Caput Sextum.
第6章
DE FIDE.
信仰について
(1) 原文
[1]336. Ex sapientia Antiquorum profluxit hoc dogma, quod universum ac omnia et singula ejus se referant ad bonum et verum; et sic quod omnia ecclesiae ad amorem seu charitatem et fidem, quoniam omne id vocatur bonum, quod profluit ex amore seu charitate, et omne id vocatur verum quod profluit ex fide. Nunc quia charitas et fides distincte duo sunt, sed usque unum faciunt in homine, ut sit homo ecclesiae, hoc est, ut ecclesia in homine sit, ideo apud antiquos controversum et disceptatum est quid ex duobus illis primum erit, et sic quid jure vocandum est primogenitum. Quidam ex illis dixerunt quod verum, consequenter quod fides, et quidam quod bonum, consequenter quod charitas. Viderunt enim quod homo statim post nativitatem discat loqui et cogitare, et per haec perfici intellectu, quod fit per scientias, et sic discere et intelligere quid verum, et quod his mediis postea discat et intelligat quid bonum; proinde quod primum quid fides, et postea quid charitas. Illi qui hanc rem ita comprehenderunt, putaverunt quod verum fidei sit primogenitum, et quod bonum charitatis sit post natum; quapropter etiam fidei primogeniturae eminentiam et jus praerogativum attribuerunt. Sed hi obruerunt intellectum suum copia argumentorum pro fide, usque ut non viderent quod fides non sit fides nisi conjuncta charitati, et quod nec charitas sit charitas nisi conjuncta fidei, et sic quod unum faciant; et quod si non, una et altera non sit aliquid in ecclesia; quod prorsus unum faciant, in sequentibus demonstrabitur.
[2.] *Sed in hac praefatione paucis detegam quomodo seu qua ratione unum faciunt; hoc enim interest, ut sequentia in aliqua luce sint: videlicet,―Fides, per quam etiam intelligitur verum, est primum tempore, at charitas, per quam etiam intelligitur bonum, est primum fine, et id quod primum fine est, hoc actualiter primum est, quia primarium, ita quoque primogenitum; ac id quod primum est tempore, id non primum est actualiter, sed apparenter. Sed hoc ut comprehendatur, illustrabitur per comparationes, quod fiet cum exstructione templi, ut et domus, et cum constructione horti, et cum praeparatione agri. Cum exstructione templi: primum tempore est, ponere fundamentum, erigere muros, superimponere tectum, et postea immittere altare et exstruere suggestum; primum fine autem est cultus Dei in illo, propter quem fiunt illa. Cum extructione domus: primum tempore est aedificare externa ejus, et quoque illam instruere variis quae necessitatis sunt; at primum fine est habitatio commoda pro se et pro reliquis qui in domo ejus erunt. Cum constructione horti: primum tempore est explanare solum, et praeparare humum, ac implantare arbores, ac inseminare talia quae usui inservient; at primum fine est usus fructus ex illis. Cum praeparatione agri: primum tempore est, terram applanare, arare, occare, et dein inserere semina; at primum fine est messis, ita quoque usus. Ex his comparationibus quisque potest concludere, quid in se primum est. Nonne omnis dum vult aedificare templum aut domum, ut et construere hortum, et elaborare agrum, primum intendit usum, et hunc continue in mente tenet et versat, dum media ad illum procurat? Concludimus ergo quod verum fidei sit primum tempore, at quod bonum charitatis sit primum fine, et quod hoc ideo quia primarium, sit actualiter in mente primogenitum.
[3.] Sed necessum est, ut sciatur quid fides et quid charitas, quaeque in sua essentia; et hoc non sciri potest, nisi utraque dispescatur in articulos, fides in suos, et charitas in suos. Fidei itaque articuli sunt hi:
I. QUOD FIDES SALVIFICA SIT IN DOMINUM DEUM SALVATOREM JESUM CHRISTUM.
II. QUOD FIDES IN SUMMA SIT, QUOD QUI BENE VIVIT, ET RITE CREDIT, A DOMINO SALVETUR.
III. QUOD HOMO FIDEM ACCIPIAT, PER QUOD DOMINUM ADEAT, VERITATES EX VERBO DISCAT, ET SECUNDUM ILLAS VIVAT.
IV. QUOD COPIA VERITATUM SICUT IN FASCE COHAERENTIUM EXALTET ET PERFICIAT FIDEM.
V. QUOD FIDES ABSQUE CHARITATE NON SIT FIDES, ET QUOD CHARITAS ABSQUE FIDE NON SIT CHARITAS, ET QUOD UTRAQUE NISI A DOMINO NON SIT VIVA.
VI. QUOD DOMINUS, CHARITAS ET FIDES UNUM FACIANT, SICUT VITA, VOLUNTAS ET INTELLECTUS IN HOMINE, ET QUOD SI DIVIDUNTUR, UNUMQUODVIS PEREAT, SICUT UNIO DILAPSA IN POLLINEM.
VII. QUOD DOMINUS SIT CHARITAS ET FIDES IN HOMINE, ET QUOD HOMO SIT CHARITAS ET FIDES IN DOMINO.
VIII. QUOD CHARITAS ET FIDES SIMUL SINT IN OPERIBUS BONIS.
IX. QUOD SIT FIDES VERA, FIDES SPURIA, ET FIDES HYPOCRITICA.
X. QUOD NULLA FIDES SIT APUD MALOS.
Haec nunc singulatim explicanda sunt.
@* Nota editoris.―Ab Auctore hic paragraphus signis citationis inclusus est. @1 336 pro “326”
(2) 直訳
[1]336. Ex sapientia Antiquorum profluxit hoc dogma, quod universum ac omnia et singula ejus se referant ad bonum et verum; 古代人の経験からこの教義が生じた、全世界そしてそのすべてと個々のものは善と真理に関係すること。
et sic quod omnia ecclesiae ad amorem seu charitatem et fidem, quoniam omne id vocatur bonum, quod profluit ex amore seu charitate, et omne id vocatur verum quod profluit ex fide. またこのように教会のすべてのものは愛に、または仁愛と信仰に、すべてのものは、それは善と呼ばれる、それは愛または仁愛から生じるので、またすべてのものは、それは真理と呼ばれる、信仰から生じる。
Nunc quia charitas et fides distincte duo sunt, sed usque unum faciunt in homine, ut sit homo ecclesiae, hoc est, ut ecclesia in homine sit, ideo apud antiquos controversum et disceptatum est quid ex duobus illis primum erit, et sic quid jure vocandum est primogenitum. さて、仁愛と信仰は明瞭に(区別された)二つのものであるので、しかしそれでも人間の中で一つのものとなっている(一つのものを構成する)、人間が教会に属するものであるために、すなわち、人間の中に教会があるために、それゆえ、古代人のもとで論争され、口論された、それら二つのものから何が最初にあったか、またこのように正しく(正当に)呼ばればならないか、長子と。
Quidam ex illis dixerunt quod verum, consequenter quod fides, et quidam quod bonum, consequenter quod charitas. 彼らからのある者は言った、それが真理、したがってそれが信仰〔である〕こと、またある者はそれが善、したがってそれが仁愛〔である〕と。
Viderunt enim quod homo statim post nativitatem discat loqui et cogitare, et per haec perfici intellectu, quod fit per scientias, et sic discere et intelligere quid verum, et quod his mediis postea discat et intelligat quid bonum; というのは、見るからである、人間が出生の後、直ちに話すことと考えることを学ぶ、またこのことによって理解力で完成される(完全にされる)こと、それは知識によって行なわれる、またこのように何が真理か学ぶことと理解すること、またこれらの手段でその後、何が善か学び、理解すること。
proinde quod primum quid fides, et postea quid charitas. それゆえに、最初に、何が信仰か、またその後、何が仁愛か、そのことを〔学び、理解する〕。
Illi qui hanc rem ita comprehenderunt, putaverunt quod verum fidei sit primogenitum, et quod bonum charitatis sit post natum; 彼らは、その者はこの事柄をそのように把握した、信仰の真理が長子であることを、また仁愛の善がその後に生まれたことを思った。
quapropter etiam fidei primogeniturae eminentiam et jus praerogativum attribuerunt. それゆえ、さらにまた信仰に長子の卓越(性)と特権の権利を帰した。
Sed hi obruerunt intellectum suum copia argumentorum pro fide, usque ut non viderent quod fides non sit fides nisi conjuncta charitati, et quod nec charitas sit charitas nisi conjuncta fidei, et sic quod unum faciant; しかし、これらの者は自分の理解力(知性)を沈めた☆、信仰に対する論証の豊富なもので、見ないようにまでも、信仰は仁愛に結合されないなら信仰でないこと、また仁愛も信仰に結合されない〔なら〕仁愛でないこと、またこのように一つのものとならない(一つのものを構成しない)こと、またこのように一つのものとなっている(一つのものを構成する)こと。
☆ 『レキシコン』にミスプリがありました、oboruoはobruoの間違いです。
et quod si non, una et altera non sit aliquid in ecclesia; また、もし〔このようで〕ないなら、一つともう一つのものは教会の中の何ものでもないこと。
quod prorsus unum faciant, in sequentibus demonstrabitur. 完全に一つのものとなっている(一つのものを構成する)ことは、続くものの中で示される。
[2.] *Sed in hac praefatione paucis detegam quomodo seu qua ratione unum faciunt; [2] しかし、この序文の中で、少しばかり私は明らかにする、どのようにまたどんな理由で一つのものとなっている(一つのものを構成する)か。
hoc enim interest, ut sequentia in aliqua luce sint: というのは、これは重要であるから、続くものが何らかの光の中にあるために――
videlicet,― すなわち――
Fides, per quam etiam intelligitur verum, est primum tempore, at charitas, per quam etiam intelligitur bonum, est primum fine, et id quod primum fine est, hoc actualiter primum est, quia primarium, ita quoque primogenitum; 信仰は、さらにまたそれによって真理が意味されるが、時間で最初のものである、しかし、仁愛は、さらにまたそれによって善が意味されるが、目的で最初のものである、またそれは、目的で最初のものであるもの、これは事実上(実際に)、最初のものである、主要なものはそのように長子〔である〕からである。
ac id quod primum est tempore, id non primum est actualiter, sed apparenter. そして、それは、時間で最初のものであるもの、これは事実上(実際に)最初のものではない、しかし外観〔である〕。
Sed hoc ut comprehendatur, illustrabitur per comparationes, quod fiet cum exstructione templi, ut et domus, et cum constructione horti, et cum praeparatione agri. しかし、このことが把握されるために、比較(たとえ)によって説明される(未来)、神殿(教会)の建設の場合に行なわれる(未来)、家の建設の場合、庭園の建設の場合、また畑の準備の場合。
Cum exstructione templi: 神殿(教会)の建設の場合――
primum tempore est, ponere fundamentum, erigere muros, superimponere tectum, et postea immittere altare et exstruere suggestum; 時間で最初のものである、基礎を置く(土台を据える)こと、壁を立てること、屋根を上に置くこと、またその後、祭壇を入れること、また講壇を造ること。
primum fine autem est cultus Dei in illo, propter quem fiunt illa. けれども、目的で最初のものである、その中での神の礼拝、そのためにそれらが行なわれた。
Cum extructione domus: 家の建設の場合――
primum tempore est aedificare externa ejus, et quoque illam instruere variis quae necessitatis sunt; 時間で最初のものである、その外なるものを建築すること、そしてまた、それらを装備することいろいろなもので、それは必要である。
at primum fine est habitatio commoda pro se et pro reliquis qui in domo ejus erunt. しかし、目的で最初のものである、役に立つ(適当な)住まい、自分自身と残りの者のために、その者は彼の家の中にいる(未来)。
Cum constructione horti: 庭園の建設の場合――
primum tempore est explanare solum, et praeparare humum, ac implantare arbores, ac inseminare talia quae usui inservient; 時間で最初のものである、地面を平らにする(ならす)こと、土を準備すること、そして木を植えること、そしてこのようなものを植え付けること、それらは役立ちに仕える。
at primum fine est usus fructus ex illis. しかし、目的で最初のものである、それらかの役立ちの果実。
Cum praeparatione agri: 畑の準備の場合――
primum tempore est, terram applanare, arare, occare, et dein inserere semina; 時間で最初のものである、土地を平らにすること、耕すこと、鋤くこと、またその後、種を蒔くこと。
at primum fine est messis, ita quoque usus. しかし、目的で最初のものである、収穫、そのようにまた役立ち。
Ex his comparationibus quisque potest concludere, quid in se primum est. これらの比較(たとえ)から、だれもが結論することができる、何が本質的に最初のものであるか。
Nonne omnis dum vult aedificare templum aut domum, ut et construere hortum, et elaborare agrum, primum intendit usum, et hunc continue in mente tenet et versat, dum media ad illum procurat? すべての者は、神殿(教会)または家を建設することを欲する時、そのように庭園を建設すること、また畑を耕作すること、最初に役立を意図しないか? またこれを絶えず心の中に保ち、熟考する、それへの手段を引き起こす時。
Concludimus ergo quod verum fidei sit primum tempore, at quod bonum charitatis sit primum fine, et quod hoc ideo quia primarium, sit actualiter in mente primogenitum. それゆえに、私たちは結論する、信仰の真理が時間で最初のものであること、しかし、仁愛の善が目的で最初のものであること、また、それゆえこれは主要なもの〔である〕ので、事実上、心の中で長子であること。
[3.] Sed necessum est, ut sciatur quid fides et quid charitas, quaeque in sua essentia; [3] しかし、必要である、何が信仰でまた何が仁愛か知られるために、それぞれがその本質で。
et hoc non sciri potest, nisi utraque dispescatur in articulos, fides in suos, et charitas in suos. またこれが知られることができない、両方のものが箇条(節)の中で分離されないなら、信仰がそのものの中で、また仁愛がそのものの中で。
Fidei itaque articuli sunt hi: そこで信仰の箇条(節)はこれらである――
I. QUOD FIDES SALVIFICA SIT IN DOMINUM DEUM SALVATOREM JESUM CHRISTUM. 一。 救う信仰は、救い主の神、主イエス・キリストへ〔の信仰〕であること。
II. QUOD FIDES IN SUMMA SIT, QUOD QUI BENE VIVIT, ET RITE CREDIT, A DOMINO SALVETUR. 二。 要するに、信仰は、よく生き正しく信ずる者は、主により救われることである。
III. QUOD HOMO FIDEM ACCIPIAT, PER QUOD DOMINUM ADEAT, VERITATES EX VERBO DISCAT, ET SECUNDUM ILLAS VIVAT. 三。 人間が信仰を受け入れることは、主に近づくことによって、みことばからの〝真理〟を学び、それにしたがって生きることである。
IV. QUOD COPIA VERITATUM SICUT IN FASCE COHAERENTIUM EXALTET ET PERFICIAT FIDEM. 四。 真理の豊富さは密着した束の中のように、信仰を高める、また完成させる。
V. QUOD FIDES ABSQUE CHARITATE NON SIT FIDES, ET QUOD CHARITAS ABSQUE FIDE NON SIT CHARITAS, ET QUOD UTRAQUE NISI A DOMINO NON SIT VIVA. 五。 仁愛なしの信仰は信仰でないこと、また信仰なしの仁愛は仁愛でないこと、また両方とも主からでないなら生きていないこと〔いのちではないこと〕。
VI. QUOD DOMINUS, CHARITAS ET FIDES UNUM FACIANT, SICUT VITA, VOLUNTAS ET INTELLECTUS IN HOMINE, ET QUOD SI DIVIDUNTUR, UNUMQUODVIS PEREAT, SICUT UNIO DILAPSA IN POLLINEM. 六。 主は、仁愛と信仰をひとつのものにする、生活(いのち)のように、人間の中の意志と理解力〔を一つのものにする〕。また、もし分割されるなら、それぞれが滅びる、真珠が粉へとこなごなになるように。
VII. QUOD DOMINUS SIT CHARITAS ET FIDES IN HOMINE, ET QUOD HOMO SIT CHARITAS ET FIDES IN DOMINO. 七。 主は人間の中の仁愛と信仰であること、また人間は主の中の仁愛と信仰であること。
VIII. QUOD CHARITAS ET FIDES SIMUL SINT IN OPERIBUS BONIS. 八。 仁愛と信仰は、善の働きの中に一緒に存在すること。
IX. QUOD SIT FIDES VERA, FIDES SPURIA, ET FIDES HYPOCRITICA. 九。 真の信仰、偽の信仰、偽善の信仰があること。
X. QUOD NULLA FIDES SIT APUD MALOS. 十。 悪い者のもとに何も信仰はないこと。
Haec nunc singulatim explicanda sunt. これらが今や個々に説明されなければならない。
@* Nota editoris.―Ab Auctore hic paragraphus signis citationis inclusus est. 注* 編集者の注――著者によりこの段落〔[2]です〕は引用のしるしで囲まれている(閉じ込められている)。
@1 336 pro “326” 注1 「326」の代わりに336
(3) 訳文
336. 古代人の経験から、全世界そしてそのすべてと個々のものは善と真理に関係するという教義が生じた。またこのように教会のすべてのものは愛に、または仁愛と信仰に〔関係する〕、善と呼ばれるすべてのものは、それは愛または仁愛から生じ、また真理と呼ばれるすべてのものは、信仰から生じるからである。
さて、仁愛と信仰は明瞭に(区別された)二つのものであり、しかしそれでも人間の中で一つのものとなっているので、人間が教会に属するものであるために、すなわち、人間の中に教会があるために、それゆえ、古代人のもとで、それら二つのものから何が最初にあったか、またこのように正しく長子と呼ばればならないか、論争され、口論された。
彼らからのある者は、それが真理、したがって、信仰であると、またある者はそれが善、したがって仁愛である、と言った。
というのは、人間が出生の後、直ちに話すことと考えることを学び、またこのことによって理解力で完成され、それは知識によって行なわれ、またこのように何が真理か学ぶことと理解すること、またこれらの手段でその後、何が善か学び、理解することを見るからである。それゆえ、最初に、何が信仰か、またその後、何が仁愛か、そのことを〔学び、理解する〕。
この事柄をそのように把握した者は、信仰の真理が長子であり、また仁愛の善がその後に生まれた、と思った。それゆえ、さらにまた信仰に長子の卓越性)特権を帰した。
しかし、これらの者は、信仰に対する論証の豊富なもので、信仰は仁愛に結合されないなら信仰でないこと、また仁愛も信仰に結合されない〔なら〕仁愛でないこと、またこのように一つのものとならないこと、またこのように一つのものとなっていることお見ないようにまでも自分の理解力(知性)を沈めた。また、もし〔このようで〕ないなら、一つともう一つのものは教会の中の何ものでもない。完全に一つのものとなっていることは、続くものの中で示される。
[2] しかし、この序文の中で、少しばかり私は、どのようにまたどんな理由で一つのものとなっているか明らかにする。というのは、これは、続くものが何らかの光の中にあるために重要であるから――すなわち――
信仰は、さらにまたそれによって真理が意味されるが、時間で最初のものである、しかし、仁愛は、さらにまたそれによって善が意味されるが、目的で最初のものである、また、目的で最初のものであるものは、事実上、最初のものである、主要なものはそのように長子〔である〕からである。
そして、時間で最初のものであるものは、事実上、最初のものではなく、しかし外観〔である〕。
しかし、このことが把握されるために、たとえによって説明しよう。神殿(教会)の建設の場合、家の建設の場合、庭園の建設の場合、また畑の準備の場合である。
神殿(教会)の建設の場合――時間で最初のものは、土台を据え、壁を立て、屋根を上に置き。、またその後、祭壇を入れ、講壇を造ることである。けれども、目的で最初のものは、その中での神の礼拝であり、そのためにそれらが行なわれた。
家の建設の場合――時間で最初のものは、その外なるものを建築し、そしてまた、必要であるいろいろなものでそれらを装備することである。しかし、目的で最初のものは、自分自身と彼の家の中にいる残りの者のために役に立つ(適当な)住まいである。
庭園の建設の場合――時間で最初のものは、地面をならし、土を準備し、そして木を植え、そして役立ちに仕えるようなものを植え付けることである。しかし、目的で最初のものは、それらかの役立ちの果実である。
畑の準備の場合――時間で最初のものは、土地を平らにし、耕し、鋤き、またその後、種を蒔くことである。しかし、目的で最初のものは、収穫、そのようにまた役立ちである。
これらのたとえから、だれもが、何が本質的に最初のものであるか結論することができる。
神殿(教会)または家を建設すること、そのように庭園を建設すること、また畑を耕作することを欲する時、それへの手段を引き起こす時、すべての者は最初に役立を意図し、これを絶えず心の中に保ち、熟考しないか?
それゆえに、私たちは、信仰の真理が時間で最初のものであること、しかし、仁愛の善が目的で最初のものであること、また、それゆえ、これは主要なもの〔である〕ので、事実上、心の中で長子であることを結論する。
[3] しかし、何が信仰でまた何が仁愛か、それぞれがその本質で知られることが必要である。またこれは、両方のものが箇条の中で、その中で信仰が、またその中で仁愛が分離されないなら、知られることができない。
そこで信仰の箇条はこれらである――
一。救う信仰は、救い主の神、主イエス・キリストへ〔の信仰〕であること。
二。要するに、信仰は、よく生き正しく信ずる者は、主により救われることである。
三。人間が信仰を受け入れることは、主に近づくことによって、みことばからの〝真理〟を学び、それにしたがって生きることである。
四。真理の豊富さは密着した束の中のように、信仰を高め、完成させる。
五。仁愛なしの信仰は信仰でないこと、信仰なしの仁愛は仁愛でないこと、両方とも主からでないなら生きていないこと〔いのちではないこと〕。
六。主は、仁愛と信仰をひとつのものにする、生活(いのち)のように、人間の中の意志と理解力〔を一つのものにする〕。もし分割されるなら、それぞれが、真珠が粉へとこなごなになるように滅びる。
七。主は人間の中の仁愛と信仰であること、人間は主の中の仁愛と信仰であること。
八。仁愛と信仰は、善の働きの中に一緒に存在すること。
九。真の信仰、偽の信仰、偽善の信仰があること。
十。悪い者のもとに何も信仰はないこと。
これらが今や個々に説明されなければならない。
カテゴリー: 原典講読『真のキリスト教』第6章
原典講読『真のキリスト教』 337
I.
QUOD FIDES SALVIFICA SIT IN DOMINUM DEUM SALVATOREM JESUM CHRISTUM.
救う信仰は、救い主の神〔である〕主イエス・キリストへ〔の信仰〕であること。
(1) 原文
337. Quod fides salvifica sit in Deum Salvatorem, est quia Ille est Deus et Homo, et Ipse in Patre et Pater in Ipso, et sic unum; quare qui Ipsum adeunt, simul etiam Patrem adeunt, et sic Deum unum et unicum, et fides salvifica non datur in alium. Quod credendum seu fides habenda sit in Filium Dei, Redemptorem et Salvatorem, conceptum a Jehovah et natum a Maria Virgine, nominatum Jesus Christus, constat ex mandatis frequenter iteratis ab Ipso, et postea ab apostolis. Quod fides in Ipsum mandata sit ab Ipso, manifeste patet ex his locis:
Jesus dixit, "Haec est voluntas" Patris "qui misit Me, ut omnis qui videt Filium, et credit in Ipsum, habeat vitam aeternam, et resuscitem Ego illum extremo die" (Joh. vi. 40).
"Qui credit in Filium, habet vitam aeternam; qui vero non credit Filio, non videbit vitam, sed ira Dei manet super illo" (Joh. iii. 36).
"Ut omnis qui credit in" Filium, "non pereat, sed vitam aeternam habeat: adeo namque Deus dilexit mundum, ut Filium suum Unigenitum dederit, ut omnis qui credit in Ipsum non pereat, sed habeat vitam aeternam" (Joh. iii. 15, 16).
Jesus dixit.., "Ego sum resurrectio et vita; qui credit in Me, ….non morietur in aeternum" (Joh. xi. 25, 26).
"Amen, amen dico vobis, qui credit in Me, habet vitam aeternam; Ego sum Panis vitae" (Joh. vi. 47, 48).
"Ego sum Panis vitae; qui venit ad Me non esuriet, et qui credit in Me non sitiet unquam" (Joh. vi. 35).
"Jesus clamavit dicens Si quis sitiverit, [1]venito ad Me, et [2]bibito; quisquis credit in Me, sicut dixit Scriptura, flumina ex ventre ejus fluent aquae viventis" (Joh. vii. 37, 38).
Dixerunt ad Jesum, "Quid faciemus ut operemur opera Dei? Respondit Jesus, ….Hoc est opus Dei, ut credatis in Ipsum, quem misit" Pater (Joh. vi. 28, 29).
"Quousque Lucem habetis, credite in lucem, ut filii lucis sitis" (Joh. xii. 36).
"Qui credit in" Filium Dei, "Non judicatur; qui autem non credit, jam judicatus est, quia non credidit in nomen Unigeniti Filii Dei" (Joh. iii. 18).
Haec scripta sunt, ut credatis quod Jesus sit.. Filius Dei, et ut credentes vitam habeatis in nomine Ipsius" (Joh. xx. 31).
"Nisi credideritis quod Ego sim, moriemini in peccatis vestris" (Joh. viii. 24).
Jesus dixit, "Cum venerit" Paracletus spiritus veritatis, "arguet mundum de peccato, justitia et judicio: de peccato, quod non credant in Me" (Joh. xvi. 8[, 9]).
@1 venio pro “venite” @2 bibito pro “bibite”
(2) 直訳
337. Quod fides salvifica sit in Deum Salvatorem, est quia Ille est Deus et Homo, et Ipse in Patre et Pater in Ipso, et sic unum; 救う信仰が救い主の神の中へ〔の信仰〕であることは、その方が神と人間であるからである、また父の中にその方が、またその方の中に父が〔おられ〕、またこのように一つ。
quare qui Ipsum adeunt, simul etiam Patrem adeunt, et sic Deum unum et unicum, et fides salvifica non datur in alium. それゆえ、その方に近づく者は、同時に父にもまた近づく、またこのように一つのまた唯一の神に、また救う信仰は他のものの中に存在しない。
Quod credendum seu fides habenda sit in Filium Dei, Redemptorem et Salvatorem, conceptum a Jehovah et natum a Maria Virgine, nominatum Jesus Christus, constat ex mandatis frequenter iteratis ab Ipso, et postea ab apostolis. 信じ、また信仰を持たなければならないことは、神の子の中に、あがない主と救い主、エホバによりみごもり(受胎し)、また処女マリアから生まれた、イエス・キリストと呼ばれた、その方によりしばしば繰り返された命令から明らかである、またその後、使徒により。
Quod fides in Ipsum mandata sit ab Ipso, manifeste patet ex his locis: その方の中への信仰がその方により命令されたことは、これらの箇所からはっきりと明らかである――
Jesus dixit, "Haec est voluntas" Patris "qui misit Me, ut omnis qui videt Filium, et credit in Ipsum, habeat vitam aeternam, et resuscitem Ego illum extremo die" (Joh. vi. 40). イエスは言われた、「これが意志である」父の「その方はわたしを遣わされた、すべての者が、その者は子を見る、またその方を信じる、永遠のいのちを持つように、またわたしは彼を最後の日に生き返らせる」(ヨハネ6:40)。
"Qui credit in Filium, habet vitam aeternam; 「子を信じる者は、永遠のいのちを持つ。
qui vero non credit Filio, non videbit vitam, sed ira Dei manet super illo" (Joh. iii. 36). けれども、子を信じない者は、いのちを見ない、しかし、神の怒りが彼の上にとどまる」(ヨハネ3:36)。
"Ut omnis qui credit in" Filium, "non pereat, sed vitam aeternam habeat: 子を「信じるすべての者が」「滅びない、しかし、永遠のいのちを持つために――
adeo namque Deus dilexit mundum, ut Filium suum Unigenitum dederit, ut omnis qui credit in Ipsum non pereat, sed habeat vitam aeternam" (Joh. iii. 15, 16). なぜなら、これほど神は世を愛した、自分のただひとりの息子を与えたように、その方を信じるすべての者が滅びないように、しかし、永遠のいのちを持つ」(ヨハネ3:15, 16)。
Jesus dixit.., "Ego sum resurrectio et vita; イエスは言われた……「わたしはよみがえり(復活)といのちである。
qui credit in Me, ….non morietur in aeternum" (Joh. xi. 25, 26). わたしを信じる者は……永遠に死なない」(ヨハネ11:25, 26)。
"Amen, amen dico vobis, qui credit in Me, habet vitam aeternam; 「まことに、まことに、わたしはあなたがたに言う、わたしを信じる者は、永遠のいのちを持つ。
Ego sum Panis vitae" (Joh. vi. 47, 48). わたしはいのちのパンである」(ヨハネ6:47, 48)。
"Ego sum Panis vitae; 「わたしはいのちのパンである。
qui venit ad Me non esuriet, et qui credit in Me non sitiet unquam" (Joh. vi. 35). わたしに来る者は飢えない、またわたしを信じる者は決して渇かない」(ヨハネ6:35)。
"Jesus clamavit dicens Si quis sitiverit, [1]venito ad Me, et [2]bibito; 「イエスは叫んだ、言って、もしだれかが渇くなら、わたしにやって来い(未来)、また飲め(未来)。
quisquis credit in Me, sicut dixit Scriptura, flumina ex ventre ejus fluent aquae viventis" (Joh. vii. 37, 38). だれでもわたしを信じる(者は)、聖書が言うように、彼の腹から生ける水の川が流れ出る」(ヨハネ7:37, 38)。
Dixerunt ad Jesum, "Quid faciemus ut operemur opera Dei? 彼らはイエスに言った、「私たちは何をすべきか、神のわざ(働き)を働くために?
Respondit Jesus, ….Hoc est opus Dei, ut credatis in Ipsum, quem misit" Pater (Joh. vi. 28, 29). イエスは答えられた……これが神のわざである、あなたがたがその方を信じること、その者を遣わした」父が(ヨハネ6:28, 29)。
"Quousque Lucem habetis, credite in lucem, ut filii lucis sitis" (Joh. xii. 36). 「あなたがたは光を持つ間に、光を信じよ、光の子になるために」(ヨハネ12:36)。
"Qui credit in" Filium Dei, "Non judicatur; 「信じる者は」神の子を「さばかれない。
qui autem non credit, jam judicatus est, quia non credidit in nomen Unigeniti Filii Dei" (Joh. iii. 18). けれども、信じない者は、すでにさばかれている、神のただひとりの息子の名前を信じなかったので」(ヨハネ3:18)。
Haec scripta sunt, ut credatis quod Jesus sit.. Filius Dei, et ut credentes vitam habeatis in nomine Ipsius" (Joh. xx. 31). これらのことが書かれた、あなたがたが、イエスが……神の子であることを信じるために、また信じる者がその方の名前の中で永遠のいのちをもつため〔である〕」(ヨハネ20:31)。
"Nisi credideritis quod Ego sim, moriemini in peccatis vestris" (Joh. viii. 24). 「もしあなたがたが、わたしがあることを信じないなら、あなたがたは罪の中に死ぬ」(ヨハネ8:24)。
Jesus dixit, "Cum venerit" Paracletus spiritus veritatis, "arguet mundum de peccato, justitia et judicio: イエスは言われた、「やって来るとき」真理の霊の擁護者(助け主)が、「罪、義またさばきについて世を責める――
de peccato, quod non credant in Me" (Joh. xvi. 8[, 9]). 罪について〔というのは〕、わたしを信じないこと〔である〕」(ヨハネ16:8, 9)。
@1 venio pro “venite” 注1 「venite」の代わりにvenio
@2 bibito pro “bibite” 注2 「bibite」の代わりにbibito
(3) 訳文
337. 救う信仰が救い主なる神へ〔の信仰〕であることは、その方が神と人間であり、また父の中にその方が、またその方の中に父が〔おられ〕、またこのように一つであるからである。それゆえ、その方に近づく者は、同時に父にもまた、またこのように一つのまた唯一の神に近づく、また救う信仰は他のものの中に存在しない。
エホバによりみごもり、処女マリアから生まれ、イエス・キリストと呼ばれた神の子、あがない主、救い主を信じ、また〔その〕信仰を持たなければならないことは、その方により、またその後、使徒により、しばしば繰り返された命令から明らかである。
その方への信仰がその方により命令されたことは、これらの箇所からはっきりと明らかである――
イエスは言われた、「これがわたしを遣わされた父のみこころです。御子を見、その方を信じるすべての者が、永遠のいのちを持つことです。わたしはその者を最後の日に生き返らせます」(ヨハネ6:40)。
「御子を信じる者は、永遠のいのちを持ちます。けれども、御子を信じない者は、いのちを見ないで、神の怒りが彼の上にとどまります」(ヨハネ3:36)。
御子を「信じるすべての者が滅びないで、永遠のいのちを持つためです――なぜなら、神は、ご自分のひとり子を与えられたほどに世を愛されたからです。その方を信じるすべての者が滅びないで、永遠のいのちを持つためです」(ヨハネ3:15, 16)。
イエスは言われた……「わたしはよみがえりといのちです。わたしを信じる者は……永遠に死にません」(ヨハネ11:25, 26)。
「まことに、まことに、わたしはあなたがたに言います、わたしを信じる者は、永遠のいのちを持ちます。わたしはいのちのパンです」(ヨハネ6:47, 48)。
「わたしはいのちのパンです。わたしに来る者は飢えません、わたしを信じる者は決して渇きません」(ヨハネ6:35)。
「イエスは叫んで、言われた。だれかが渇くなら、わたしにやって来なさい、飲みなさい。だれでもわたしを信じる者は、聖書が言うように、彼の腹から生ける水の川が流れ出ます」(ヨハネ7:37, 38)。
彼らはイエスに言った、「神のわざを働くために、私たちは何をすべきですか?」 イエスは答えられた……「父を遣わした者をあなたがたが信じること、これが神のわざです」(ヨハネ6:28, 29)。
「あなたがたは光の子になるために、光を持つ間に光を信じなさい」(ヨハネ12:36)。
「神の子を信じる者はさばかれません。けれども、信じない者は、神のひとり子の名前を信じなかったので、すでにさばかれています」(ヨハネ3:18)。
これらのことが書かれたのは、あなたがたが、イエスが……神の子であることを信じるため、また信じる者がその方の名前の中で永遠のいのちをもつためです」(ヨハネ20:31)。
「あなたがたが、〝わたしがある〟ことを信じないなら、あなたがたは罪のうちに死にます」(ヨハネ8:24)。
イエスは言われた、「真理の霊の助け主がやって来るとき、罪、義、さばきについて世を責めます――罪について〔というのは〕、わたしを信じないことです」(ヨハネ16:8, 9)。
原典講読『真のキリスト教』 338
(1) 原文
338. Quod Fides Apostolorum non alia fuerit quam in Dominum Jesum Christum, constat ex multis locis in Epistolis illorum, ex quibus solum haec adducam.
"Vivo.. non amplius ego, sed vivit in me Christus; quod vero nunc vivo in carne, in fide vivo, quae est in Filium Dei" (Gal. ii. 20). 「
Paulus "contestatus est Judaeis et Graecis paenitentiam in Deum, et fidem in Dominum nostrum Jesum Christum" (Act. Apost. xx. 21).
Qui eduxit Paulum foras, dixit, "Quid me oportet facere ut salver? Ille dixit, Crede in Dominum Jesum Christum, ita salvaberis tu et domus tua" (Act. Apostol. xvi. 30, 31).
"Qui habet Filium, habet vitam; qui vero non habet Filium Dei, vitam non habet:
haec scripsi vobis, qui creditis in nomen Filii Dei, ut sciatis quod vitam aeternam habeatis, et ut credatis in nomen Filii Dei" (1 Joh. v. 12, 13).
"Nos ex natura Judaei, et non ex gentibus peccatores, cum scimus quod non justificetur homo exoperibus legis sed per fidem Jesu Christi, etiam nos in Jesum Christum credidimus" (Gal. ii. 15, 16). 「
Quoniam fides illorum fuit in Jesum Christum, et quoque est ab Ipso, ideo vocabant illam, "Fidem Jesu Christi," ut nunc supra (Gal. ii. 16), et in sequentibus his:
"Justitia Dei per fidem Jesu Christi in omnes et super omnes qui crediderint. …. Ut sit justificans eum, qui ex fide Jesu est" (Rom. iii. 22, 26).
Habeat "justitiam, quae ex fide Christi, justitiam quae ex Deo fidei" (Philipp. iii. 9).
"[1]Hic servantes mandata Dei, et fidem [2]Jesu" (Apoc. xiv. 12).
"Per fidem quae in Christo Jesu est" (2 Tim. iii. 15).
"In Jesu Christo…. est fides per charitatem operans" (Gal. v. 6).
Ex his constare potest, quae fides a Paulo intellecta est in dicto hodie in ecclesia trito,
"Concludimus ergo fide justificari hominem sine operibus legis" (Rom. iii. 28);
quod non in Deum Patrem, sed in Ipsius Filium, minus in tres Deos in ordine, in unum a quo, in alterum propter quem, et in tertium per quem: quod credatur in ecclesia, quod tripersonalis ejus fides in illo dicto a Paulo intellecta sit, est causa, quia ecclesia intra quatuordecim saecula, seu usque a Concilio Nicaeno, non aliam fidem agnovit, et inde non aliam novit, credentes sic quod unica esset, et non alia dabilis. Quare ubicunque in Verbo Novi Testamenti legitur Fides, creditum est, quod illa esset, et ad illam ibi applicuerunt omnia ibi. Inde periit fides unice Salvifica, quae est in Deum Salvatorem, et inde quoque tot fallaciae in doctrinas illorum irrepserunt, et tot paradoxa sanae rationi adversantia; omnis enim doctrina ecclesiae, quae docebit et monstrabit viam ad caelum, seu ad salutem, dependet a fide; et quia in illam irrepserunt tot fallaciae et paradoxa, ut dictum est, ideo necessum fuit, ut proclamarent dogma, quod intellectus captandus sit sub obedientia fidei. Nunc quoniam in dicto Paulino (Rom. iii. 28), per "fidem" non intelligitur fides in Deum Patrem, sed in Ipsius Filium, et per "opera legis" ibi non intelliguntur opera legis Decalogi, sed opera legis Mosaicae pro Judaeis (ut patet a sequentibus ibi, et quoque ex similibus in Epist. ad Galatas, ii. 14, 15), cadit fundamentalis lapis fidei hodiernae, et insuper fanum superinstructum, sicut domus subsidens in terram, cujus summitas tecti modo exstat.
@1 Hic pro “Hi” @2 Jesu (cum exemplo Auctoris,) pro “Jesu Christi”
(2) 直訳
338. Quod Fides Apostolorum non alia fuerit quam in Dominum Jesum Christum, constat ex multis locis in Epistolis illorum, ex quibus solum haec adducam. 使徒の信仰は主イエス・キリストへ〔の信仰〕以外の他のものではなかったことは、彼らの手紙の多くの箇所から明らかである、それらからこれらだけを私は提示する(未来)。
"Vivo.. non amplius ego, sed vivit in me Christus; 「私は生きる……もはや私でなくて、しかし、私の中にキリストが生きている。
quod vero nunc vivo in carne, in fide vivo, quae est in Filium Dei" (Gal. ii. 20). けれども私が肉の中に生きることは、信仰の中に私は生きる、それは神の子への〔信仰〕」(ガラテヤ2:20)。
Paulus "contestatus est Judaeis et Graecis paenitentiam in Deum, et fidem in Dominum nostrum Jesum Christum" (Act. Apost. xx. 21). パウロは、「ユダヤ人とギリシア人に神への悔い改めを主張した、また私たちの主イエス・キリストへの信仰を」(使徒の働き20:21)。
Qui eduxit Paulum foras, dixit, "Quid me oportet facere ut salver? パウロを外へ連れ出した者は、言った、「何を私に行なうことをすべきか、救われるために?
Ille dixit, Crede in Dominum Jesum Christum, ita salvaberis tu et domus tua" (Act. Apostol. xvi. 30, 31). 彼は言った、主イエス・キリストを信じよ、そのようにあなたとあなたの家は救われた(であろう、接続)」(使徒の働き16:30, 31)。
"Qui habet Filium, habet vitam; 「子を持つ者は、いのちを持つ。
qui vero non habet Filium Dei, vitam non habet: けれども、神の子を持たない者は、いのちを持たない。
haec scripsi vobis, qui creditis in nomen Filii Dei, ut sciatis quod vitam aeternam habeatis, et ut credatis in nomen Filii Dei" (1 Joh. v. 12, 13). これらを私はあなたがたに書いた、その者は神の子の名前を信じている、あなたがたが永遠のいのちを持っていることを知るために、また神の子の名前を信じるために」(ヨハネ第一5:12, 13)。
"Nos ex natura Judaei, et non ex gentibus peccatores, cum scimus quod non justificetur homo exoperibus legis sed per fidem Jesu Christi, etiam nos in Jesum Christum credidimus" (Gal. ii. 15, 16). 「私たちは生まれからのユダヤ人〔であり〕、異教徒からの罪人ではない、私たちが知るとき、人間は律法の行ないから☆義とされない、しかし、イエス・キリストの信仰によって、さらにまた、私たちはイエス・キリストを信じる」(ガラテヤ2:15, 16)。
☆ ここにミスプリがあります、exoperibusはexとoperibusです。
Quoniam fides illorum fuit in Jesum Christum, et quoque est ab Ipso, ideo vocabant illam, "Fidem Jesu Christi," ut nunc supra (Gal. ii. 16), et in sequentibus his: 彼らの信仰はイエス・キリストへ〔の信仰〕であったので、そしてまたその方から、それゆえ、彼らはそれを呼んだ、「イエス・キリストの信仰」、今や上のところのように(ガラテヤ2:16)、またこれら続きのものの中――
"Justitia Dei per fidem Jesu Christi in omnes et super omnes qui crediderint. 「神の義はイエス・キリストの信仰によって、すべての者の中に、すべての者の上に〔ある〕、その者は信じた。
…. Ut sit justificans eum, qui ex fide Jesu est" (Rom. iii. 22, 26). ……〔神が〕彼を義とする者となるためである、その者はイエスの信仰からである」(ローマ3:22, 26)。
Habeat "justitiam, quae ex fide Christi, justitiam quae ex Deo fidei" (Philipp. iii. 9). 持つ、「義を、それはキリストの信仰から、義を、それは神から、信仰の〔義〕」(ピリピ3:9)。
"[1]Hic servantes mandata Dei, et fidem [2]Jesu" (Apoc. xiv. 12). 「これらは神の命令を守る者、またイエスの信仰を」(黙示録14:12)。
"Per fidem quae in Christo Jesu est" (2 Tim. iii. 15). 「信仰によって、それはキリスト・イエスへの」(テモテⅡ3:15)。
"In Jesu Christo…. est fides per charitatem operans" (Gal. v. 6). 「イエス・キリストの中に……信仰がある、仁愛によって働く」(ガラテヤ5:6)。
Ex his constare potest, quae fides a Paulo intellecta est in dicto hodie in ecclesia trito, これらから明らかにすることができる、パウロによる信仰が何を意味されるか、今日、教会の中で使い古されて言われた、
"Concludimus ergo fide justificari hominem sine operibus legis" (Rom. iii. 28); 「それゆえ、私たちは結論する、信仰が人間を義とする、律法の働きなしに」(ローマ3:28)。
quod non in Deum Patrem, sed in Ipsius Filium, minus in tres Deos in ordine, in unum a quo, in alterum propter quem, et in tertium per quem: 父なる神への〔信仰〕でなく、しかしその方の子への、まして、三つの神へでない。順序(階級)で、その者(神)から一つの(神)の中へ、その者(神)のためにもう一つの(神)の中へ、またその者(神)から第三の(神)の中へ。
quod credatur in ecclesia, quod tripersonalis ejus fides in illo dicto a Paulo intellecta sit, est causa, quia ecclesia intra quatuordecim saecula, seu usque a Concilio Nicaeno, non aliam fidem agnovit, et inde non aliam novit, credentes sic quod unica esset, et non alia dabilis. 教会の中で信じられていること、それはその三位格的な信仰がパウロによりその言われたことの中に意味される、理由がある、十四世紀の間に教会は、すなわち、ニカイア公会議(による)まで、他の信仰を認めなかった、またここから他のもの(信仰)を知らなかった、このように信じて、唯一のものであったこと、また他のものはありえない。
Quare ubicunque in Verbo Novi Testamenti legitur Fides, creditum est, quod illa esset, et ad illam ibi applicuerunt omnia ibi. それゆえ、新約のことば中で、どこでも「信仰」が読まれる〔ところで〕、信じられた、それ(三位格的な信仰)であったこと、またそれ(三位格的な信仰)へそこに、そこにすべてのものが当てはめられた。
Inde periit fides unice Salvifica, quae est in Deum Salvatorem, et inde quoque tot fallaciae in doctrinas illorum irrepserunt, et tot paradoxa sanae rationi adversantia; ここから唯一の「救う」信仰は滅んだ、それは救い主なる神へ〔の信仰〕である、またここから全欺き(誤まり)も彼らの教えの中に徐々に入り込んだ、また全背理が、健全な理性に対立する。
omnis enim doctrina ecclesiae, quae docebit et monstrabit viam ad caelum, seu ad salutem, dependet a fide; というのは、教会のすべての教えは、それは天界への道を教え、示す、すなわち、救いへ〔道〕、信仰からかかっている(依存する)から。
et quia in illam irrepserunt tot fallaciae et paradoxa, ut dictum est, ideo necessum fuit, ut proclamarent dogma, quod intellectus captandus sit sub obedientia fidei. また、その中に全欺き(誤まり)と背理が徐々に入り込んだので、言われたように、それゆえ、必要であった、教義を布告すること、理性は信仰の服従の下に保たれなければならないこと。
Nunc quoniam in dicto Paulino (Rom. iii. 28), per "fidem" non intelligitur fides in Deum Patrem, sed in Ipsius Filium, et per "opera legis" ibi non intelliguntur opera legis Decalogi, sed opera legis Mosaicae pro Judaeis (ut patet a sequentibus ibi, et quoque ex similibus in Epist. ad Galatas, ii. 14, 15), cadit fundamentalis lapis fidei hodiernae, et insuper fanum superinstructum, sicut domus subsidens in terram, cujus summitas tecti modo exstat. さて、パウロの言ったこと(ローマ3:28)の中で、「信仰」によって父なる神への信仰が意味されないので、しかし、その方の子へ〔の信仰〕、また「律法の働き」によって十戒の律法の働きが意味されない、しかし、ユダヤ人のためのモーセの律法の働きが〔意味される〕、(そこに続くものから明らかなように、そしてまた、「ガラテヤ人の手紙」2:14, 15の中の同様のものから)、今日の信仰の土台石はつぶれた、また上に建てられた神殿は、地の中に沈む家のように〔なった〕、その先端(てっぺん)の屋根だけがさらされた。
@1 Hic pro “Hi” 注1 「Hi」の代わりにHic
@2 Jesu (cum exemplo Auctoris,) pro “Jesu Christi” 注2 「Jesu Christi」の代わりにJesu(著者の写し(本)に)
(3) 訳文
338. 使徒の信仰は主イエス・キリストへ〔の信仰〕以外の他のものではなかったことは、彼らの手紙の多くの箇所から明らかであり、私はそれらからこれらだけを提示しよう。
「私は生きる……もはや私でなくて、しかし、私の中にキリストが生きている。けれども私が肉の中に生きるのは、神の子への信仰の中に生きるのである」(ガラテヤ2:20)。
パウロは、「ユダヤ人とギリシア人に神への悔い改めを、また私たちの主イエス・キリストへの信仰を主張した」(使徒の働き20:21)。
パウロを外へ連れ出した者は、言った、「救われるために、私は何を行なうべきか? 彼は言った、主イエス・キリストを信じよ、そのようにあなたとあなたの家は救われるであろう」(使徒の働き16:30, 31)。
「御子を持つ者は、いのちを持つ。けれども、神の御子を持たない者は、いのちを持たない。
これらを私は神の御子の名前を信じているあなたがたに書いた。あなたがたが永遠のいのちを持っていることを知るため、また神の御子の名前を信じるためである」(ヨハネ第一5:12, 13)。
「私たちは生まれからのユダヤ人〔であり〕、異教徒からの罪人ではない。人間は律法の行ないから義とされない、しかし、イエス・キリストの信仰によってされる、と私たちが知るとき、さらにまた、私たちはイエス・キリストを信じる」(ガラテヤ2:15, 16)。
彼らの信仰はイエス・キリストへの、そしてまたその方からの信仰であったので、それゆえ、彼らはそれを、その時、前のところのように(ガラテヤ2:16)「イエス・キリストの信仰」と呼んだ。またこれら続きのものの中で――
「神の義はイエス・キリストの信仰によって、信じたすべての者の中に、すべての者の上に〔ある〕。……〔神が〕イエスの信仰からの者を義とする者となるためである」(ローマ3:22, 26)。
「キリストの信仰から義を持つ、それは神からの信仰の義である」(ピリピ3:9)。
「これらの者は、神の命令を、またイエスの信仰を守る者である」(黙示録14:12)。
「キリスト・イエスへの信仰によって」(テモテⅡ3:15)。
「イエス・キリストの中に……仁愛によって働く信仰がある」(ガラテヤ5:6)。
これらから、今日、教会の中で使い古されて言われたパウロによる信仰が何を意味されるか、明らかにすることができる、
「それゆえ、私たちは、律法の働きなしに信仰が人間を義とする、と結論する」(ローマ3:28)。
父なる神への〔信仰〕でなく、その方の子への信仰、まして、三つの神への信仰ではない。順に、ある神から一つの(神)の中へ、その神のためにもう一つの神へ、またその神から第三の神へ〔の信仰といった信仰である〕。
パウロにより言われたことが教会の中で三位格的な信仰と意味される、と信じられていることの理由は、十四世紀の間に、すなわち、ニカイア公会議まで、教会は他の信仰を認めなかった、またここから他のもの(信仰)を知らなかった、唯一のものであった、また他のものはありえない、とこのように信じて。
それゆえ、新約のことば中で、どこでも「信仰」が読まれる〔ところで〕、それ(三位格的な信仰)であったことが信じられ、またその教会に、それ(三位格的な信仰)に、すべてのものが当てはめられた。
ここから救い主なる神へ〔の信仰〕である唯一の「救う」信仰は滅んだ、またここから全部の欺き(誤まり)と健全な理性に対立する全部の背理も彼らの教えの中に徐々に入り込んだ。というのは、教会のすべての教えは天界への道、すなわち、救いへ〔道〕を教え、示し、それは信仰にかかっているから。また、言われたように、その中に全部の欺きと背理が徐々に入り込んだので、それゆえ、理性は信仰の服従の下に保たれなければならない、という教義を布告することが必要であった。
さて、パウロの言ったこと(ローマ3:28)の中で、「信仰」によって父なる神への信仰が意味されず、しかし、その方の子へ〔の信仰が意味され〕、また「律法の働き」によって十戒の律法の働きが意味されず、しかし、ユダヤ人のためのモーセの律法の働きが〔意味される〕ので、(そこに続くものから、そしてまた、「ガラテヤ人の手紙」2:14, 15の中の同様のものから明らかなように)、今日の信仰の土台石は、また上に建てられた神殿は、地の中に沈む家のようにつぶれ、その先端の屋根だけが〔後に残って〕さらされた。
原典講読『真のキリスト教』 339
(1) 原文
339. Quod credendum, hoc est, fides habenda sit in Deum Salvatorem Jesum Christum, est causa, quia est in Deum visibilem in quo invisibilis, ac fides in Deum visibilem, qui est homo et simul Deus, intrat hominem; fides enim in sua essentia est spiritualis, sed in sua forma naturalis; quare apud hominem fit illa spiritualis naturalis; omne enim spirituale recipitur in naturali, ut sit aliquid apud hominem. Nudum spirituale quidem intrat in hominem, sed non recipitur; est sicut aether qui influit et effluit praeter quod afficiat; ut enim afficiat, erit perceptio et sic receptio, utraque in mente hominis; et hoc non datur apud hominem quam in ejus naturali. Vicissim autem fides mere naturalis, seu fides orba essentia spirituali, non est fides, sed modo persuasio aut scientia: persuasio aemulatur fidem in externis, sed quia in internis ejus non est spirituale, ideo nec est aliquod salvificum. Talis est fides apud omnes illos, qui negant Divinitatem Humani Domini; talis fuit fides Ariana, et quoque est fides Sociniana, quia uterque rejecit Divinitatem Domini. Quid fides absque termino ad quem? Estne sicut visus in universum, qui cadit sicut in inane, et perit? Et est sicut avis volans supra atmosphaeram in aetherem, ubi tanquam in vacuo, exspirat. Habitatio hujus fidei in mente hominis comparari potest habitationi ventorum in alis Aeoli, tum habitationi lucis in stella caduca; exoritur sicut cometa cum longa cauda, sed transit sicut illa, et disparatur. [2.] Verbo, fides in Deum invisibilem actualiter est caeca, quia mens humana non videt suum Deum; et hujus fidei lux, quia non est spiritualis naturalis, est lux fatua; et haec lux est instar lucis in verme noctiluco, et instar lucis in paludibus aut super glebis sulphuratis tempore noctis, et instar lucis in ligno putrescente. Ex hac luce nihil aliud existit quam quod phantasiae est, in qua creditur apparens sicut sit, et tamen non est. Fides in Deum invisibilem non lucet alia luce, et maxime, cum cogitatur quod Deus sit Spiritus, et de spiritu cogitatur sicut de aethere: quid inde sequitur aliud, quam quod homo aspiciat Deum sicut aspicit aetherem; et sic quaerit illum in universo, et dum non invenit illum ibi, credit naturam universi esse Deum. Ex hac origine est naturalismus hodie regnans. Dixitne Dominus
Quod nemo unquam vocem Patris audiverit, neque speciem Ipsius viderit? (Joh. v. 37):
et quoque,
Quod Deum nemo viderit unquam, et quod Unigenitus Filius, qui in sinu Patris est, Ille revelaverit? (Joh. i. 18.)
Non Patrem vidit quis, nisi qui est [1]apud Patrem, Hic vidit Patrem (Joh. vi. [2]46).
Tum quod nemo veniat ad Patrem quam per Ipsum? (Joh. xiv. 6:)
et porro,
Quod homo videat et cognoscat Patrem, qui videt et cognoscit Ipsum? (Joh. xiv. 7, seq.)
[3.] Alia autem est fides in Dominum Deum Salvatorem; qui quia est Deus et Homo, et adiri potest, et videri in cogitatione, non est fides interminata, sed habet terminum a quo et ad quem, et semel recepta manet; sicut quis dum vidit imperatorem aut regem, quoties ejus recordatur, imago illorum redit. Visus illius fidei, est sicut quis videt nubem candidam, et in ejus medio angelum, qui invitat hominem ad se, ut elevetur in caelum: ita Dominus apparet illis qui fidem in Ipsum habent, et appropinquat ad unumquemvis, sicut is cognoscit et agnoscit Ipsum; quod fit sicut novit et facit praecepta Ipsius, quae sunt fugere mala et facere bona: et tandem in domum ejus venit, et mansionem una cum Patre, qui in Ipso est, apud illum facit, secundum haec apud Johannem,
Jesus dixit, "Qui habet praecepta mea, et facit illa, ille est qui amat Me; et qui amat Me, amabitur a Patre meo, et Ego amabo illum, et manifestabo illi Me Ipsum, et ad illum veniemus, et mansionem apud illum faciemus" (xiv. 21, 23).
Haec scripta sunt in praesentia duodecim Apostolorum Domini, qui dum haec scriberem, a Domino ad me missi sunt.
@1 “apud Patrem:”―sic editio princeps; in margine autem exempli Auctoris legimus “a Deo,” quod textusm redeptum rectius interpretatur. @2 46 pro “6”
(2) 直訳
339. Quod credendum, hoc est, fides habenda sit in Deum Salvatorem Jesum Christum, est causa, quia est in Deum visibilem in quo invisibilis, ac fides in Deum visibilem, qui est homo et simul Deus, intrat hominem; 信じなければならないこと、すなわち、救い主の神イエス・キリストへの信仰を持たなくてならない、理由がある、目に見える神への〔信仰〕であるから、その中に目に見えない〔神がいる〕、そして目に見える神への信仰は、その者(神)は人間であると同時に神、人間に入る。
fides enim in sua essentia est spiritualis, sed in sua forma naturalis; というのは、信仰は、その本質の中で、霊的なものであるから、しかし、その形の中で、自然的。
quare apud hominem fit illa spiritualis naturalis; それゆえ、人間のもとで、それは霊的自然的なものになる。
omne enim spirituale recipitur in naturali, ut sit aliquid apud hominem. というのは、すべての霊的なものは自然的なものの中に受け入れらなくてはならないから、人間のもとで何らかのものであるために。
Nudum spirituale quidem intrat in hominem, sed non recipitur; ありのままの(裸の)霊的なものは、確かに人間の中に入る、しかし、受け入れられない。
est sicut aether qui influit et effluit praeter quod afficiat; エーテルのようである、それは流入し、流れ出る、働きかけることは別にして(~ことを除いて)☆。
☆ 「働きかける」といえば「働きかける」のであるが、条件付きであり、その条件(以下に述べられている)が満たされないなら、「流れ出てしまう」といったニュアンスです。
ut enim afficiat, erit perceptio et sic receptio, utraque in mente hominis; というのは、働きかけるために、知覚とこのように受け入れがある(未来)から、二つとも人間の心の中に。
et hoc non datur apud hominem quam in ejus naturali. またこのことは人間のもとに与えられない、彼の自然的なものの中以外に。
Vicissim autem fides mere naturalis, seu fides orba essentia spirituali, non est fides, sed modo persuasio aut scientia: けれども、逆に、単なる自然的な信仰は、すなわち、霊的な本質の子のない信仰は、信仰ではない、しかし、単なる信念または知識である。
persuasio aemulatur fidem in externis, sed quia in internis ejus non est spirituale, ideo nec est alquod salvificum. 信念は外なるものの中で信仰に似る、しかし、その内なるものの中で霊的ではない、それゆえ、何らかの救うものもない。
Talis est fides apud omnes illos, qui negant Divinitatem Humani Domini; このような信仰である、彼らすべての者のもとの、その者は主の神的人間性を否定する。
talis fuit fides Ariana, et quoque est fides Sociniana, quia uterque rejecit Divinitatem Domini. アリウス主義の信奉者の信仰はこのようなものであった、そしてまた、ソッツィーニの信奉者の信仰である、どちらも主の神性を退けたので。
Quid fides absque termino ad quem? それへの最終段階(端)なしに何が信仰か?
Estne sicut visus in universum, qui cadit sicut in inane, et perit? 宇宙の中への視覚のようではないか? それは虚空の中にのように落ちる(むなしい)、また滅びる。
Et est sicut avis volans supra atmosphaeram in aetherem, ubi tanquam in vacuo, exspirat. また、大気を超えてエーテルの中を飛ぶ鳥のようである、そこにあたかも真空の中を、息絶える。
Habitatio hujus fidei in mente hominis comparari potest habitationi ventorum in alis Aeoli, tum habitationi lucis in stella caduca; この信仰の住居は、人間の心の中で、アイオロス(風の神)の翼の中の風(ひと吹き)の住居にたとえられることができる、なおまた流れ星の中の光の住居に。
exoritur sicut cometa cum longa cauda, sed transit sicut illa, et disparatur. 長い尾とともに(のある)彗星のように現れる、しかし、それのように通り過ぎる、また消える。
[2.] Verbo, fides in Deum invisibilem actualiter est caeca, quia mens humana non videt suum Deum; [2] 一言でいえば、目に見えない神への信仰は実際に盲目である、人間の心は自分の神を見ないからである。
et hujus fidei lux, quia non est spiritualis naturalis, est lux fatua; またこの信仰の光は、霊的自然的でないので、愚かな(弱い)光である。
et haec lux est instar lucis in verme noctiluco, et instar lucis in paludibus aut super glebis sulphuratis tempore noctis, et instar lucis in ligno putrescente. また、この光は、夜光る虫(ツチボタル)の中の光のようである、また湿地(沼)の中または土くれの上の硫黄で処理された光のよう、夜の時の、また腐った木材の中の光のよう〔である〕。
Ex hac luce nihil aliud existit quam quod phantasiae est, in qua creditur apparens sicut sit, et tamen non est. この光から何らかのものは何も生じない、幻想であるもの以外に、その中に存在するように見える〔ことが〕信じられる、またそれでも存在しない。
Fides in Deum invisibilem non lucet alia luce, et maxime, cum cogitatur quod Deus sit Spiritus, et de spiritu cogitatur sicut de aethere: 目に見えない神への信仰は他の光で輝かない、またことに、神が霊であることが考えられるとき、また霊についてエーテルについてのように考えられる――
quid inde sequitur aliud, quam quod homo aspiciat Deum sicut aspicit aetherem; ここから、何が、他のものがいえるか、人間が神を、エーテルを眺めるように、眺めること以外に。
et sic quaerit illum in universo, et dum non invenit illum ibi, credit naturam universi esse Deum. また、このように彼(神)を全世界(宇宙)の中に探す、また彼(神)をそこに見つけない時、全世界(宇宙)の自然を神であることを信じる。
Ex hac origine est naturalismus hodie regnans. この起源からである、今日、支配している自然主義(神の代わりに自然を崇拝すること)は。
Dixitne Dominus 主は言われていないか?
Quod nemo unquam vocem Patris audiverit, neque speciem Ipsius viderit? (Joh. v. 37): かつてだれも父の声を聞かなかったこと、その方の姿も見なかった(ヨハネ5:37)。
et quoque, そしてまた、
Quod Deum nemo viderit unquam, et quod Unigenitus Filius, qui in sinu Patris est, Ille revelaverit? (Joh. i. 18.) かつてだれも神を見ていないこと、また、ただひとりの息子が、その者は父のふところの中にいる、彼(神)が啓示したこと?(ヨハネ1:18)。
Non Patrem vidit quis, nisi qui est [1]apud Patrem, Hic vidit Patrem (Joh. vi. [2]46). だれも父を見ていない、神から☆の者でないなら、この者が父を見る(ヨハネ6:46)。
☆ 原文は「父のもとの」であるが「神から」に変えた、注参照。
Tum quod nemo veniat ad Patrem quam per Ipsum? (Joh. xiv. 6:) なおまた、だれも父へやって来ないこと、その方を通してでないなら?(ヨハネ14:6)。
et porro, またさらに、
Quod homo videat et cognoscat Patrem, qui videt et cognoscit Ipsum? (Joh. xiv. 7, seq.) 人間は父を見る、また認める(であろう、接続)こと、その方を見る、また認める者は(直接) (ヨハネ14:7以降)。
[3.] Alia autem est fides in Dominum Deum Salvatorem; [3] けれども、主・神・救い主への信仰は異なっている。
qui quia est Deus et Homo, et adiri potest, et videri in cogitatione, non est fides interminata, sed habet terminum a quo et ad quem, et semel recepta manet; その者は神と人間であるから、また近づくことができる、また思考の中で見られることができる、〔その〕信仰は限定されないものである、しかし、そのもの〔信仰〕からまたそのもの〔信仰〕へ向かう限界を持つ、またいったん受け入れられた〔なら〕とどまる。
sicut quis dum vidit imperatorem aut regem, quoties ejus recordatur, imago illorum redit. だれかが皇帝または王を見た、彼を思い出すたびごとに、その時、彼の映像が戻るようである。
Visus illius fidei, est sicut quis videt nubem candidam, et in ejus medio angelum, qui invitat hominem ad se, ut elevetur in caelum: その信仰の視覚(見ること)は、だれかが白く輝く雲を見るようである、またその真ん中に天使を、その者は人間を自分へ招く、天界へ上げられるように。
ita Dominus apparet illis qui fidem in Ipsum habent, et appropinquat ad unumquemvis, sicut is cognoscit et agnoscit Ipsum; そのように主は彼らに見られる、その者はその方への信仰を持っている、またそれぞれの者へ近づく、彼がその方を知り、また認めるかぎり。
quod fit sicut novit et facit praecepta Ipsius, quae sunt fugere mala et facere bona: それは、その方の戒めを知って、また行なうかぎり、生ずる、それは悪を避け、善を行なうことである。
et tandem in domum ejus venit, et mansionem una cum Patre, qui in Ipso est, apud illum facit, secundum haec apud Johannem, またついには彼の家の中にやって来る、また父と一緒に住まいを、それはその方の中にある、彼のもとに作る、「ヨハネ」のもとのこれら〔のことば〕にしたがって、
Jesus dixit, "Qui habet praecepta mea, et facit illa, ille est qui amat Me; イエスは言われた、「わたしの戒めを保つ者は、またそれを行なう、彼はわたしを愛する者である。
et qui amat Me, amabitur a Patre meo, et Ego amabo illum, et manifestabo illi Me Ipsum, et ad illum veniemus, et mansionem apud illum faciemus" (xiv. 21, 23). また、わたしを愛する者は、わたしの父から愛される、また私は彼を愛する、また彼にわたし自身を現わす(示す)、またわたしたちは彼(父)へ行く、また住まいを彼(父)のもとにわたしたちはつくる」(14:21, 23)。
Haec scripta sunt in praesentia duodecim Apostolorum Domini, qui dum haec scriberem, a Domino ad me missi sunt. これらは主の十二使徒の現在(居合わせる)で書かれた、その者たちはこれらを私が書いた時、主から私に遣わされた。
@1 “apud Patrem:”―sic editio princeps; in margine autem exempli Auctoris legimus “a Deo,” quod textusm redeptum rectius interpretatur. 注1 「apud Patrem:」――このように初版に。けれども、著者の写し(本)の欄外に、私たちは「a Deo」と読む、(翻訳された)本文は忠実に翻訳されている(直訳されている)。☆ わかりづらくなっているので補足します。ギリシア原文は「だれも父を見なかった、神からの者でないなら、この者が父を見た」です。それでa Deoとすれば、原文の直訳となります。
@2 46 pro “6” 注2 「6」の代わりに46
(3) 訳文
339. 救い主の神イエス・キリストを信じなければならない、すなわち、信仰を持たなくてならない理由は、目に見える神への〔信仰〕であり、その中に目に見えない〔神がいて〕、そして目に見える神への信仰は、その神は人間であると同時に神であり、人間に入るからである。というのは、信仰は、その本質の中で霊的なものであるが、しかし、その形の中で自然的であるから。それゆえ、人間のもとで、それは霊的自然的なものになる。というのは、すべての霊的なものは、人間のもとで何らかのものであるために、自然的なものの中に受け入れらなくてはならないから。ありのままの霊的なものは、確かに人間の中に入る、しかし、受け入れられない。エーテルのようであり、それは働きかけることは別にして、流入し、流れ出る。というのは、働きかけるために、知覚とこのように受け入れが、その二つとも人間の心の中にあるから。またこのことは人間の自然的なものの中にしか彼のもとに与えられない。
けれども、逆に、単なる自然的な信仰は、すなわち、霊的な本質のない信仰は、信仰ではない、しかし、単なる信念または知識である――信念は外なるものの中で信仰に似る、しかし、その内なるものの中で霊的ではない、それゆえ、何らかの救うものもない。
主の神的人間性を否定するすべての者のもとの信仰はこのようなものである。アリウス主義の信奉者の信仰は、そしてまた、ソッツィーニの信奉者の信仰は、どちらも主の神性を退けたので、このようなものであった。
それへの最終段階〔救うこと〕なしに何が信仰か?
宇宙の中への視覚のようではないか? それは虚空の中への視覚のようむなしく、滅びる。
また、大気を超えてエーテルの中を、そこのあたかも真空の中を飛ぶ鳥のようであり、息絶える。
人間の心の中のこの信仰の住居は、アイオロス(風の神)の翼の中の風(ひと吹き)の住居に、なおまた流れ星の中の光の住居にたとえられることができる。長い尾のある彗星のように現れる、しかし、それのように通り過ぎる、消える。
[2] 一言でいえば、目に見えない神への信仰は実際に盲目である、人間の心はその神を見ないからである。またこの信仰の光は、霊的自然的でないので、愚かな光である。また、この光は、夜光る虫(ツチボタル)の中の光のようである、また湿地(沼)の中または土くれの上の夜の時の硫黄の光、腐った木材の中の光のようである。
この光から、幻想であるもの以外に何らかのものは何も生じない。その中に存在するように見えると信じられ、またそれでも存在しない。
目に見えない神への信仰は、またことに、神が霊であることが考えられ、また霊についてエーテルについてのように考えられるとき、他の光で輝かない――ここから、人間が神を、エーテルを眺めるように、眺めること以外に、他の何がいえるか。また、このように神を全世界の中に探し、またそこに神を見つけない時、全世界の自然を神である、と信じる。
今日、支配している自然主義(神の代わりに自然を崇拝すること)はこの起源からである。
主は言われていないか?
かつてだれも父の声を聞かなかった、その方の姿も見なかった(ヨハネ5:37)。
そしてまた、
かつてだれも神を見ていない、父のふところの中にいるひとり子が、神が啓示した(ヨハネ1:18)。
だれも父を見ていない、神からの☆者でないなら、この者が父を見る(ヨハネ6:46)。
なおまた、その方を通してでないなら、だれも父へやって来ない(ヨハネ14:6)。
またさらに、
その方を見、認める人間は、父を見、認める(ヨハネ14:7以降)。
[3] けれども、主・神・救い主への信仰は異なっている。その方は神と人間であられ、近づくことができ、また思考の中で見られることができからである、〔その〕信仰は限定されないものであるが、しかし、その〔信仰〕から、またその〔信仰〕へ向かう限界があり、またいったん受け入れられた〔ならそこに〕とどまる。だれかが皇帝または王を見て、彼を思い出すたびごとに、その時、彼の映像が戻るようなものである。その信仰は、だれかが白く輝く雲を、またその真ん中で、天界へ上げられるように人間を自分へ招いている天使を見るようなものである――そのように主は、その方への信仰を持っている者に見られ、またそれぞれの者へ、その者がその方を知り、認めるかぎり近づかれる。そのことは、その方の戒めを知って、行なうかぎり、生じ、それは悪を避け、善を行なうことである――またついには、彼の家の中にやって来て、その方の中にある住まいを父と一緒に、彼のもとに作る。「ヨハネ福音書」の次〔のことば〕にしたがって、
イエスは言われた、「わたしの戒めを保ち、それを行なう者は、わたしを愛する者である。わたしを愛する者は、わたしの父から愛され、わたしは父を愛する、また彼にわたし自身を現わす。またわたしたちは父へ行き、父のもとに住まいをつくる」(14:21, 23)。
これらは主の十二使徒が居合わせる前で書かれた、その使徒たちは、これらを私が書いた時、主から私に遣わされた。
☆ 原文は「父のもとの」であるが「神からの」に変えた。
原典講読『真のキリスト教』 340
II.
QUOD FIDES IN SUMMA SIT, QUOD QUI BENE VIVIT,
ET RITE CREDIT, A DOMINO SALVETUR.
要するに、信仰は、よく生き正しく信ずる者は、
主により救われることである。
(1) 原文
340. Quod homo ad vitam aeternam creatus sit, et quod omnis homo possit hereditare illam, modo secundum media salutis, quae praescripta sunt in Verbo, vivat, omnis Christianus et quoque Ethnicus, cui religio et sana ratio est, adstipulatur. Verum media salutis sunt plura; sed omnia et singula se referunt ad bene vivere, et rite credere; ita ad charitatem et fidem; charitas enim est bene vivere, et fides est rite credere. Haec duo communia mediorum salutis, homini non modo praescripta sunt in Verbo, sed etiam mandata; et quia mandata sunt, sequitur quod homo per illa possit sibi providere vitam aeternam ex potentia illi indita et data a Deo, et quod quantum homo illa potentia utitur, et simul spectat ad Deum, tantum Deus corroboret [1]illam, ut faciat omne id quod charitatis naturalis est ut sit charitatis Spiritualis, ac omne id quod fidei naturalis est ut sit fidei spiritualis; sic Deus mortuam charitatem et fidem facit vivas, et simul hominem. [2.] Sunt duo quae simul erunt, ut dici queat, quod homo bene vivat et rite credat: haec duo vocantur in ecclesia internus homo et externus homo. Quando internus homo bene vult, et externus bene agit, tunc uterque unum faciunt, externus ex interno, ac internus per externum; ita homo ex Deo, et Deus per hominem: vicissim autem si internus homo male vult, et usque externus bene agit, tunc nihilominus uterque agit ex inferno; velle enim ejus inde est, et facere ejus est hypocriticum; et in omni hypocritico latet intus velle ejus, quod est infernale, sicut serpens in herba, et sicut vermis in flore. [3.] Homo qui non modo scit quod sint internus et externus homo, sed etiam quid sunt, et quod possint unum agere actualiter, et quoque unum agere apparenter, et insuper quod internus homo vivat post mortem, et externus sepeliatur, ille in potentia possidet arcana caeli et quoque mundi in copia: et qui conjungit duos illos homines apud se in bonum, fit felix in aeternum; at qui dividit illos, et plus qui conjungit illos in malum, [2]fit infelix in aeternum.
@1 “illam:”―sic editio princeps. A Doctore Im. Tafel legabatur illum @2 fit pro “sit”
(2) 直訳
340. Quod homo ad vitam aeternam creatus sit, et quod omnis homo possit hereditare illam, modo secundum media salutis, quae praescripta sunt in Verbo, vivat, omnis Christianus et quoque Ethnicus, cui religio et sana ratio est, adstipulatur. 人間は永遠のいのちへと創造されていること、またすべての人間はそれを受け継ぐことができること、単に救いの手段にしたがって、それはみことばの中に定められている、生きる〔こと〕、すべてのキリスト教そしてまた異教徒が、その者に宗教と健全な理性がある、同意される(支持される)。
Verum media salutis sunt plura; けれども、救いの手段は数多い。
sed omnia et singula se referunt ad bene vivere, et rite credere; しかし、すべてと個々のものは善く生きることに関係する、また正しく信じること。
ita ad charitatem et fidem; このように仁愛と信仰に〔関係する〕。
charitas enim est bene vivere, et fides est rite credere. というのは、仁愛は善く生きることであるから、また、信仰は正しく信じることである。
Haec duo communia mediorum salutis, homini non modo praescripta sunt in Verbo, sed etiam mandata; この二つの救いの手段の普遍的なものは、人間に、みことばの中で定められているだけでなく、しかしまた命じられている。
et quia mandata sunt, sequitur quod homo per illa possit sibi providere vitam aeternam ex potentia illi indita et data a Deo, et quod quantum homo illa potentia utitur, et simul spectat ad Deum, tantum Deus corroboret [1]illam, ut faciat omne id quod charitatis naturalis est ut sit charitatis Spiritualis, ac omne id quod fidei naturalis est ut sit fidei spiritualis; また、命じられているので、人間はそれによって自分自身に永遠のいのちを備えることがいえる、彼に神から植え付けられ、また与えられた力から、またどれだけ人間がその力を用いるか〔によって〕、また同時に神に目を向ける、それだけ、神はそれ☆を強くする、そのすべてのものをつくる、自然的な仁愛が霊的な仁愛であるように、そしてそのすべてのものを、自然的な信仰が霊的な信仰であるように。
☆ 「それ」は(女性なので)「力」ですが、注のように、ターフェルの読みなら、(男性なので)「人間」です。
sic Deus mortuam charitatem et fidem facit vivas, et simul hominem. このように、神は死んだ仁愛と信仰を生きたものにする、また同時に人間を。
[2.] Sunt duo quae simul erunt, ut dici queat, quod homo bene vivat et rite credat: [2] 二つのものがあり、それらは一緒である(未来)、言われることができるために、人間が善く生き、正しく信じること。
haec duo vocantur in ecclesia internus homo et externus homo. これら二つのものは教会の中で、内なる人と外なる人と呼ばれる。
Quando internus homo bene vult, et externus bene agit, tunc uterque unum faciunt, externus ex interno, ac internus per externum; 内なる人が善く欲し、また外なる人は行なう時、その時、両方は一つのものをつくる、外なるもの(人)は内なるもの(人)から、そして内なるもの(人)は外なるもの(人)を通して。
ita homo ex Deo, et Deus per hominem: そのように、人間は神から、また神は人間を通して。
vicissim autem si internus homo male vult, et usque externus bene agit, tunc nihilominus uterque agit ex inferno; けれども、逆に、もし、内なる人が悪く欲し、そしてまた外なるもの(人)が善く行なうなら、その時、それでもなお両方は地獄から行なう。
velle enim ejus inde est, et facere ejus est hypocriticum; というのは、彼の意志することはここからであるから、また彼の行なうことは偽善である。
et in omni hypocritico latet intus velle ejus, quod est infernale, sicut serpens in herba, et sicut vermis in flore. また、すべての偽善の中に隠れている、内部に彼の意志することが、それは地獄のものである、ヘビが草の中にのように、また虫が花の中にのように。
[3.] Homo qui non modo scit quod sint internus et externus homo, sed etiam quid sunt, et quod possint unum agere actualiter, et quoque unum agere apparenter, et insuper quod internus homo vivat post mortem, et externus sepeliatur, ille in potentia possidet arcana caeli et quoque mundi in copia: [3] 人間は、その者は内なる人と外なる人がいることを知るだけでなく、しかしさらにまた何であるか、また、実際に一つのものとして活動することができること、そしてまた、外観上、一つのものとして活動すること、またそのうえ、内なる人は、死後、生きること、また外なる人は葬られる、彼は力(能力)の中で所有する、天界とそしてまた世のアルカナを豊富の中で。
et qui conjungit duos illos homines apud se in bonum, fit felix in aeternum; また、その二つの人(内なる人と外なる人)を自分自身のもとで結合させる者は、永遠に幸福になる。
at qui dividit illos, et plus qui conjungit illos in malum, [2]fit infelix in aeternum. しかし、それらを分離する、またもっと、それらを悪の中で結合する者は、永遠に不幸になる。
@1 “illam:”―sic editio princeps. A Doctore Im. Tafel legabatur illum 注1 「illam:」――このように初版に。イマヌエル・ターフェル博士により、illumと読まれた。
@2 fit pro “sit” 注2 「sit」の代わりにfit
(3) 訳文
340. 人間は永遠のいのちへと創造されている、またすべての人間はそれを受け継ぐ、みことばの中に定められている救いの手段にだけしたがって生きることができることは、その者に宗教と健全な理性があるすべてのキリスト教そしてまた異教徒に同意される。
けれども、救いの手段は数多い。しかし、すべてと個々のものは善く生きること、また正しく信じることに、このように仁愛と信仰に関係する。というのは、仁愛は善く生きること、また、信仰は正しく信じることであるから。
この二つの救いの手段の普遍的なものは、人間に、みことばの中で定められているだけでなく、しかしまた命じられている。また、命じられているので、人間は彼に神から植え付けられ、また与えられた力から、それによって自分自身に永遠のいのちを備えることがいえる。また人間がその力を用いれば用いるほど、また同時に神に目を向ければむけるほど、それだけ、神はそれを強くし、そのすべてのもの、自然的な仁愛が霊的な仁愛であるように、そしてそのすべてのものを、自然的な信仰が霊的な信仰であるようにする。このように、神は死んだ仁愛と信仰を、また同時に人間を生きたものにする。
[2] 二つのものがあり、人間が善く生き、正しく信じる、と言われることができるためには、それらは一緒でなければならない――これら二つのものは教会の中で、内なる人と外なる人と呼ばれる。
内なる人が善く欲し、外なる人が行なう時、外なる人は内なる人から、そして内なる人は外なる人を通して、そのように、人間は神から、また神は人間を通して二つのものは一つのものをつくる。
けれども、逆に、もし、内なる人が悪く欲し、そしてまた外なる人が善く行なうなら、その時、(それでもなお)両方は地獄から行なう。というのは、彼の意志することはここからであり、彼の行なうことは偽善であるから。また、すべての偽善の内部に地獄のものである彼の意志することが、草むらの中のヘビのように、花の中の虫のように、隠れている。
[3] 内なる人と外なる人がいることだけでなく、しかし何であるかもまた、実際に一つのものとして活動すること、そしてまた、外観上、一つのものとして活動することができること、またそのうえ、内なる人は、死後、生き、また外なる人は葬られることを知る者は、天界と世のアルカナもまた豊富に、力として所有する――また、その内なる人と外なる人を自分自身のもとで結合させる者は、永遠に幸福になる。しかし、それらを分離する、またもっと、それらを悪の中で結合する者は、永遠に不幸になる。