Humana in Essentiam Divinam non potest transmutari, nec potest
ei commisceri.
 なぜなら、人間的な自然性は神的な本質に変えられることができないから、それに混ぜられることも〔でき〕ない。

[2] Et tamen ex eadem nostra Doctrina est, quod Divinum susceperit
Humanum, hoc est, univerit se illi, sicut anima suo corpori, usque ut non duo
essent, sed una Persona.
 [2] またそれでも、同じ私たちの教えからである、神性は人間性をとった(まとった)こと、すなわち、それ自体をそれに結合させた、霊魂がそれ自体を身体に〔まとった〕のように、それでも二つのもの〔位格〕でないように、しかし、一つの位格(ペルソナ)

Ex eo sequitur, quod Humanum ex Matre, quod in se erat simile humano
alterius hominis, et sic materiale, exuerit;
 そのことからいえる、母からの人間性は、それは本質的に他の人間の人間性に似ていた、またこのように物質的〔であった〕、脱ぎ捨てた。

ac Humanum ex Patre, quod in se simile Divino suo, et sic substantiale,
induerit, ex quo Humanum etiam factum est Divinum.
 そして、父からの人間性は、それは本質的に自分の神性と似て〔いた〕、またこのように実体的〔であった〕、着た(おびた)、そのことから人間性もまた神性となった。

Inde est quod Dominus in Verbo Prophetarum etiam quoad Humanum dicatur
Jehovah et Deus, ac in Verbo Evangelistarum Dominus, Deus, Messias seu
Christus, et Filius Dei, in quem credendum est, et a quo salvandi sunt.
 ここからである、主は預言者のみことばの中でもまた人間性に関してエホバと神と言われること、そして福音書記者のみことばの中で、主、神、メシアまたはキリスト、また神の子、それを信じなければならない、またその者から救われなければならない。

[3] Nunc quia Domino fuit ab initio Humanum ex Matre, et hoc successive
exuit, ideo, dum in mundo erat, fuerunt Ipsi duo status, qui vocantur status
humiliationis seu exinanitionis, et status glorificationis seu unitionis cum
Divino quod Pater vocatur:
 [3] さて、主は始めから母からの人間性であった(~をとった)ので、またこれを連続的に脱ぎ捨てた、それゆえ、世の中にいた時、ご自分に二つの状態があった、それは卑下のまたは空(から)にした状態と呼ばれる、また栄化のまたは神性と結合の状態、それは父と呼ばれる。

status humiliationis, quantum et quando fuit in Humano ex Matre; 卑下の状態、母からの人間性の中にいたかぎり、またその時。

et status glorificationis, quantum et quando fuit in Humano ex Patre. また栄化の状態、父からの人間性の中にいたかぎり、またその時。

In statu humiliationis oravit Patrem sicut alium a Se; 卑下の状態の中で、父に祈った、自分自身から他の者に〔祈る〕ように。

in statu glorificationis autem locutus est cum Patre ut cum Se. けれども栄化の状態の中で、父と話した、自分自身と〔話す〕ように。

In hoc statu dixit quod Pater esset in Se et Ipse in Patre, et quod Pater
et Ipse unum essent;
 この状態の中で言った、父はご自分の中にいたこと、またご自分は父の中に、また父とご自分は一つであったこと。

in statu autem humiliationis subiit tentationes, et passus est crucem, et
oravit ne Pater Ipsum desereret;
 けれども、卑下の状態の中で、試練を受けた、また十字架を苦しんだ(被った)、また父がご自分を見捨てないように祈った。

nam Divinum non potuit tentari, et minus adhuc crucem pati. なぜなら、神性は誘惑されることができないから、またましてなおさら十字架を苦しむ(被る)こと。

Ex his nunc patet quod per tentationes et continuas tunc victorias, ac
per passionem crucis, quae fuit ultima tentationum, plene vicerit inferna, et
plene glorificaverit Humanum, ut prius ostensum est.
 これらから今や明らかである、試練とその時の絶え間ない勝利によって、そして十字架の受難によって、それは最後の試練であった、完全に地獄に勝利したこと、完全に人間性を栄化した、前に示されたように。

(3) 訳文

35. (6) 母からまとった人間性を連続的に脱ぎ捨て、神的人間性であり、神の子である神性からの人間性をご自分に着せたこと――

 主に神性と人間性が、父エホバから神性と処女マリアから人間性があったことはよく知られている。ここから、神と人間であった、またこのようにその方に神的な本質と人間的な自然性があった。

父からの神的な本質と母からの人間的な自然性である。またここから神性に関して父に同等であり、人間性に関して父に劣っている。なおまた、アタナシウスのものと呼ばれる信仰の教えが教えるように、母からの人間性は、この人間性を、神的な本質の中に変えず、それに混ぜなかった。なぜなら、人間的な自然性は神的な本質に変えられることも、それに混ぜられることもできないからである。

[2] またそれでも、同じ私たちの教えから、神性は人間性まとった、すなわち、霊魂がそれ自体を身体にまとったのように、神性自体を人間性に結合させた、それでも二つの位格でなく、しかし、一つの位格(ペルソナ) ように〔結合させた〕。

 そのことから、本質的に他の人間の人間性に似ていた母からの、またこのように物質的であった人間性を脱ぎ捨てたことがいえる。そして、本質的に自分の神性と似ていた父からの、またこのように実体的であった人間性をおび、そのことから人間性もまた神性となった。

 ここから、主は預言者のみことばの中でもまた人間性に関してエホバと神、そして福音書記者のみことばの中で、信じなければならない、またその者から救われなければならない主、神、メシアまたはキリスト、神の子と言われる。

[3] さて、主は始めに母からの人間性をとり、またこれを連続的に脱ぎ捨てたので、それゆえ、世の中にいた時、ご自分に、卑下の状態または空(から)にした状態と呼ばれる、また父と呼ばれる栄化のまたは神性と結合の状態の、二つの状態があった。母からの人間性の中にいたかぎり、またその時、卑下の状態であった。また、父からの人間性の中にいたかぎり、またその時、栄化の状態であった。

 卑下の状態の中で、自分自身から他の者に祈るように父に祈った。けれども、栄化の状態の中で、自分自身と話すように父と話した。

 この状態の中で、父はご自分の中に、またご自分は父の中に、また父とご自分は一つである、と言った。けれども、卑下の状態の中で、試練を受け、十字架を被り、父がご自分を見捨てないように祈った。なぜなら、神性は誘惑されることが、ましてなおさら十字架被ることができないからである。

 これらから今や、前に示されたように、試練とその時の絶え間ない勝利によって、そして最後の試練であった十字架の受難によって、完全に地獄に勝利し、完全に人間性を栄化したことが明らかである。