(1) 原文
461. Tertium Memorabile:―
Quondam in spiritu provectus sum in plagam meridionalem in mundo spirituali, et in quendam paradisum ibi; ac vidi quod hic excelleret reliquis, quos hactenus lustravi. Causa erat, quia hortus significat intelligentiam, ac in meridiem transferuntur omnes, qui prae aliis intelligentia pollent. Hortus Edenis, in quo Adam cum uxore sua fuit, nec aliud significat; quare quod expulsi ab illo fuerint, involvit, quod ab intelligentia, at sic quoque ab integritate vitae. Dum in meridionali hoc paradiso ambularem, animadverti aliquos sedentes sub quadam lauru comedentes ficus. Ad illos secessi, et petivi ab illis ficus, et dederunt; et ecce ficus in manu mea factae sunt uvae.
Quod cum miratus sum, dixit mihi Spiritus angelicus, qui juxta me stetit, "Ficus in manu tua factae sunt uvae, quia ficus ex correspondentia significant bona charitatis et inde fidei in naturali seu externo homine, ac uvae bona charitatis et inde fidei in spirituali seu interno homine: et quia amas spiritualia, ideo ita factum est tibi; in nostro enim mundo omnia fiunt et existunt, et quoque mutantur, secundum correspondentias."
[2.] Illico tunc supervenit me avidum sciendi quomodo homo potest facere bonum a Deo, et tamen prorsus ut a se; quare interrogavi comedentes ficus, quomodo illi id comprehendunt. Hi dixerunt, quod non possint id aliter comprehendere, quam quod Deus operetur id intus in homine, ac per hominem quando ille id nescit; quoniam si homo id consciret, et sic faceret, non faceret bonum nisi modo apparens, quod intus est malum; "omne enim quod ab homine procedit, procedit a proprio ejus, et hoc a nativitate malum est. Quomodo potest tunc bonum a Deo, et malum ab homine conjungi, et sic conjunctim procedere in actum? Ac proprium hominis in rebus salutis continue spirat meritum; et quantum hoc facit, tantum derogat Domino Ipsius meritum, quod est summa injustitia et impietas. Verbo, si bonum, quod Deus in homine operatur, in hominis velle et inde facere influeret, id bonum omnino conspurcaretur, et quoque profanaretur, quod tamen Deus nusquam permittit. Potest quidem homo bonum quod facit, cogitare quod sit a Deo, et id vocare bonum Dei per se; at usque, quod sit, non comprehendimus."
[3.] Sed tunc aperui mentem, et dixi, "Non comprehenditis, quia cogitatis ex apparentia, et cogitatio ex apparentia confirmata est fallacia. Apparentia et inde fallacia vobis est, quia creditis, quod omnia, quae homo vult et cogitat, et inde facit et loquitur, sint in ipso, et consequenter ex ipso; cum tamen nihil eorum est in illo, praeter statum recipiendi quod influit. Homo non est vita in se, sed est organum recipiens vitae. Dominus est Vita in Se, ut quoque dicit apud Johannem:
'Quemadmodum Pater habet Vitam in Se Ipso, ita quoque dedit Filio Vitam habere in Se Ipso'" (v. 26; praeter alibi, ut Joh. xi. 25; xiv. 6, [1]19).
[4.] Sunt duo quae faciunt vitam, amor et sapientia; seu quod idem, bonum amoris et verum sapientiae. Haec influunt a Deo, et recipiuntur ab homine sicut forent ejus; et quia sentiuntur ita, etiam procedunt ab homine sicut ejus. Quod ita sentiantur ab homine, datum est a Domino, ut id quod influit, afficiat illum, et sic recipiatur ac remaneat. Sed quia omne malum etiam influit, non a Deo, sed ab inferno, et hoc recipitur cum jucunditate, quia homo tale organum est natus, quare non plus boni recipitur a Deo, quam quantum mali removetur ab homine ut ab illo quod fit per paenitentiam et simul per fidem in Dominum. [5] Quod amor et sapientia, charitas et fides, seu communius loquendo, bonum amoris et charitatis, ac verum sapientiae et fidei, influant, et quod quae influunt, appareant in homine prorsus sicut ejus, et inde procedant sicut ejus, manifeste videri potest ex visu, auditu, odoratu, gustu, et tactu; omnia quae in illorum sensuum organis sentiuntur, influunt ab extra, et sentiuntur in illis; similiter in sensuum internorum organis; cum sola differentia, quod in haec influant spiritualia quae non apparent, in illa autem naturalia quae apparent. Verbo, homo est organum recipiens vitae a Deo; consequenter est recipiens boni, quantum desistit a malo. Posse desistere a malo, dat Dominus cuivis homini, quia dat velle et intelligere; et quicquid homo ex voluntate secundum intellectum, seu quod idem, quicquid ex libero voluntatis secundum rationem intellectus agit, hoc permanet. Per id Dominus inducit homini statum conjunctionis Secum, et in hoc illum reformat, regenerat, et salvat. [6.] Vita, quae influit, est vita procedens a Domino, quae vita etiam vocatur Spiritus Dei, in Verbo Spiritus Sanctus, de quo etiam dicitur, quod illustret et vivificet, immo quod operetur in illo; sed vita haec variatur et modificatur secundum Organizationem inductam per amorem. Potestis etiam scire quod omne bonum amoris et charitatis, et omne verum sapientiae et fidei influant, et non sint in homine, ex eo, quod qui cogitat quod tale homini insit a creatione, denique non possit aliter cogitare quam quod Deus infuderit Se homini et sic quod homines quoad partem forent Dii; et tamen qui hoc ex fide cogitant, fiunt diaboli, et apud nos putent sicut cadavera. [7] Praeterea quid actio hominis nisi mens agens? quod enim mens vult et cogitat, hoc agit et loquitur per corpus suum organum; quare dum mens ducitur a Domino, ducitur etiam actio et loquela; ac actio et loquela ducuntur a Domino, cum creditur in Ipsum. Nisi ita foret, dicite si potestis, cur Dominus in Verbo suo millenis in locis mandavit, ut homo amaturus sit proximum, operaturus sit bona charitatis, ac (facturus sit) fructus sicut arbor, ac facturus praecepta, et hoc et illud, ut salvetur; tum cur dixit, quod homo secundum facta seu opera sua judicaretur, qui bona facit ad caelum et vitam, et qui mala ad infernum et mortem. Quomodo potuerat Dominus talia loqui, si omne, quod procedit ab homine, foret meritorium et inde malum? Sciatis itaque, quod si mens est charitas, etiam actio sit charitas; si autem mens est sola fides, quae etiam est fides separata a charitate spirituali, etiam actio sit illa fides."
[8] His auditis, dixerunt sedentes sub lauru, "Comprehendimus quod juste locutus sis, sed usque non comprehendimus."
Quibus respondi, "Comprehenditis quod juste locutus sim ex communi perceptione quae est homini ex influxu lucis e caelo cum aliquod verum audit; at non comprehenditis ex propria perceptione, quae est homini ex influxu lucis e mundo; binae illae perceptiones, nempe interna et externa, seu spiritualis et naturalis, unum faciunt apud sapientes: vos quoque potestis illas unum facere, si spectatis ad Dominum, et removetis mala."
Haec quia intellexerunt, desumpsi termites ex quadam vite, et porrexi illis, et dixi, "Num creditis quod hoc a me sit, vel a Domino?"
Et dixerunt, quod ex me a Domino; et ecce termites illi in manibus illorum extruserunt uvas.
At cum recessi, vidi mensam cedrinam, super qua erat liber, sub olea virente, cujus truncum circumligabat vitis. Aspexi, et ecce erat liber per me scriptus, vocatus Arcana Caelestia; et dixi, quod in illo libro plene ostensum sit, quod homo sit organum recipiens vitae, et non vita; et quod haec non possit creari, et sic creata inesse homini, plus quam lux oculo.
@1 19 pro “9”
(2) 直訳
461. Tertium Memorabile:― 第三のメモラビリア――
Quondam in spiritu provectus sum in plagam meridionalem in mundo spirituali, et in quendam paradisum ibi; かつて霊の中で私は霊界の中の南の地方の中に進んだ、またそこに、ある楽園の中に。
ac vidi quod hic excelleret reliquis, quos hactenus lustravi. そして私は見た、これが他のものにまさること、それらを今まで私は調べた(観察した)。
Causa erat, quia hortus significat intelligentiam, ac in meridiem transferuntur omnes, qui prae aliis intelligentia pollent. 理由があった、庭園は知性を意味したからである、そしてすべての者は南の中に移される、その者は他の者よりも知性を賦与されている。
Hortus Edenis, in quo Adam cum uxore sua fuit, nec aliud significat; エデンの園は(もまた)、その中にアダムは自分の妻といた、他のものを意味しない。
quare quod expulsi ab illo fuerint, involvit, quod ab intelligentia, at sic quoque ab integritate vitae. それゆえ、そこから追放された(expeiio)ことは、含んだ、知性から、そしてこのようにまたいのちの発達から〔追放されたこと〕。
Dum in meridionali hoc paradiso ambularem, animadverti aliquos sedentes sub quadam lauru comedentes ficus. この南の庭園の中の私が歩いている時、私はある者を認めた、ある月桂樹の下に座っている者、イチジクの実を食べている者を。
Ad illos secessi, et petivi ab illis ficus, et dederunt; 彼らへと私は去った☆、また私は彼らからイチジクの実を求めた、また彼らは与えた。
☆ secedoが使われていますが、別の語のほうがよいでしょう。
et ecce ficus in manu mea factae sunt uvae. また見よ、私の手の中のイチジクの実はブドウの実になった。
Quod cum miratus sum, dixit mihi Spiritus angelicus, qui juxta me stetit, "Ficus in manu tua factae sunt uvae, quia ficus ex correspondentia significant bona charitatis et inde fidei in naturali seu externo homine, ac uvae bona charitatis et inde fidei in spirituali seu interno homine: そのことを私が驚いたとき、私に天使の霊が言った、その者は私の近くに座っていた、「あなたの手の中のイチジクの実はブドウの実になった、イチジク(の実)は対応から仁愛の善を意味するからである、またここから自然的なものの中の信仰、すなわち、外なる人〔の中の〕、そしてブドウ(の実)は、仁愛の善を、またここから霊的なものの中の信仰、すなわち、内なる人〔の中の〕。
et quia amas spiritualia, ideo ita factum est tibi; また、あなたが霊的なものを愛するので、それゆえ、そのようにあなたに生じた。
in nostro enim mundo omnia fiunt et existunt, et quoque mutantur, secundum correspondentias." というのは、私たちの世界の中で、すべてのものは生じ、存在するようになるから、そしてまた、変化する、対応にしたがって。
[2.] Illico tunc supervenit me avidum sciendi quomodo homo potest facere bonum a Deo, et tamen prorsus ut a se; [2] すぐさま、その時、私に知ろうとする熱烈なものが出てきた、どのように人間は神により善を行なうことができるのか、またそれでも完全に自分自身からのように。
quare interrogavi comedentes ficus, quomodo illi id comprehendunt. それゆえ、私はイチジクの実を食べている者に質問した、どのように彼らはそのことを把握(理解)しているか。
Hi dixerunt, quod non possint id aliter comprehendere, quam quod Deus operetur id intus in homine, ac per hominem quando ille id nescit; これらの者は言った、そのことを異なって把握(理解)することができないこと、神がそれを人間の中で内的に働くこと以外に、そして人間によって、彼がそのことを知らない時に。
quoniam si homo id consciret, et sic faceret, non faceret bonum nisi modo apparens, quod intus est malum; もし、人間がそのことを気づいている、またこのように行なうなら、善を行なわないからである、単に現われるものでないなら、それは内的に悪である。
"omne enim quod ab homine procedit, procedit a proprio ejus, et hoc a nativitate malum est. 「というのは、すべてのものは、それは人間から発出する、彼のプロプリウムから発出するから、またこれは出生から悪である。
Quomodo potest tunc bonum a Deo, et malum ab homine conjungi, et sic conjunctim procedere in actum? どのようにその時、神からの善が、また人間からの悪が結合されることができるのか? またこのように結合したものが行動の中に発出すること。
Ac proprium hominis in rebus salutis continue spirat meritum; そして、救いの事柄の中で人間のプロプリウムは絶えず功績を吹き込んでいる。
et quantum hoc facit, tantum derogat Domino Ipsius meritum, quod est summa injustitia et impietas. またどれだけこのことを行なうか〔によって〕それだけ主ご自身の功績を取り去る、それは最大の不正と不敬である。
Verbo, si bonum, quod Deus in homine operatur, in hominis velle et inde facere influeret, id bonum omnino conspurcaretur, et quoque profanaretur, quod tamen Deus nusquam permittit. 一言でいえば、もし善が、それを神は人間の中で働く、人間の中で欲することまたここから行なうこと、流入するなら、その善はすべての点で不潔にされる、そしてまた冒涜される、それでも神は決して許さないこと。
Potest quidem homo bonum quod facit, cogitare quod sit a Deo, et id vocare bonum Dei per se; 確かに、人間は善を、それを行なう、考えることができる、それが神からであること、またそれを神の善と呼ぶこと、自分自身を通しての。
at usque, quod sit, non comprehendimus." しかしそれでも、そのこと〔がそのよう〕である〔ことを〕、私たちは把握(理解)しない」。
[3.] Sed tunc aperui mentem, et dixi, "Non comprehenditis, quia cogitatis ex apparentia, et cogitatio ex apparentia confirmata est fallacia. [3] しかし、その時、私は心を開いた、また私は言った、「あなたがたは把握(理解)していない、あなたがは外観から考えているので、また外観から確信した思考は欺きである。
Apparentia et inde fallacia vobis est, quia creditis, quod omnia, quae homo vult et cogitat, et inde facit et loquitur, sint in ipso, et consequenter ex ipso; 外観とここからの欺きがあなたがたにある、あなたがたは信じているので、すべてのものは、それらを人間が意志し、考える、またここから行ない、話す、自分自身の中にあること、またしたがって自分自身から。
cum tamen nihil eorum est in illo, praeter statum recipiendi quod influit. そのときそれでも、それらの中に彼の(もの)は何もない、流入するものを受け入れる状態以外に。
Homo non est vita in se, sed est organum recipiens vitae. 人間は自分自身の中に(本質的に)いのちがない、しかし、いのちの受け入れる器官(有機体)である。
Dominus est Vita in Se, ut quoque dicit apud Johannem: 主は自分自身の中に(本質的に)いのちがある、「ヨハネ(福音書)」のものとにもまた言うように――
'Quemadmodum Pater habet Vitam in Se Ipso, ita quoque dedit Filio Vitam habere in Se Ipso'" (v. 26; praeter alibi, ut Joh. xi. 25; xiv. 6, [1]19). 「父がご自分自身の中にいのちを持つように、そのように子もまたご自分自身の中にいのちを持つことを与えた」(5:26、ほかに他の箇所に、例えばヨハネ11:25,14:6, 19)。
[4.] Sunt duo quae faciunt vitam, amor et sapientia; [4] 二つのものがある、それらはいのちをつくる、愛と知恵である。
seu quod idem, bonum amoris et verum sapientiae. または同じもの〔である〕こと、愛の善と知恵の真理。
Haec influunt a Deo, et recipiuntur ab homine sicut forent ejus; これらは神から流入する、また人間により受け入れられる、彼の〔もので〕あったように。
et quia sentiuntur ita, etiam procedunt ab homine sicut ejus. またそのように感じられるので、人間から発出する、彼の〔ものであるか〕のように。
Quod ita sentiantur ab homine, datum est a Domino, ut id quod influit, afficiat illum, et sic recipiatur ac remaneat. そのように人間により感じられることは、主により与えられている、そのことが、それは流入する、彼に働きかけるように、またこのように受け入られる、そしてとどまる。
Sed quia omne malum etiam influit, non a Deo, sed ab inferno, et hoc recipitur cum jucunditate, quia homo tale organum est natus, quare non plus boni recipitur a Deo, quam quantum mali removetur ab homine ut ab illo quod fit per paenitentiam et simul per fidem in Dominum. しかし、すべての悪もまた流入する、神からでなく、しかし、地獄から、またこれは快さとともに受け入れられる、人間はこのような器官(有機体)に生まれているので、それゆえ、神から善の多くのものを受け入れない、人間から取り去られた(遠ざけられた)悪のどれだけのもの(量)以上に、それからのように、悔い改めによって生じるもの、また一緒に、主への信仰によって。
カテゴリー: 原典講読『真のキリスト教』第7章
原典講読『真のキリスト教』461 (直訳[5],[6])
(2) 直訳
[5] Quod amor et sapientia, charitas et fides, seu communius loquendo, bonum amoris et charitatis, ac verum sapientiae et fidei, influant, et quod quae influunt, appareant in homine prorsus sicut ejus, et inde procedant sicut ejus, manifeste videri potest ex visu, auditu, odoratu, gustu, et tactu; [5] 愛と知恵は、仁愛と信仰は、または一般的な(普通の)言い方で、愛と仁愛の善は、そして知恵と信仰の真理は、流入する、また流入するものは、人間の中で完全に彼の〔もの〕のように見える、またここから彼の〔もの〕のように発出することが、明らかに見られることができる、聴覚で、嗅覚で、味覚で、また触覚で。
omnia quae in illorum sensuum organis sentiuntur, influunt ab extra, et sentiuntur in illis; すべてのものは、それらはそれらの感覚器官の中に感じられる、外から流入する、またそれらの中に感じられる。
similiter in sensuum internorum organis; 同様に、内部の感覚の器官の中で。
cum sola differentia, quod in haec influant spiritualia quae non apparent, in illa autem naturalia quae apparent. 単なる相違とともに、これら〔後者〕の中に流入する、それら見えないこと、けれどもそれら〔前者〕の中に流入するそれらは見える。
Verbo, homo est organum recipiens vitae a Deo; 一言でいえば、人間は神からのいのちの受け入れる器官(有機体)である。
consequenter est recipiens boni, quantum desistit a malo. したがって、善の流入するものである、悪から離れるかぎり。
Posse desistere a malo, dat Dominus cuivis homini, quia dat velle et intelligere; 悪から離れることができることは、主がそれぞれの人間に与えている、意志することと理解することを与えているので。
et quicquid homo ex voluntate secundum intellectum, seu quod idem, quicquid ex libero voluntatis secundum rationem intellectus agit, hoc permanet. またそれぞれの人間は意志から理解力(知性)にしたがって、すなわち、おなじこと〔であるが〕、
Per id Dominus inducit homini statum conjunctionis Secum, et in hoc illum reformat, regenerat, et salvat. そのことによって、主は人間に自分自身との結合の状態を引き起こす、またこのことの中で彼を改心させる、再生させる、また救う。
[6.] Vita, quae influit, est vita procedens a Domino, quae vita etiam vocatur Spiritus Dei, in Verbo Spiritus Sanctus, de quo etiam dicitur, quod illustret et vivificet, immo quod operetur in illo; [6] いのちは、それは流入する、主から発出するいのちである、そのいのちは神の霊とも呼ばれる、みことばの中で聖霊と、それについてもまた言われる、照らす、また生かす、それどころか、彼の中で働く。
sed vita haec variatur et modificatur secundum Organizationem inductam per amorem. しかし、このいのちは愛によって引き起こされた組織(構成)にしたがって変えられ(多様にされ)、少し変えられる(修正される)。
Potestis etiam scire quod omne bonum amoris et charitatis, et omne verum sapientiae et fidei influant, et non sint in homine, ex eo, quod qui cogitat quod tale homini insit a creatione, denique non possit aliter cogitare quam quod Deus infuderit Se homini et sic quod homines quoad partem forent Dii; さらにまたあなたがたは知ることができる、愛と仁愛のすべての善は、また知恵と信仰のすべての真理は流入すること、そのことから、考える者は、このようなものが人間に創造から内在することを、最後に異なって考えることができない、神がご自分を人間に注いだこと以外に、またこのように人間は部分に関して神になったこと。
et tamen qui hoc ex fide cogitant, fiunt diaboli, et apud nos putent sicut cadavera. またそれでも、このことを信念から考える者は、悪魔になる、また私たちのもとで死体のように悪臭を放つ。
原典講読『真のキリスト教』461 (直訳[7],[8]と訳文)
(2) 直訳
[7] Praeterea quid actio hominis nisi mens agens? [7] 加えて、人間の行動は何か? 心が行なうのでなければ。
quod enim mens vult et cogitat, hoc agit et loquitur per corpus suum organum; というのは、心が欲し、考えるものを、これをその身体の器官によって行ない、話すから。
quare dum mens ducitur a Domino, ducitur etiam actio et loquela; それゆえ、心が主により導かれる時、行動と話すこともまた導かれる。
ac actio et loquela ducuntur a Domino, cum creditur in Ipsum. そして行動と話すことは主により導かれる、その方が信じられるとき。
Nisi ita foret, dicite si potestis, cur Dominus in Verbo suo millenis in locis mandavit, ut homo amaturus sit proximum, operaturus sit bona charitatis, ac (facturus sit) fructus sicut arbor, ac facturus praecepta, et hoc et illud, ut salvetur; そのようでないなら、あなたがたは言え、もしできるなら、なぜ主はご自分のみことばの中で千を数える箇所の中で、命令したか、人間は隣人を愛すべきであること、仁愛の善を働くべきである、そして木のように実を(生み出すべきである)、そして戒めを行なうべきである、またこれやそれを、救われるために。
tum cur dixit, quod homo secundum facta seu opera sua judicaretur, qui bona facit ad caelum et vitam, et qui mala ad infernum et mortem. なおまた、なぜ言われたのか? 人間は自分の行為または働きにしたがって裁かれること、善を行なう者は天界といのちへと、また悪を〔行なう〕ものは地獄と死へと。
Quomodo potuerat Dominus talia loqui, si omne, quod procedit ab homine, foret meritorium et inde malum? どのように主はこのようなことを話すことができたのか? 人間から発出するものが功績を求めるものとここから悪であったなら。
Sciatis itaque, quod si mens est charitas, etiam actio sit charitas; それで、あなたがたは知る(接続)、もし心が仁愛であるなら、行動もまた仁愛であること。
si autem mens est sola fides, quae etiam est fides separata a charitate spirituali, etiam actio sit illa fides." けれども、もし心が信仰のみであるなら、それは霊的な仁愛から分離した信仰でもある、行動もまたその信仰である」。
[8] His auditis, dixerunt sedentes sub lauru, "Comprehendimus quod juste locutus sis, sed usque non comprehendimus." [8] これらで聞いて、月桂樹の下に座っている者たちが言った、「私たちは把握する(理解する)、正しく、あなたが話したこと、しかし、それでも、私たちは把握しない(理解しない)」。
Quibus respondi, "Comprehenditis quod juste locutus sim ex communi perceptione quae est homini ex influxu lucis e caelo cum aliquod verum audit; 彼らに私は答えた、「あなたがたは把握する(理解する)、正しく、私が話したことを、全般的な知覚から、それは人間に天界からの光の流入からある、何らかの真理を聞くとき。
at non comprehenditis ex propria perceptione, quae est homini ex influxu lucis e mundo; しかし、あなたがたはプロプリウムの知覚から把握しない(理解しない)、それは人間に世からの光の流入からある。
binae illae perceptiones, nempe interna et externa, seu spiritualis et naturalis, unum faciunt apud sapientes: それらの二つの知覚は、すなわち、内なるものと外なるもの、または、霊的なものと自然的なもの、賢明な者のもとで一つとなっている。
vos quoque potestis illas unum facere, si spectatis ad Dominum, et removetis mala." あなたがたもまた、それらを一つにすることができる、もしあなたがたが主へ目を向け、また悪を遠ざけるなら。
Haec quia intellexerunt, desumpsi termites ex quadam vite, et porrexi illis, et dixi, "Num creditis quod hoc a me sit, vel a Domino?" これらを彼らは把握した(理解した)ので、私は、あるブドウの木から小枝を選び出した、また彼らに差し出した、また言った、「あなたがたは信じているかどうか、このことが私からであること、あるいは主から?」。
Et dixerunt, quod ex me a Domino; また、彼らは言った、主により私から〔である〕こと。
et ecce termites illi in manibus illorum extruserunt uvas. また見よ、その小枝は彼らの手の中でブドウの実を出した。
At cum recessi, vidi mensam cedrinam, super qua erat liber, sub olea virente, cujus truncum circumligabat vitis. しかし、私が去ったとき、私は(ヒマラヤ)杉の机を見た、その上に本があった、緑のオリーブの木の下に、〔その〕幹をブドウの木が巻きつけた。
Aspexi, et ecce erat liber per me scriptus, vocatus Arcana Caelestia; 私は見つめた、また見よ、私によって書かれた本があった、『天界の秘義』と呼ばれる。
et dixi, quod in illo libro plene ostensum sit, quod homo sit organum recipiens vitae, et non vita; また、私は言った、その本の中に十分に示されていること、人間はいのちの受け入れる器官(有機体)であること、またいのちでない。
et quod haec non possit creari, et sic creata inesse homini, plus quam lux oculo. またこれ〔いのち〕は創造されることができないこと、またこのように創造されたものが人間に内在すること、光が目に〔内在すること〕以上にさらに。
@1 19 pro “9” 注1 「9」の代わりに19
(3) 訳文
461. 第三のメモラビリア――
かつて霊の中で私は霊界の中の南の地方に、またそこのある楽園に進んだ。そして私は、これが今まで観察した他のものにまさることを見た。
その理由は、庭園が知性を意味し、そして他の者よりも知性を賦与されているすべての者は南の中に移されるからである。
アダムとその妻がいたエデンの園は他のものを意味しない。それゆえ、そこから追放されたことは、知性から、そしてこのようにまたいのちの発達から〔追放されたこと〕を含んでいる。
この南の庭園の中の私が歩いている時、私は、月桂樹の下に座って、イチジクの実を食べている者を認めた。彼らへと私は去った〔近づいた〕、また私は彼らからイチジクの実を求め、彼らは与えた。
見よ、私の手の中のイチジクの実はブドウの実になった。
そのことを私が驚いたとき、私の近くに座っていた天使の霊が私に言った、「あなたの手の中のイチジクの実はブドウの実になったのは、イチジク(の実)は対応から仁愛の善を、またここから自然的なものの中の信仰を、すなわち、外なる人〔の中の〕、そしてブドウ(の実)は、仁愛の善を、またここから霊的なものの中の信仰を、すなわち、内なる人〔の中の信仰を〕意味するからである。また、あなたが霊的なものを愛するので、それゆえ、そのようにあなたに生じた。というのは、私たちの世界の中で、すべてのものは対応にしたがって生じ、存在するようにな、そしてまた、変化するからである」。
[2] すぐさま、その時、私に、どのように人間は神により善を行なうことができるのか、またそれでも完全に自分自身からのように行なうことができるのか知ろうとする熱烈なものが出てきた。
それゆえ、私はイチジクの実を食べている者に、どのように彼らはそのことを把握しているか質問した。
これらの者は、そのことを、神がそれを人間の中で内的に、そして人間によって、彼がそのことを知らない時に働くこと以外に異なって把握することができないことを言った。もし、人間がそのことを気づいている、またこのように行なうなら、単に現われるものでないなら善を行なわないからであり、それは内的に悪である。「というのは、人間から発出するすべてのものは、彼のプロプリウムから発出し、またこれは出生から悪であるからである。
どのようにその時、神からの善が、また人間からの悪が結合されること、またこのように結合したものが行動の中に発出することができるのか?。
そして、救いの事柄の中で人間のプロプリウムは絶えず功績を吹き込んでいる。またどれだけこのことを行なうか〔によって〕それだけ主ご自身の功績を取り去り、それは最大の不正と不敬である。 一言でいえば、もし、神が人間の中で働き、人間の中で欲することまたここから行なう善が流入するなら、その善はすべての点で不潔にされ、そしてまた冒涜され、それでも神は決して許さない。
確かに、人間は、自分自身を通して行ない、考えることができる善を神からであること、またそれを神の善と呼ぶことができる。しかしそれでも、そのこと〔がそのよう〕である〔ことを〕、私たちは把握しない」。
[3] しかし、その時、私は心を開き、言った、「あなたがたは、あ外観から考えているので把握していない、外観から確信した思考は欺きである。
あなたがたは、人間が意志し、考え、またここから行ない、話すすべてのものはが自分自身の中にあること、またしたがって自分自身から〔のものであると〕信じているので、外観とここからの欺きがあなたがたにある。そのときそれでも、流入するものを受け入れる状態以外に、それらの中に彼のものは何もない。
人間は自分自身の中にいのちがない、しかし、いのちの受け入れる器官である。
「ヨハネ福音書」にもまた言われるように、主は自分自身の中にいのちがある――
「父がご自分自身の中にいのちを持つように、そのように子もまたご自分自身の中にいのちを持つことを与えた」(5:26、ほかに他の箇所に、例えばヨハネ11:25,14:6, 19)。
[4] いのちをつくる二つのもの、愛と知恵がある。または、愛の善と知恵の真理と同じものである。これらは神から流入し、また人間により、彼のものであるかのように受け入れられる。またそのように感じられるので、人間から発出するものも、彼の〔ものであるか〕のように〔感じられる〕。
人間に流入し、働きかけ、このように受け入られ、そしてとどまるそのように、人間により感じられることは、主により与えられている。
しかし、すべての悪もまた、神からでなく、しかし、地獄から流入し、これは快さとともに受け入れられる、人間はこのような器官に生まれているからであり、それゆえ、悔い改めによって、また一緒に、主への信仰によって生じ、人間から遠ざけられた悪がどれだけか、それ以上に、神から善の多くのものを受け入れない。
[5] 愛と知恵は、仁愛と信仰は、または一般的な言い方で、愛と仁愛の善は、そして知恵と信仰の真理は、流入し、また流入するものは、人間の中で完全に彼の〔もの〕のように、またここから彼の〔もの〕のように発出するもののように見えることが、聴覚で、嗅覚で、味覚で、また触覚で明らかに見られることができる。それらの感覚器官の中に感じられるすべてのものは、外から流入し、それらの中に、同様に、内部の感覚の器官の中で、単なる相違とともに感じられる、後者は見えないものの中に流入する、けれども前者は見えるものの中に流入する。
一言でいえば、人間は神からのいのちの受け入れる器官である。したがって、悪から離れるかぎり善の流入する器官である。
悪から離れることができることは、主がそれぞれの人間に与えている、意志することと理解することを与えているからである。またそれぞれの人間は意志から理解力(知性)にしたがって、すなわち、同じこと〔であるが〕、★(以下訳し漏れです)何でも意志の自由から、理解力の理性にしたがって行なう、これが残る。
そのことによって、主は人間に自分自身との結合の状態を引き起こし、またこのことの中で彼を改心させ、再生させ、また救う。
[6] 流入するいのちは、主から発出するいのちであり、そのいのちは神の霊、みことばの中で聖霊とも呼ばれるそれについてもまた、照らす、また生かす、それどころか、彼の中で働くと言われる。しかし、このいのちは愛によって引き起こされた組織にしたがって多様にされ、変えられる。
さらにまたあなたがたは知ることができる、愛と仁愛のすべての善は、また知恵と信仰のすべての真理は流入すること、そのことから、考える者は、このようなものが人間に創造から内在することを、最後に異なって考えることができない、神がご自分を人間に注いだこと以外に、またこのように人間は部分に関して神になったこと。またそれでも、このことを信念から考える者は、悪魔になり、また私たちのもとで死体のように悪臭を放つ。
[7] 加えて、心が行なうのでなければ人間の行動は何か? というのは、心が欲し、考えるものを、これをその身体の器官によって行ない、話すから。それゆえ、心が主により導かれる時、行動と話すこともまた導かれる。そして主が信じられるとき、行動と話すことはその方により導かれる。
そのようでないなら、あなたがたは、もしできるなら、なぜ主はご自分のみことばの中で千を数える箇所の中で、命令したか言え、人間は隣人を愛すべきであること、仁愛の善を働くべきである、そして木のように実を(生み出すべきである)、そして戒めを行なうべきである、またこれやそれを、救われるために。なおまた、人間は自分の行為または働きにしたがって善を行なう者は天界といのちへ、また悪を〔行なう〕ものは地獄と死へと裁かれると、なぜ言われたのか?
人間から発出するものが功績を求めるものとここから悪であったなら、どのようにして主はこのようなことを話すことができたのか? 。
それで、あなたがたは、もし心が仁愛であるなら、行動もまた仁愛であることを知らなければならない。けれども、もし心が信仰のみであるなら、それは霊的な仁愛から分離した信仰でもある、行動もまたその信仰である」。
[8] これらを聞いて、月桂樹の下に座っている者たちが言った、「私たちは、正しく、あなたが話したことを把握する、しかし、それでも、私たちは把握しない」。
彼らに私は答えた、「あなたがたは、正しく、私が話したことを、全般的な知覚から把握している、その知覚は何らかの真理を聞くとき天界からの光の流入から人間にある。しかし、あなたがたはプロプリウムの知覚から把握しない、それは人間に世からの光の流入からある。それらの二つ、すなわち、内なるものと外なるもの、または、霊的なものと自然的なものの知覚は、賢明な者のもとで一つとなっている。あなたがたもまた、それらを一つにすることができる、もしあなたがたが主へ目を向け、また悪を遠ざけるなら。
これらを彼らは把握したので、私は、ブドウの木から小枝を選び出し、彼らに差し出し、言った、「あなたがたは、このことが私から、あるいは主からであることを信じているのか?」
また、彼らは言った、主により私から〔である〕こと。すると見よ、その小枝は彼らの手の中でブドウの実を出した。
しかし、私が去ったとき、私は幹のブドウの木が巻きついていた緑のオリーブの木の下に、杉の机を、その上に本があるのを見た。
私は見つめた、見よ、私によって書かれた『天界の秘義』と呼ばれる本があった。また、私は、その本の中に十分に示されていること、人間はいのちの受け入れる器官であり、いのちでないこと、またこれ〔いのち〕は、光が目に〔内在することができない〕以上にさらに、創造され、このように創造されたものが人間に内在することができないことを言った。
原典講読『真のキリスト教』462 (原文と直訳[1],[2])
(1) 原文
462. Quartum Memorabile:―
Prospexi ad oram maritimam in mundo spirituali; et vidi magnificum navale. Accessi, et introspexi, et ecce ibi navigia magna et parva, et in illis merces omnis generis, et super transtris sedentes pueri et puellae distribuentes volentibus.
Et dixerunt, "Exspectamus videre pulchras nostras Testudines (skòldpadda), quae jamjam e mari ad nos exsurgent."
Et ecce vidi testudines parvas et magnas, super quarum conchis et squamis sedebant testudines infantes, quae spectabant ad insulas circum. Testudines patres habebant bina capita, unum magnum circumductum concha simili conchae corporis illarum, unde rutilabant; et alterum parvum, quale est testudinibus, quod retrahebant in anteriora corporis, et quoque insertabant modo inconspicuo capiti majori.
Sed tenebam oculos in magno capite rutilo, et vidi quod hoc haberet faciem sicut homo, et loqueretur cum pueris et puellis super transtris, et lamberet manus eorum; et tunc pueri et puellae palpabant illos, et dabant illis edulia et opipara, et quoque pretiosa, ut holosericum ad vestes, lignum thyinum ad tabulas, purpuram ad decorationes, et coccinum ad infucationes.
[2] His visis, desiderabam scire quid illa repraesentabant, quia novi quod omnia quae in mundo spirituali apparent, sint correspondentiae, et repraesentent spiritualia quae affectionis et inde cogitationis sunt.
Et tunc loquebantur mecum e caelo, et dicebant, "Nosti ipse quid repraesentat navale, tum quid navigia, ut et quid pueri et puellae super illis; sed non scis quid testudines." Et dixerunt, "Testudines repraesentant illos e clero ibi, qui prorsus separant fidem a charitate et ejus bonis operibus, affirmantes apud se, quod plane non sit aliqua conjunctio, sed quod Spiritus Sanctus per fidem in Deum Patrem propter meritum Filii, intret apud hominem, ac purificet interiora ejus usque ad propriam voluntatem ejus, ex qua faciunt sicut planum ovale; et quod cum operatio Spiritus Sancti ad illud planum appropinquat, a parte ejus sinistra circum id deflectat se, et prorsus illud non tangat, et quod ita pars interior seu superior ingenii hominis sit pro Deo, et quod pars exterior seu inferior sit pro homine; et sic quod non appareat coram Deo aliquid quod homo facit, neque bonum neque malum; non bonum quia hoc est meritorium, et non malum quia hoc est malum; quoniam si illa apparerent coram Deo, homo ex utroque periret: et quia ita est, quod liceat homini velle, cogitare, loqui et facere, quicquid lubet, modo caveat sibi pro mundo."
[3] Quaesivi num etiam asserant, quod liceat cogitare de Deo, quod non omnipraesens et omniscius sit.
Dixerunt e caelo, quod hoc quoque illis liceat, quia Deus apud illum, qui fidem adeptus est, et per illam purificatus et justificatus, non videt ad aliquod cogitationis et voluntatis ejus, et quod usque retineat in sinu interiori aut regione superiori mentis suae seu ingenii Fidem, quam in actu ejus receperat, et quod ille actus quandoque possit redire, homine nesciente. "Haec sunt, quae repraesentat caput parvum, quod in anteriora corporis intrahunt, et quoque insertant capiti magno, dum loquuntur cum laicis; nam ex parvo capite non loquuntur cum illis, sed ex magno, quod antrorsum apparet sicut facie humana praeditum; et loquuntur cum illis ex Verbo de amore, de charitate, de bonis operibus, de praeceptis Decalogi, de paenitentia, et ex Verbo desumunt paene omnia quae ibi sunt de illis: sed tunc insertant caput parvum in magnum, ex quo intus apud se intelligunt, quod omnia illa non facienda sint propter Deum et salutem, sed modo propter bonum publicum et privatum. [4] Verum quia loquuntur de illis ex Verbo, imprimis de Evangelio, operatione Spiritus Sancti, et salvatione, suaviter et eleganter, ideo apparent auditoribus sicut homines pulchri, et prae reliquis in terrarum orbe sapientes: quare etiam vidisti, quod data illis essent a pueris et puellis sedentibus super transtris navigiorum opipara et pretiosa. Hi itaque sunt, quos repraesentates vidisti ut testudines. In mundo tuo parum dignoscuntur ab aliis, solum per id, quod credant se omnibus sapientiores esse, ac rideant alios, et quoque illos qui in simili doctrina quoad fidem sunt, sed non in illis arcanis: sigillum quoddam secum in veste ferunt, ex quo se faciunt ab aliis internosci."
[5] Dixit loquens cum me, "Non dicam tibi quid sentiunt de ceteris rebus fidei, ut quid de Electione, de Libero Arbitrio, de Baptismo, et de Sacra Cena, quae sunt talia, quae non evulgant, sed nos in caelo scimus. Verum, quia tales sunt in mundo, et post mortem non licet alicui loqui aliter quam cogitat, ideo quia tunc non possunt aliter quam loqui ex insaniis cogitationum suarum, reputantur ut insani, ac ejiciuntur e societatibus, et tandem demittuntur in puteum abyssi (de quo in Apocalypsi ix. 2), et fiunt spiritus corporei, et apparent sicut Aegyptiorum mumia; callus enim inductus est interioribus mentis eorum, quia in mundo etiam interposuerunt sepem. Societas infernalis ex illis est in confinio ad societatem infernalem ex Machiavellistis, ac intrant passim ab una in alteram, et vocant se sodales; sed exeunt, quia diversitas est, ex eo, quod aliquod religiosum de actu justificationis per fidem apud illos fuerit, sed non aliquod apud Machiavellistas."
[6] Postquam vidi illos ejectos ex societatibus, et collectos ut dejicerentur, vidi navigium in aere cum septem velis volans, et inibi naucleros et nautas indutos veste purpurea, habentes super pileis magnificas laurus, clamantes, "En nos in caelo; sumus doctores purpurati, et prae omnibus laureati, quia sumus capita sapientum ex omni clero in Europa."
Miratus sum quid hoc; et dictum est mihi quod essent imagines fastus, ac cogitationes ideales, quae vocantur phantasiae, ex illis, qui prius visi sunt ut testudines, et nunc ut insani ejecti e societatibus, et in unum collecti, ac starent simul in uno loco.
Et tunc desiderabam loqui cum illis, et accessi ad locum ubi stabant, et salutabam illos, et dicebam, "Estis vos qui separavistis interna hominum ab externis illorum, ac operationem Spiritus Sancti sicut in fide a cooperatione ejus cum homine extra fidem, et sic separavistis Deum ab homine. Annon vos ita non modo removistis ipsam charitatem et ejus opera a fide, sicut multi alii doctores e clero, sed etiam ipsam fidem quoad manifestationem ejus coram Deo ab homine? [7] Sed quaeso, num velitis, ut de illa re loquar vobiscum ex ratione vel num ex Scriptura Sacra."
Dixerunt, "Loquere primum ex ratione."
Et locutus sum, dicens, "Quomodo potest internum et externum apud hominem separari? Quis non ex communi perceptione videt, aut videre potest, quod omnia interiora hominis pergant et continuentur in exteriora, et usque in extrema ejus ut efficiant effectus suos, et operentur opera sua? Suntne interna propter externa, ut desinant in illa, et subsistant in illis, et sic existant, vix aliter quam sicut columna super stylobata sua? Potestis videre, quod nisi continuatio foret, et sic conjunctio, extrema dissolverentur, ac diffluerent sicut bullae in aere. Quis negare potest, quin interiores operationes Dei apud hominem sint myriades myriadum, de quibus homo nihil scit; et quid juvat illa scire, modo sciat extrema, in quibus cum sua cogitatione et voluntate cum Deo simul est? [8] Sed hoc illustrabitur per exemplum. Num scit homo interiores operationes loquelae suae; ut quomodo pulmo attrahit aerem, et illo implet vesiculas, bronchias, et lobos; quomodo illum aerem emittit in trachiam, et ibi vertit illum in sonum; quomodo sonus ille in glottide ope laryngis modificatur, et quomodo lingua dein articulat illum et labia articulationem complent, ut fiat loquela? Nonne omnes illae interiores operationes, de quibus homo nihil scit, sunt propter extremum, ut homo possit loqui? Remove aut separa unum ex internis illis a suo continuo cum extremis, num homo potuisset loqui plus quam stipes? [9] Sit adhuc exemplum. Binae manus sunt ultima hominis. Nonne interiora, quae illuc continuantur, sunt a capite per cervicem, tum per pectus, scapulas, brachia et ulnas; suntque innumeri musculares textus, innumerae phalanges fibrarum motricium, innumeri manipuli nervorum et vasorum sanguineorum, ac plures ginglymi ossium cum suis ligamentis et membranis; num homo aliquid de illis scit? et tamen operantur manus ejus ex omnibus et singulis illis. Suppone quod interiora illa circa poplitem manus se sinistrorsum aut dextrorsum reflecterent, et non per continuum intrarent; annon manus ab ulna decideret, ac sicut aliquod avulsum inanimatum putresceret? immo si vultis credere, foret sicut cum corpore, si homo decollaretur. Prorsus simile foret cum mente humana, ac cum binis ejus vitis, voluntate et intellectu, si Divinae operationes, quae fidei et charitatis sunt, desinerent in media via, et non usque ad hominem per continuum tenderent; sane foret tunc homo non modo brutum, sed putris [1]stipes: haec sunt secundum rationem. [10] Nunc si vultis audire, eadem etiam sunt secundum Scripturam Sacram. Annon Dominus dicit,
"Manete in Me, et Ego in vobis. …Ego sum Vitis et vos palmites; qui manet in Me, et Ego in illo, hic fert fructum multum" (Joh. [2]xv. 4, 5).
Numne fructus sunt bona opera, quae Dominus facit per hominem, et homo ex se a Domino. Dominus etiam dicit,
Quod stet ad ostium et pulset, et quod ad illum qui aperit, ingrediatur, ac cenet cum illo et ille cum Ipso (Apoc. iii. 20).
Annon Dominus dat minas et talenta, ut homo negotietur cum illis, et lucretur, et quod sicut lucratur, det vitam aeternam? (Matth. xxv. 14-[3]30; Luc. xix. 13-26).
Tum (annon Dominus dicit),
Quod mercedem det cuivis secundum laborem in Vinea Ipsius? (Matth. xx. 1-17.)
Sed haec pauca sunt; possunt membranae impleri ex Verbo, de eo, quod homo facturus sit fructus sicut arbor, operaturus sit secundum praecepta, amaturus Deum et proximum, et plura. [11] Sed scio, quod propria intelligentia vestra cum illis quae ex Verbo sunt, non possit tale commune habere, quale est in se, quae tametsi loquimini, usque ideae vestrae pervertunt illa: et vos non potestis aliter, quia removetis omnia Dei ab homine quoad communicationem et inde conjunctionem: quid tunc superest, nisi etiam omnia cultus?"
Postea illi mihi visi sunt in luce caeli, quae detegit et manifestat qualis quisque est; et tunc non visi sicut prius in navigio in aere quasi in caelo, nec inibi purpurati quoad vestes, ac laureati quoad caput; sed in loco arenoso, in vestibus ex frustis, ac cincti retibus quasi piscatoriis circum lumbos, trans quae nuditates illorum apparebant: et tunc demissi sunt in Societatem, quae in confinio ad Machiavellistas erat.
@1 stipes pro “stapes” @2 xv. pro “xvi.” @3 30 pro “34”
(2) 直訳
462. Quartum Memorabile:― 第四のメモリビリア――
Prospexi ad oram maritimam in mundo spirituali; 私は霊界の中で海岸を眺めた。
et vidi magnificum navale. また私は、壮大な港を見た。
Accessi, et introspexi, et ecce ibi navigia magna et parva, et in illis merces omnis generis, et super transtris sedentes pueri et puellae distribuentes volentibus. 私は近づいた、またのぞきこんだ、また見よ、そこに大きなまた小さな船(舟)、またそれらの中にすべての種類の商品、また腰掛け梁(横木)の上に座っている少年と少女たち、望む者に配っている。
Et dixerunt, "Exspectamus videre pulchras nostras Testudines (skòldpadda), quae jamjam e mari ad nos exsurgent." また、彼らは言った、「私たちは私たちの美しい海ガメ〔スウェーデン語?〕を見ることを期待している、それらがすぐに海から私たちに起こる」。
Et ecce vidi testudines parvas et magnas, super quarum conchis et squamis sedebant testudines infantes, quae spectabant ad insulas circum. また、見よ、私は小さなと大きな海ガメを見た、それらの甲羅とうろこの上に座っている幼児の海ガメ、それらは周囲の島々を眺めていた。
Testudines patres habebant bina capita, unum magnum circumductum concha simili conchae corporis illarum, unde rutilabant; 親のカメ(複数)は二つの頭を持っていた、一つ大きなもの(頭)はそれらの身体の甲羅に似た甲羅で取り巻かれていた、ここから赤く輝いた。
et alterum parvum, quale est testudinibus, quod retrahebant in anteriora corporis, et quoque insertabant modo inconspicuo capiti majori. またもう一つの小さなもの(頭)は、海ガメにあるようなものである、それを身体の前の部分の中に引き戻す、そしてまた目立たないように大きな頭に差し込んだ。
Sed tenebam oculos in magno capite rutilo, et vidi quod hoc haberet faciem sicut homo, et loqueretur cum pueris et puellis super transtris, et lamberet manus eorum; しかし、私は目を保った、赤く輝く大きな頭の中に、また私は見た、これが人間のような顔を持っていること、また腰掛け梁(横木)の上の少年と少女たち話している、また彼らの手をなめる。
et tunc pueri et puellae palpabant illos, et dabant illis edulia et opipara, et quoque pretiosa, ut holosericum ad vestes, lignum thyinum ad tabulas, purpuram ad decorationes, et coccinum ad infucationes. またその時、少年と少女たちがそれらを触った、またそれらに食糧とぜいたくなものを与えた、そしてまた貴重なものを、例えば、衣服のための純粋な絹から作られたもの、板のためのシトロン材の木、飾るための紫の染料(紫色の布)、また「染料のための緋色」。
[2] His visis, desiderabam scire quid illa repraesentabant, quia novi quod omnia quae in mundo spirituali apparent, sint correspondentiae, et repraesentent spiritualia quae affectionis et inde cogitationis sunt. [2] これらで見られて、私はそれらが何を表象するか願った、私は知っていたので、すべてのものは、それは霊界の中に見られる、対応(物)であること、また霊的なものを表象すること、それらは情愛とここから思考のものである。
Et tunc loquebantur mecum e caelo, et dicebant, "Nosti ipse quid repraesentat navale, tum quid navigia, ut et quid pueri et puellae super illis; またその時、天界から私に話された、また言った、「
sed non scis quid testudines." しかし、あなたは何が海ガメか知らない」。
Et dixerunt, "Testudines repraesentant illos e clero ibi, qui prorsus separant fidem a charitate et ejus bonis operibus, affirmantes apud se, quod plane non sit aliqua conjunctio, sed quod Spiritus Sanctus per fidem in Deum Patrem propter meritum Filii, intret apud hominem, ac purificet interiora ejus usque ad propriam voluntatem ejus, ex qua faciunt sicut planum ovale; また彼らは言った、「海ガメはそこに聖職者からの彼らを表象する、その者は信仰を仁愛とその善の働きから完全に分離する、自分自身に肯定して、明らかに何らかの結合がないこと、しかし、信仰によって聖霊が父なる神の中に、子の功績のために、人間のもとに入る、そして彼の内的なものを清める、彼のプロプリウムの意志までも、それ〔意志〕から長円形を平面のようにする。
et quod cum operatio Spiritus Sancti ad illud planum appropinquat, a parte ejus sinistra circum id deflectat se, et prorsus illud non tangat, et quod ita pars interior seu superior ingenii hominis sit pro Deo, et quod pars exterior seu inferior sit pro homine; また聖霊の働きがその平面に近づくとき、その左の周囲の部分からそれを(それ自体)曲げる(それる)、またまったくそれを触れない、またこのように人間の生来の内的なまたは高い部分は神のためのものであること、また外的なまたは低い部分は人間のためのものであること。
et sic quod non appareat coram Deo aliquid quod homo facit, neque bonum neque malum; またこのように神の前に何らかのものは見られないこと、人間が行なうもの、善も悪もない。
non bonum quia hoc est meritorium, et non malum quia hoc est malum; 善は、これは功績を求めるものであるので、また悪はこれは悪であるので。
quoniam si illa apparerent coram Deo, homo ex utroque periret: ~であるので、もしそれらが神の前に見られるなら、人間は両側から滅びる。
et quia ita est, quod liceat homini velle, cogitare, loqui et facere, quicquid lubet, modo caveat sibi pro mundo." またそのようであるので、人間に欲すること、考えること、話しまた行なうことが許されること、好むどんなものでも、世のために(対して)に自分自身を用心するかぎり。
◎前回の記事の最後の部分『天界の秘義』について次の注釈を追加します。
★このメモラビリアは『啓示された黙示録』875番の再録であり、ほぼ同一ですが、そこでは「私によって書かれた本」は『神の愛と知恵』と『神の摂理』です。
(なぜスヴェーデンボリは後になって書き変えたのでしょうか、また、このことからは、「メモラビリア」は霊界での「実体験」ではなく、一種の「創作」となってしまう恐れが生じます、すなわち、やや問題かなと感じます)
原典講読『真のキリスト教』462 (直訳[3])
[3] Quaesivi num etiam asserant, quod liceat cogitare de Deo, quod non omnipraesens et omniscius sit. [3] 私は質問した、さらにまた主張したかどうか、神について考えることが許されたこと、遍在と全知でないこと。
Dixerunt e caelo, quod hoc quoque illis liceat, quia Deus apud illum, qui fidem adeptus est, et per illam purificatus et justificatus, non videt ad aliquod cogitationis et voluntatis ejus, et quod usque retineat in sinu interiori aut regione superiori mentis suae seu ingenii Fidem, quam in actu ejus receperat, et quod ille actus quandoque possit redire, homine nesciente. 天界から言われた、このこともまた彼らに許されたこと、彼らのもとの神は、その者は信仰を得た、またそれによって清められ、また義とされた、彼の思考のまた意志の何らかのものを見ない、またそれでも自分の内的な胸、または心の高い領域の中に、または信仰の性質の中に☆保持する(しまっておく)、それをその行動の中に受ける、またその行動は時々、繰り返されることができる、人間に知られないで。
☆ ここのingeniiはin+geniiのミスプリでしょう。
"Haec sunt, quae repraesentat caput parvum, quod in anteriora corporis intrahunt, et quoque insertant capiti magno, dum loquuntur cum laicis; 「これらである、それらを『小さな頭』が表象する、それを身体の前部の中に引っ込める、そしてまた大きな頭に差し込む、平信徒と話す時。
nam ex parvo capite non loquuntur cum illis, sed ex magno, quod antrorsum apparet sicut facie humana praeditum; なぜなら、小さな頭から彼らと話さないから、しかし、大きな(頭)から、その前部は人間の顔を備えたように見える。
et loquuntur cum illis ex Verbo de amore, de charitate, de bonis operibus, de praeceptis Decalogi, de paenitentia, et ex Verbo desumunt paene omnia quae ibi sunt de illis: また彼らとみことばから話す、愛について、仁愛について、善の働きについて、十戒の教えについて、悔い改めについて、また彼らはみことばからほとんどすべてのものを引き出す、それらはそこにそれらについてある。
sed tunc insertant caput parvum in magnum, ex quo intus apud se intelligunt, quod omnia illa non facienda sint propter Deum et salutem, sed modo propter bonum publicum et privatum. しかし、その時、小さい頭を大きな(頭)の中に差し込む、そこから内的に自分自身のもとで理解する、それらのすべてのものは神と救いのために行なわれてはならない、しかし、単に公けと私的な善のために〔行なっている〕。