原典講読『真のキリスト教』 336

Caput Sextum.
6
DE FIDE.
信仰について
 
(1) 原文
[1]336. Ex sapientia Antiquorum profluxit hoc dogma, quod universum ac omnia et singula ejus se referant ad bonum et verum; et sic quod omnia ecclesiae ad amorem seu charitatem et fidem, quoniam omne id vocatur bonum, quod profluit ex amore seu charitate, et omne id vocatur verum quod profluit ex fide. Nunc quia charitas et fides distincte duo sunt, sed usque unum faciunt in homine, ut sit homo ecclesiae, hoc est, ut ecclesia in homine sit, ideo apud antiquos controversum et disceptatum est quid ex duobus illis primum erit, et sic quid jure vocandum est primogenitum. Quidam ex illis dixerunt quod verum, consequenter quod fides, et quidam quod bonum, consequenter quod charitas. Viderunt enim quod homo statim post nativitatem discat loqui et cogitare, et per haec perfici intellectu, quod fit per scientias, et sic discere et intelligere quid verum, et quod his mediis postea discat et intelligat quid bonum; proinde quod primum quid fides, et postea quid charitas. Illi qui hanc rem ita comprehenderunt, putaverunt quod verum fidei sit primogenitum, et quod bonum charitatis sit post natum; quapropter etiam fidei primogeniturae eminentiam et jus praerogativum attribuerunt. Sed hi obruerunt intellectum suum copia argumentorum pro fide, usque ut non viderent quod fides non sit fides nisi conjuncta charitati, et quod nec charitas sit charitas nisi conjuncta fidei, et sic quod unum faciant; et quod si non, una et altera non sit aliquid in ecclesia; quod prorsus unum faciant, in sequentibus demonstrabitur.
[2.] *Sed in hac praefatione paucis detegam quomodo seu qua ratione unum faciunt; hoc enim interest, ut sequentia in aliqua luce sint: videlicet,Fides, per quam etiam intelligitur verum, est primum tempore, at charitas, per quam etiam intelligitur bonum, est primum fine, et id quod primum fine est, hoc actualiter primum est, quia primarium, ita quoque primogenitum; ac id quod primum est tempore, id non primum est actualiter, sed apparenter. Sed hoc ut comprehendatur, illustrabitur per comparationes, quod fiet cum exstructione templi, ut et domus, et cum constructione horti, et cum praeparatione agri. Cum exstructione templi: primum tempore est, ponere fundamentum, erigere muros, superimponere tectum, et postea immittere altare et exstruere suggestum; primum fine autem est cultus Dei in illo, propter quem fiunt illa. Cum extructione domus: primum tempore est aedificare externa ejus, et quoque illam instruere variis quae necessitatis sunt; at primum fine est habitatio commoda pro se et pro reliquis qui in domo ejus erunt. Cum constructione horti: primum tempore est explanare solum, et praeparare humum, ac implantare arbores, ac inseminare talia quae usui inservient; at primum fine est usus fructus ex illis. Cum praeparatione agri: primum tempore est, terram applanare, arare, occare, et dein inserere semina; at primum fine est messis, ita quoque usus. Ex his comparationibus quisque potest concludere, quid in se primum est. Nonne omnis dum vult aedificare templum aut domum, ut et construere hortum, et elaborare agrum, primum intendit usum, et hunc continue in mente tenet et versat, dum media ad illum procurat? Concludimus ergo quod verum fidei sit primum tempore, at quod bonum charitatis sit primum fine, et quod hoc ideo quia primarium, sit actualiter in mente primogenitum.
[3.] Sed necessum est, ut sciatur quid fides et quid charitas, quaeque in sua essentia; et hoc non sciri potest, nisi utraque dispescatur in articulos, fides in suos, et charitas in suos. Fidei itaque articuli sunt hi:
 
I. QUOD FIDES SALVIFICA SIT IN DOMINUM DEUM SALVATOREM JESUM CHRISTUM.
II. QUOD FIDES IN SUMMA SIT, QUOD QUI BENE VIVIT, ET RITE CREDIT, A DOMINO SALVETUR.
III. QUOD HOMO FIDEM ACCIPIAT, PER QUOD DOMINUM ADEAT, VERITATES EX VERBO DISCAT, ET SECUNDUM ILLAS VIVAT.
IV. QUOD COPIA VERITATUM SICUT IN FASCE COHAERENTIUM EXALTET ET PERFICIAT FIDEM.
V. QUOD FIDES ABSQUE CHARITATE NON SIT FIDES, ET QUOD CHARITAS ABSQUE FIDE NON SIT CHARITAS, ET QUOD UTRAQUE NISI A DOMINO NON SIT VIVA.
VI. QUOD DOMINUS, CHARITAS ET FIDES UNUM FACIANT, SICUT VITA, VOLUNTAS ET INTELLECTUS IN HOMINE, ET QUOD SI DIVIDUNTUR, UNUMQUODVIS PEREAT, SICUT UNIO DILAPSA IN POLLINEM.
VII. QUOD DOMINUS SIT CHARITAS ET FIDES IN HOMINE, ET QUOD HOMO SIT CHARITAS ET FIDES IN DOMINO.
VIII. QUOD CHARITAS ET FIDES SIMUL SINT IN OPERIBUS BONIS.
IX. QUOD SIT FIDES VERA, FIDES SPURIA, ET FIDES HYPOCRITICA.
X. QUOD NULLA FIDES SIT APUD MALOS.
 
Haec nunc singulatim explicanda sunt.
 
@* Nota editoris.Ab Auctore hic paragraphus signis citationis inclusus est. @1 336 pro “326”
 
(2) 直訳
[1]336. Ex sapientia Antiquorum profluxit hoc dogma, quod universum ac omnia et singula ejus se referant ad bonum et verum; 古代人の経験からこの教義が生じた、全世界そしてそのすべてと個々のものは善と真理に関係すること。
et sic quod omnia ecclesiae ad amorem seu charitatem et fidem, quoniam omne id vocatur bonum, quod profluit ex amore seu charitate, et omne id vocatur verum quod profluit ex fide. またこのように教会のすべてのものは愛に、または仁愛と信仰に、すべてのものは、それは善と呼ばれる、それは愛または仁愛から生じるので、またすべてのものは、それは真理と呼ばれる、信仰から生じる。
Nunc quia charitas et fides distincte duo sunt, sed usque unum faciunt in homine, ut sit homo ecclesiae, hoc est, ut ecclesia in homine sit, ideo apud antiquos controversum et disceptatum est quid ex duobus illis primum erit, et sic quid jure vocandum est primogenitum. さて、仁愛と信仰は明瞭に(区別された)二つのものであるので、しかしそれでも人間の中で一つのものとなっている(一つのものを構成する)、人間が教会に属するものであるために、すなわち、人間の中に教会があるために、それゆえ、古代人のもとで論争され、口論された、それら二つのものから何が最初にあったか、またこのように正しく(正当に)ばればならないか、長子と。
Quidam ex illis dixerunt quod verum, consequenter quod fides, et quidam quod bonum, consequenter quod charitas. 彼らからのある者は言った、それが真理、したがってそれが信仰〔である〕こと、またある者はそれが善、したがってそれが仁愛〔である〕と。
Viderunt enim quod homo statim post nativitatem discat loqui et cogitare, et per haec perfici intellectu, quod fit per scientias, et sic discere et intelligere quid verum, et quod his mediis postea discat et intelligat quid bonum; というのは、見るからである、人間が出生の後、直ちに話すことと考えることを学ぶ、またこのことによって理解力で完成される(完全にされる)こと、それは知識によって行なわれる、またこのように何が真理か学ぶことと理解すること、またこれらの手段でその後、何が善か学び、理解すること。
proinde quod primum quid fides, et postea quid charitas. それゆえに、最初に、何が信仰か、またその後、何が仁愛か、そのことを〔学び、理解する〕。
Illi qui hanc rem ita comprehenderunt, putaverunt quod verum fidei sit primogenitum, et quod bonum charitatis sit post natum; 彼らは、その者はこの事柄をそのように把握した、信仰の真理が長子であることを、また仁愛の善がその後に生まれたことを思った。
quapropter etiam fidei primogeniturae eminentiam et jus praerogativum attribuerunt. それゆえ、さらにまた信仰に長子の卓越(性)と特権の権利を帰した。
Sed hi obruerunt intellectum suum copia argumentorum pro fide, usque ut non viderent quod fides non sit fides nisi conjuncta charitati, et quod nec charitas sit charitas nisi conjuncta fidei, et sic quod unum faciant; しかし、これらの者は自分の理解力(知性)を沈めた☆、信仰に対する論証の豊富なもので、見ないようにまでも、信仰は仁愛に結合されないなら信仰でないこと、また仁愛も信仰に結合されない〔なら〕仁愛でないこと、またこのように一つのものとならない(一つのものを構成しない)こと、またこのように一つのものとなっている(一つのものを構成する)こと。
『レキシコン』にミスプリがありました、oboruoobruoの間違いです。
et quod si non, una et altera non sit aliquid in ecclesia; また、もし〔このようで〕ないなら、一つともう一つのものは教会の中の何ものでもないこと。
quod prorsus unum faciant, in sequentibus demonstrabitur. 完全に一つのものとなっている(一つのものを構成する)ことは、続くものの中で示される。
[2.] *Sed in hac praefatione paucis detegam quomodo seu qua ratione unum faciunt; [2] しかし、この序文の中で、少しばかり私は明らかにする、どのようにまたどんな理由で一つのものとなっている(一つのものを構成する)か。
hoc enim interest, ut sequentia in aliqua luce sint: というのは、これは重要であるから、続くものが何らかの光の中にあるために――
videlicet,― すなわち――
Fides, per quam etiam intelligitur verum, est primum tempore, at charitas, per quam etiam intelligitur bonum, est primum fine, et id quod primum fine est, hoc actualiter primum est, quia primarium, ita quoque primogenitum; 信仰は、さらにまたそれによって真理が意味されるが、時間で最初のものである、しかし、仁愛は、さらにまたそれによって善が意味されるが、目的で最初のものである、またそれは、目的で最初のものであるもの、これは事実上(実際に)、最初のものである、主要なものはそのように長子〔である〕からである。
ac id quod primum est tempore, id non primum est actualiter, sed apparenter. そして、それは、時間で最初のものであるもの、これは事実上(実際に)最初のものではない、しかし外観〔である〕。
Sed hoc ut comprehendatur, illustrabitur per comparationes, quod fiet cum exstructione templi, ut et domus, et cum constructione horti, et cum praeparatione agri. しかし、このことが把握されるために、比較(たとえ)によって説明される(未来)神殿(教会)の建設の場合に行なわれる(未来)、家の建設の場合、庭園の建設の場合、また畑の準備の場合。
Cum exstructione templi: 神殿(教会)の建設の場合――
primum tempore est, ponere fundamentum, erigere muros, superimponere tectum, et postea immittere altare et exstruere suggestum; 時間で最初ものである、基礎を置く(土台を据える)こと、壁を立てること、屋根を上に置くこと、またその後、祭壇を入れること、また講壇を造ること。
primum fine autem est cultus Dei in illo, propter quem fiunt illa. けれども、目的最初のものである、その中での神の礼拝、そのためにそれらが行なわれた。
Cum extructione domus: 家の建設の場合――
primum tempore est aedificare externa ejus, et quoque illam instruere variis quae necessitatis sunt; 時間で最初ものである、その外なるものを建築すること、そしてまた、それらを装備することいろいろなもので、それは必要である。
at primum fine est habitatio commoda pro se et pro reliquis qui in domo ejus erunt. しかし、目的最初のものである、役に立つ(適当な)住まい、自分自身と残りの者のために、その者は彼の家の中にいる(未来)
Cum constructione horti: 庭園の建設の場合――
primum tempore est explanare solum, et praeparare humum, ac implantare arbores, ac inseminare talia quae usui inservient; 時間で最初ものである、地面を平らにする(ならす)こと、土を準備すること、そして木を植えること、そしてこのようなものを植え付けること、それらは役立ちに仕える。
at primum fine est usus fructus ex illis. しかし、目的最初のものである、それらかの役立ちの果実。
Cum praeparatione agri: 畑の準備の場合――
primum tempore est, terram applanare, arare, occare, et dein inserere semina; 時間最初のものである、土地らにすること、耕すこと、鋤くこと、またその後、種を蒔くこと。
at primum fine est messis, ita quoque usus. しかし、目的最初のものである、収穫、そのようにまた役立ち。
Ex his comparationibus quisque potest concludere, quid in se primum est. これらの比較(たとえ)だれもが結論することができる、何が本質的に最初のものであるか。
Nonne omnis dum vult aedificare templum aut domum, ut et construere hortum, et elaborare agrum, primum intendit usum, et hunc continue in mente tenet et versat, dum media ad illum procurat? すべての者は、神殿(教会)または家を建設することを欲する時、そのように庭園を建設すること、また畑を耕作すること、最初に役立を意図しないか? またこれを絶えず心の中に保ち、熟考する、それへの手段を引き起こす時。
Concludimus ergo quod verum fidei sit primum tempore, at quod bonum charitatis sit primum fine, et quod hoc ideo quia primarium, sit actualiter in mente primogenitum. それゆえに、私たちは結論する、信仰の真理が時間で最初のものであること、しかし、仁愛の善が目的で最初のものであること、また、それゆえこれは主要なもの〔である〕ので、事実上、心の中で長子であること。
[3.] Sed necessum est, ut sciatur quid fides et quid charitas, quaeque in sua essentia; [3] しかし、必要である、何が信仰でまた何が仁愛か知られるために、それぞれがその本質で。
et hoc non sciri potest, nisi utraque dispescatur in articulos, fides in suos, et charitas in suos. またこれが知られることができない、両方のものが箇条(節)の中で分離されないなら、信仰がそのものの中で、また仁愛がそのものの中で。
Fidei itaque articuli sunt hi: そこで信仰の箇条(節)はこれらである――
 
I. QUOD FIDES SALVIFICA SIT IN DOMINUM DEUM SALVATOREM JESUM CHRISTUM.  一。 救う信仰は、救い主の神、主イエス・キリストへ〔の信仰〕であること。
II. QUOD FIDES IN SUMMA SIT, QUOD QUI BENE VIVIT, ET RITE CREDIT, A DOMINO SALVETUR. 二。 要するに、信仰は、よく生き正しく信ずる者は、主により救われることである
III. QUOD HOMO FIDEM ACCIPIAT, PER QUOD DOMINUM ADEAT, VERITATES EX VERBO DISCAT, ET SECUNDUM ILLAS VIVAT. 三。 人間が信仰を受け入れることは、主に近づくことによって、みことばからの〝真理〟を学び、それにしたがって生きることである
IV. QUOD COPIA VERITATUM SICUT IN FASCE COHAERENTIUM EXALTET ET PERFICIAT FIDEM. 四。 真理の豊富さは密着した束の中のように、信仰を高める、また完成させる
V. QUOD FIDES ABSQUE CHARITATE NON SIT FIDES, ET QUOD CHARITAS ABSQUE FIDE NON SIT CHARITAS, ET QUOD UTRAQUE NISI A DOMINO NON SIT VIVA. 五。 仁愛なしの信仰は信仰でないこと、また信仰なしの仁愛は仁愛でないこと、また両方とも主からでないなら生きていないこと〔いのちではないこと〕
VI. QUOD DOMINUS, CHARITAS ET FIDES UNUM FACIANT, SICUT VITA, VOLUNTAS ET INTELLECTUS IN HOMINE, ET QUOD SI DIVIDUNTUR, UNUMQUODVIS PEREAT, SICUT UNIO DILAPSA IN POLLINEM. 六。 主は、仁愛と信仰をひとつのものにする、生活(いのち)のように、人間の中の意志と理解力〔を一つのものにする〕。また、もし分割されるなら、それぞれが滅びる、真珠が粉へとこなごなになるように
VII. QUOD DOMINUS SIT CHARITAS ET FIDES IN HOMINE, ET QUOD HOMO SIT CHARITAS ET FIDES IN DOMINO. 七。 主は人間の中の仁愛と信仰であること、また人間は主の中の仁愛と信仰であること
VIII. QUOD CHARITAS ET FIDES SIMUL SINT IN OPERIBUS BONIS. 八。 仁愛と信仰は、善の働きの中に一緒に存在すること
IX. QUOD SIT FIDES VERA, FIDES SPURIA, ET FIDES HYPOCRITICA. 九。 真の信仰、偽の信仰、偽善の信仰があること
X. QUOD NULLA FIDES SIT APUD MALOS. 十。 悪い者のもとに何も信仰はないこと
 
Haec nunc singulatim explicanda sunt. これらが今や個々に説明されなければならない。
 
@* Nota editoris.Ab Auctore hic paragraphus signis citationis inclusus est. 注* 編集者の注――著者によりこの段落〔[2]です〕は引用のしるしで囲まれている(閉じ込められている)
@1 336 pro “326” 注1 「326」の代わりに336
 
(3) 訳文
336. 古代人経験から、全世界そしてそのすべてと個々のものは真理関係するという教義じたまたこのように教会のすべてのものはまたは仁愛信仰〔関係する〕、善ばれるすべてのものはそれはまたは仁愛からまた真理ばれるすべてのものは、信仰からじるからである
 さて、仁愛信仰明瞭(区別された)つのものでありしかしそれでも人間つのものとなっているので人間教会するものであるためにすなわち、人間教会があるためにそれゆえ、古代人のもとでそれらつのものから最初にあったかまたこのように長子ばればならないか、論争され、口論された
 彼らからのあるそれが真理、したがって、信仰であるとまたあるはそれが善、したがって仁愛であるった
 というのは、人間出生後、直ちにすこととえることをまたこのことによって理解力完成されそれは知識によってなわれまたこのように真理ぶことと理解することまたこれらの手段でその後、何、理解することをるからであるそれゆえ、最初、何信仰またその後、何仁愛そのことを〔学、理解する〕。
この事柄をそのように把握した、信仰真理長子でありまた仁愛がそのまれたったそれゆえさらにまた信仰長子卓越性)特権した
 しかしこれらの、信仰する論証豊富もの、信仰仁愛結合されないなら信仰でないことまた仁愛信仰結合されないなら〕仁愛でないことまたこのようにつのものとならないことまたこのようにつのものとなっていることないようにまでも自分理解力(知性)めた。またもしこのようでないなら、一つともうつのものは教会ものでもない。完全つのものとなっていることは、続くもののされる
 [2] しかし、この序文の中で、少しばかり私は、どのようにまたどんな理由で一つのものとなっているか明らかにするというのは、これは、続くものが何らかの光の中にあるために重要であるから――すなわち――
 信仰は、さらにまたそれによって真理が意味されるが、時間で最初のものである、しかし、仁愛は、さらにまたそれによって善が意味されるが、目的で最初のものである、また、目的で最初のものであるものは、事実上、最初のものである、主要なものはそのように長子〔である〕からである。
そして、時間で最初のものであるものは、事実上、最初のものではなく、しかし外観〔である〕。
 しかし、このことが把握されるために、たとえによって説明しよう。神殿(教会)の建設の場合、家の建設の場合、庭園の建設の場合、また畑の準備の場合である。
 神殿(教会)の建設の場合――時間で最初ものは、土台を据え、壁を立て、屋根を上に置き。、またその後、祭壇を入れ、講壇を造ることであるけれども、目的最初のものは、その中での神の礼拝であり、そのためにそれらが行なわれた。
 家の建設の場合――時間で最初ものは、その外なるものを建築し、そしてまた、必要であるいろいろなものでそれらを装備することである。しかし、目的最初のものは自分自身と彼の家の中にいる残りの者のために役に立つ(適当な)住まいである
 庭園の建設の場合――時間で最初ものは、地面をならし、土を準備し、そして木を植え、そして役立ちに仕えるようなものを植え付けることであるしかし、目的最初のものは、それらかの役立ちの果実である
 畑の準備の場合――時間最初のものは、土地らにし、耕し、鋤き、またその後、種を蒔くことであるしかし、目的最初のものは、収穫、そのようにまた役立ちである
 これらのたとえかだれもが、何本質的最初のものであるか結論することができる
 神殿(教会)または家を建設すること、そのように庭園を建設すること、また畑を耕作することを欲する時、それへの手段を引き起こす時、すべての最初に役立を意図し、これを絶えず心の中に保ち、熟考しないか?
 それゆえに、私たちは、信仰真理時間最初のものであることしかし、仁愛目的最初のものであることまたそれゆえ、これは主要なものであるので、事実上、心長子であることを結論する。
 [3] しかし、何信仰でまた仁愛それぞれがその本質られることが必要であるまたこれは、両方のものが箇条、その中で信仰またその仁愛分離されないなら、知られることができない
 そこで信仰箇条はこれらである――
 
 一。救う信仰は、救い主の神、主イエス・キリストへ〔の信仰〕であること。
 二。要するに、信仰は、よく生き正しく信ずる者は、主により救われることである
 三。人間が信仰を受け入れることは、主に近づくことによって、みことばからの〝真理〟を学び、それにしたがって生きることである
 四。真理の豊富さは密着した束の中のように、信仰を高め、完成させる
 五。仁愛なしの信仰は信仰でないこと、信仰なしの仁愛は仁愛でないこと、両方とも主からでないなら生きていないこと〔いのちではないこと〕
 六。主は、仁愛と信仰をひとつのものにする、生活(いのち)のように、人間の中の意志と理解力〔を一つのものにする〕。もし分割されるなら、それぞれが、真珠が粉へとこなごなになるように滅びる
 七。主は人間の中の仁愛と信仰であること、人間は主の中の仁愛と信仰であること
 八。仁愛と信仰は、善の働きの中に一緒に存在すること
 九。真の信仰、偽の信仰、偽善の信仰があること
 十。悪い者のもとに何も信仰はないこと
 
 これらが今や個々に説明されなければならない。

コメントを残す