原典講読『神の摂理』 260

 

(1) 原文


260.  (vii.) Quod mere naturalis homo contra Divinam Providentiam se confirmet ex eo, quod Judaismus adhuc perstet; quod Judaei post tot saecula non conversi sint, tametsi inter Christianos vivunt, et quod secundum praedictiones in Verbo non confiteantur Dominum et agnoscant Ipsum pro Messia, qui, ut putant, illos in terram Canaanem reducturus esset, et quod constanter perstent in negatione, et usque tamen illis bene est. Sed hi, qui ita cogitant, et ideo in dubium vocant Divinam Providentiam non sciunt quod per “Judaeos” in Verbo intelligantur omnes qui ab ecclesia sunt et Dominum agnoscunt, et quod per “terram Canaanem,” in quem dicitur quod introducendi sint, intelligatur ecclesia Domini. [2.] Quod autem in negatione Domini perseverent, est quia tales sunt, ut si reciperent et agnoscerent, Divinum Domini, et sancta ecclesiae Ipsius, profanarent illa; quare de illis dicit Dominus,


 


“Occaecavit illorum oculos, obturavit illorum cor, ut non videant oculis suis, et intelligant corde suo, et convertant se, et sanem illos” (Joh. xii. [1]40 Matth. xiii. 14; Marc. iv. 12; Luc. viii. 10; Esai. vi. 9, 10):


dicitur, “ne convertant se, et sanem illos,” quia si conversi et sanati fuissent, profanavissent; et secundum legem Divinae Providentiae est, de qua supra (n. 221-233), quod non aliquis interius in vera fidei et bona charitatis a Domino immittatur, nisi quantum in illis potest teneri usque ad finem vitae, et si immitteretur, sancta profanaret. [3.] Quod gens illa conservata sit, et per multum orbis circumsparsa, est propter Verbum in lingua sua originali. quod illi prae Christianis sanctum habent, et in singulis Verbi est Divinum Domini, est enim Divinum Verum unitum Divino Bono, quod a Domino procedit, et per id est Verbum conjunctio Domini cum ecclesia, et praesentia caeli, ut in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra (n. 62-69), ostensum est; ac praesentia Domini et caeli est ubicunque Verbum sancte legitur. Hic est finis Divinae Providentiae propter quem conservati sunt, et per multum orbis circumsparsi. Qualis sors illorum post mortem est, videatur in Continuatione de Ultimo Judicio et Mundo Spirituali (n. 79-82).


 @1 40 pro “42”


 


(2) 直訳


(vii.) Quod mere naturalis homo contra Divinam Providentiam se confirmet ex eo, quod Judaismus adhuc perstet;  (vii.)「単なる自然的な人間は神的な真理に反してこのことから自分自身を確信する、ユダヤ教が依然として存在し続けること」―


quod Judaei post tot saecula non conversi sint, tametsi inter Christianos vivunt, et quod secundum praedictiones in Verbo non confiteantur Dominum et agnoscant Ipsum pro Messia, qui, ut putant, illos in terram Canaanem reducturus esset, et quod constanter perstent in negatione, et usque tamen illis bene est. ユダヤ人たちがこのように多くの時代の後、改心されなかったこと、それでもキリスト教徒の間に生きている、またみことばの中の予言にしたがって、主を告白しない、またその方をメシアとして認めること、その者〔メシア〕は、~のように考える、彼らをカナンの地に戻す、また、変わらずに続く(固執する)、否定の中に、またそれでもやはり彼らに善く(正しく)ある☆。


「彼らによくある」とは、彼らに善いことがある、彼らにとって物事は順調である、ということでしょう。


Sed hi, qui ita cogitant, et ideo in dubium vocant Divinam Providentiam non sciunt quod per “Judaeos” in Verbo intelligantur omnes qui ab ecclesia sunt et Dominum agnoscunt, et quod per “terram Canaanem,” in quem dicitur quod introducendi sint, intelligatur ecclesia Domini. しかし、これらの者は、このように考える者は、またそれゆえ、疑いの中で神的な摂理を呼ぶ☆、知らない、「ユダヤ人」によって、みことばの中で、すべての者が意味されること、その者は教会からの者である、また主を認める、また「カナンの地」によって、その中に、導き入れられることが言われている、主の教会が意味されること。


「疑いの中で神的な摂理を呼ぶ」とはまさに直訳であり、私はこのような「訳」が大好きです。すなわち、これで何を言いたいのかよくわかるからです。しかし、普通は「意訳」しなければなりません。「呼ぶ」とは、ここでは「口にする」こと、すなわち「神的な摂理とは~のようなことだよ」と言うことです。「疑いの中で」は「疑って」、すなわち、「神的な摂理って~なものなのかな?」と「疑って」神的摂理のことを語ることです。ちょっと思いをめぐらせればわかることであり、そのような思考の時を読者の方にもってもらうためにも、私はあまり意訳したくありません。


[2.] Quod autem in negatione Domini perseverent, est quia tales sunt, ut si reciperent et agnoscerent, Divinum Domini, et sancta ecclesiae Ipsius, profanarent illa; [2.] けれども、主の否定の中に固執する(存続する)こと、このような者であるからである、もし〔彼らが〕受け入れ、また認めるなら、主の神性を、またその方の教会の聖なるものを、それらを冒涜する。


quare de illis dicit Dominus, それゆえ、彼らについて、主は言われている、


“Occaecavit illorum oculos, obturavit illorum cor, ut non videant oculis suis, et intelligant corde suo, et convertant se, et sanem illos” (Joh. xii. [1]40 Matth. xiii. 14; Marc. iv. 12; Luc. viii. 10; Esai. vi. 9, 10): 「彼らの目を盲目にした、彼らの心をふさいだ(閉じ込めた)、自分の目で見ないように、また自分の心で理解しない、また自分自身を向きを変える(回心する)、またわたしは彼らをいやす」(ヨハネ12:40、マタイ13:14、マルコ9:12、ルカ8:10、イザヤ6:9, 10)
dicitur, “ne convertant se, et sanem illos,” quia si conversi et sanati fuissent, profanavissent;
 「自分自身を向きを変えないように(回心しないように)、またわたしは彼らをいやす」と言われている、もし、回心して、いやされたなら、冒涜したからである。


et secundum legem Divinae Providentiae est, de qua supra (n. 221-233), quod non aliquis interius in vera fidei et bona charitatis a Domino immittatur, nisi quantum in illis potest teneri usque ad finem vitae, et si immitteretur, sancta profanaret. また神的な摂理にしたがっている、そのことについては上に(221-233)、ある者は内的に信仰の真理と仁愛の善の中に主により入れられないこと、それらの中にいのちの終わりまでも保たれないかぎりでないなら、聖なるものを冒涜する。


[3.] Quod gens illa conservata sit, et per multum orbis circumsparsa, est propter Verbum in lingua sua originali. [3.] その国民は保存された(存在を保たれた)こと、また地球(世界)の多くを通して散らされた、みことばのためである、その原語の中で。


quod illi prae Christianis sanctum habent, et in singulis Verbi est Divinum Domini, est enim Divinum Verum unitum Divino Bono, quod a Domino procedit, et per id est Verbum conjunctio Domini cum ecclesia, et praesentia caeli, ut in Doctrina Novae Hierosolymae de Scriptura Sacra (n. 62-69), ostensum est; 彼らがキリスト教よりも神聖さを抱く(聖なるものを持つ)こと、また、みことばの個々のものの中に主の神性がある、というのは、神的な善と結合した神的な真理があるから、それは主から発出する、またそのことによってみことばは教会との主の結合である、また天界の臨在、『新エルサレムの教え、聖書について』の中のように(62-69)、示されている。


ac praesentia Domini et caeli est ubicunque Verbum sancte legitur. そして、主の臨在と天界の〔臨在〕がある、どこでもみことばが敬意をもって読まれる〔ところに〕。


Hic est finis Divinae Providentiae propter quem conservati sunt, et per multum orbis circumsparsi. これが神的な摂理の目的である、それを保存される(存在を保たれる)ために、また地球(世界)の多くを通してまき散らされる☆。


ここは意訳しましょう、そしてそれが正しい解釈でしょう。


Qualis sors illorum post mortem est, videatur in Continuatione de Ultimo Judicio et Mundo Spirituali (n. 79-82). 死後、彼らの運命がどのようであるかは、『続・最後の審判と霊界について』の中に見られる(79-82)


@1 40 pro “42” 注1 42」の代わりに40


 


(3) 訳文


260.  (vii.)「単なる自然的な人間は、ユダヤ教が依然として存在し続けることから、神的な真理に反して確信する」


 そのことは、ユダヤ人たちがこのように長い時代の後にも改心されず、それでもキリスト教徒の間に生き、またみことばの中の予言にしたがって主を告白しないで、またその方を自分たちをカナンの地に戻すメシアとして認め、考えていることである。また、変わらずに否定し続け、それでもやはり物事は彼らに順調である。


 しかし、このように考える者は、またそれゆえ、神的な摂理を疑っており、みことばの「ユダヤ人」によって、教会からの者、また主を認めるすべての者が意味されること、また導き入れられる「カナンの地」によって、主の教会が意味されることを知らない。


[2.] けれども、主を否定し続けるのは、彼らが主を受け入れ、認めるなら、彼らはその方の神性と教会の聖なるものを冒涜するような者であるからである。それゆえ、主は彼らについて言われている、


 


 「〔主は〕彼らの目を盲目にし、彼らの心をかたくなにされた。彼らが自分の目で見、自分の心で理解し、また回心せず、またわたしが彼らをいやすことがないようにである」(ヨハネ12:40、マタイ13:14、マルコ9:12、ルカ8:10、イザヤ6:9, 10)


 


 「回心せず、またわたしが彼らをいやすことがないように」と言われている。もし、回心して、いやされたなら、冒涜したからである。また、ある者は内的に信仰の真理と仁愛の善の中に、それらの中に生涯の終わりまでも保たれないないなら、聖なるものを冒涜するので、主により入れられないことは、神的な摂理にしたがっているからである。このことについては前に〔述べた〕(221-233)


[3.] その国民が存在を保たれ、また世界の多くところへ散らされたのは、原語によるみことばのためである。彼らがキリスト教よりもみことばに神聖さを抱き、その個々のものの中に主の神性があるのは、主から発出する神的な善と結合した神的な真理があり、またそのことによって、『新エルサレムの教え、聖書について』に示されているように(62-69)、みことばに、教会との主の結合と天界の臨在があり、みことばが敬意をもって読まれるどこでも主と天界の臨在があるるからである。ここでの神的な摂理の目的は、みことばが存在を保たれ、また世界の多くのところにまき散らされることである。


死後、彼らの運命がどのようであるかは、『続・最後の審判と霊界について』の中に見られる(79-82)

原典講読『神の摂理』 261

 

(1) 原文


261.  Haec nunc sunt quae supra (n. 238) allata sunt, per quae naturalis homo se confirmat, aut confirmare potest contra Divinam Providentiam. Sequuntur adhuc aliqua, quae supra (n. 239) memorata sunt, quae etiam naturali homini possunt pro argumentis inservire contra Divinam Providentiam, et quoque in aliorum animos incidere, et aliqua dubia excitare, quae sunt:


 


(2) 直訳


Haec nunc sunt quae supra (n. 238) allata sunt, per quae naturalis homo se confirmat, aut confirmare potest contra Divinam Providentiam. そこでこれらである、それらは上に(238)提示された、それらによって自然的な人間は自分自身に確信する、または神的な摂理に反して確信することができる。


Sequuntur adhuc aliqua, quae supra (n. 239) memorata sunt, quae etiam naturali homini possunt pro argumentis inservire contra Divinam Providentiam, et quoque in aliorum animos incidere, et aliqua dubia excitare, quae sunt:― さらにあるものが続く、それらは上に(239)話しに出された(記された)、それらもまた自然的な人間に論拠として役立つことができる、神的な摂理に反して、そしてまた、ある者の(アニムス)中に生じること、また何らかの疑いを引き起こすこと、それら〔は次のもの〕である―


 


(3) 訳文

261.  さて、自然的な人間が神的な摂理を確信するか、またはそれに反して確信することができるものが、前に提示された(238)。さらに前に話しに出されたもの(239)を続けよう。それらもまた自然的な人間に、神的な摂理に反する論拠として役立つことができ、ある者の(アニムス)中に生じ、また何らかの疑いを引き起こすことのできるものであり、それら〔は次のもの〕である―

原典講読『神の摂理』 262(~[3])

 

(1) 原文


262.  (i.) Quod contra Divinam Providentiam dubium possit inferri ex eo, quod totus Christianus orbis colat Deum unum sub tribus Personis, quod est, tres Deos: et quod huc usque nesciverit, quod Deus sit unus persona et essentia, in quo Trinitas, et quod ille Deus sit Dominus. Ratiocinator De Divina Providentia dicere potest, Annon tres Personae tres Dii sunt, dum unaquaevis Persona per se est Deus? Quis potest aliter cogitare? Immo quis aliter cogitat? Ipse Athanasius non potuit aliter; quare in fide Symbolica, quae ab Ipso nominatur, dicit,


 


“Tametsi ex Christiana veritate agnoscere debemus unamquamque Personam esse Deum et Dominum; usque non licet ex Christiana fide dicere seu nominare tres Deos aut tres Dominos.”


 


Per hoc non aliud intelligitur, quam quod debeamus agnoscere tres Deos et Dominos, sed quod non liceat dicere seu nominare tres Deos et tres Dominos. [2.] Quis usquam potest percipere unum Deum, nisi etiam unus sit persona? Si dicitur, quod percipere possit, si cogitat, quod una essentia sit Tribus, quis ex hoc aliud percipit et potest percipere, quam quod sic unanimes sint, et quod consentiant, et usque quod tres Dii sint? Et si altius cogitat, secum dicit, Quomodo potest Divina essentia, quae infinita est, dividi? et quomodo potest illa ab aeterno gignere alium, et adhuc producere alium qui ab utroque procedat? Si dicitur, quod id credendum sit, et de eo non cogitandum, sed quis non cogitat de eo quod dicitur credendum esse; unde alioqui agnitio quae est fides in sua essentia? Annon ex cogitatione de Deo ut de tribus Personis ortus est Socinianismus et Arianismus, qui in corde plurium regnant, quam credis? Fides unius Dei, et quod unus ille Deus sit Dominus, facit ecclesiam, in Ipso enim est Divina Trinitas; quod ita sit, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino, a principio ad finem. [3.] Sed quid cogitatur hodie de Domino? Cogitaturne quod sit Deus et Homo, Deus ex Jehovah Patre, a quo conceptus est, et Homo ex Maria Virgine, ex qua natus est? Quis cogitat, quod Deus et Homo in Ipso, seu Divinum et Humanum Ipsius, sint una Persona, et quod sint unum sicut anima et corpus unum sunt? An quisquam hoc novit? Interroga Doctores ecclesiae, ac dicent quod non sciverint; cum tamen est ex doctrina ecclesiae in universo Christiano orbe recepta, quae talis:


“Dominus noster Jesus Christus Filius Dei, est Deus et Homo; et quamvis est Deus et Homo, usque non sunt duo, sed est unus Christus est unus, quia Divinum suscepit ad se Humanum; immo est prorsus unus, est enim una Persona; quoniam sicut anima et corpus facit unum hominem, ita Deus et homo est unus Christus:”


 


hoc est Fide seu symbolo Athanasii. Quod non sciverint, est quia, cum legerunt illud, non cogitaverunt de Domino ut Deo, sed solum ut de Homine. [4.] Si iidem interrogantur num sciant, a quo conceptus est, num a Deo Patre, vel num a suo Divino, et respondebunt quod a Deo Patre, hoc enim est secundum Scripturam. Annon tunc Pater et Ipse unum sunt, sicut anima et corpus unum sunt? Quis potest cogitare, quod a duobus Divinis conceptus sit, et si suo, quod illud foret Pater Ipsius? Si adhuc interrogas, Quae vestra idea est de Divino Domini, et quae de Humano Ipsius? dicent quod Divinum Ipsius sit ab Essentia Patris, ac Humanum ab Essentia matris, et quod Divinum Ipsius sit apud Patrem: et si tunc interrogas, Ubinam Ipsius Humanum? et nihil respondebunt? separant enim in idea sua Divinum et Humanum Ipsius, ac Divinum faciunt aequale Divino Patris, et Humanum simile humano alterius hominis; et non sciunt, quod sic etiam separent animam et corpus; nec vident contradictionem, quod sic natus fuisset rationalis homo ex sola matre. [5.] Ex idea impressa de Humano Domini, quod simile fuerit humano alterius hominis, factum est, quod Christianus aegre possit adduci ad cogitandum Divinum Humanum, etiamsi diceretur quod anima seu vita Ipsius a conceptione fuerit et sit Ipse Jehovah. Collige nunc rationes, et expende, num alius Deus universi sit quam Solus Dominus, in quo Ipsum Divinum a quo est quod vocatur Pater, Divinum Humanum quod vocatur Filius, et Divinum procedens quod vocatur Spiritus Sanctus, et sic quod Deus unus sit Persona et Essentia, et quod ille Deus sit Dominus. [6.] Si instas dicendo, quod Ipse Dominus nominaverit Tres apud Matthaeum,


 


“Euntes et discipulos facite omnes gentes, baptizantes eos in nomen Patris, Filii et Spiritus Sancti (xxviii. 19);


sed quod hoc dixerit, ut sciretur quod in Ipso nunc glorificato Divina Trinitas esset, patet a versu proxime antecedente et proxime sequente ibi; in versu proxime antecedente dicit, quod Ipsi data sit omnis potestas in caelo et in terra: et in versu proxime sequente dicit, quod Ipse cum illis esset usque ad comsummationem saeculi, ita de Se Solo, et non de Tribus. [7.] Nunc ad Divinam Providentiam, cur permiserit, quod Christiani colerent Deum unum sub tribus Personis, quod est, tres Deos, et huc usque nesciverint, quod Deus unus sit Persona et Essentia in quo Trinitas, et quod ille Deus sit Dominus; non in causa est Dominus sed ipse homo; Dominus docuit id manifeste in suo Verbo, ut constare potest ex omnibus illis locis, quae in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino, adducta sunt; et quoque docuit in doctrina omnium ecclesiarum, in qua est, quod Divinum et Humanum Ipsius non sint duo, sed una Persona unita sicut anima et corpus: [8.] at quod Divinum et Humanum diviserint et Divinum fecerint aequale Divino Jehovae Patris, et Humanum aequale humano alterius hominis, erat prima causa, quia ecclesia post ortum ejus descivit in Babyloniam, quae in se potestatem Divinam Domini transtulit; verum ne diceretur Divina potestas sed humana, fecerunt Humanum Domini simile humano alterius hominis: et postea, quando ecclesia reformata est, ac sola fides recepta pro unico medio salvationis, quae est ut Deus Pater misereatur propter Filium, nec potuit Humanum Domini aliter spectari; quod non potuerit, est causa, quia nemo potest adire Dominum, et corde agnoscere Ipsum pro Deo caeli et terrae, nisi qui vivit secundum praecepta Ipsius. In mundo spirituali, ubi quisque tenetur loqui sicut cogitat, ne quidem potest aliquis nominare Jesum, nisi qui vixit in mundo sicut Christianus; et hoc ex Divina Ipsius Providentia, ne Nomen Ipsius profanaretur.


 


(2) 直訳


(i.) Quod contra Divinam Providentiam dubium possit inferri ex eo, quod totus Christianus orbis colat Deum unum sub tribus Personis, quod est, tres Deos: (i.) 「神的な摂理に反してこのことから疑いを持ち込む(もたらす)とができること、全キリスト教世界が、三つの位格(ペルソナ)の下に一つの神を崇拝していること、すなわち、三つの神。


et quod huc usque nesciverit, quod Deus sit unus persona et essentia, in quo Trinitas, et quod ille Deus sit Dominus.  またここまで☆知らなかったこと、神が一つの位格(ペルソナ)と本質であること、またその中に三一性がある、また、その神は主であること」―


hucusqueの二語で「ここまで、この点まで」という意味になります。


Ratiocinator De Divina Providentia dicere potest, Annon tres Personae tres Dii sunt, dum unaquaevis Persona per se est Deus? 神的な摂理についての推論する者(理屈家)は言うことができる、「三つの位格☆は三つの神ではないのか? その時、それぞれの位格は本質的に神である」


personaは「人物、人物の個性、人格」という意味です。またここから「役割、俳優、仮面」といった意味もあります(スヴェーデンボリはそれらの意味で用いてもいます)。この言葉が神に使われる時(神は人ではないので人格とは言い難いのでその代わりに)「位格」またはそのまま「ペルソナ」と表現します。


Quis potest aliter cogitare? だれが〔これと〕異なって考えることができるのか?


Immo quis aliter cogitat? それどころか、だれが〔これと〕異なって考えるのか?


Ipse Athanasius non potuit aliter; アタナシウス自身が〔これと〕異なって考えることができなかった。


quare in fide Symbolica, quae ab Ipso nominatur, dicit, それゆえ、信条の信仰の中に、それはその者から〔因んで〕名づけられた、言われている、


“Tametsi ex Christiana veritate agnoscere debemus unamquamque Personam esse Deum et Dominum: 「たとえキリスト教徒の真理から私たちは認めなければならくても、それぞれの位格が神と主であると、


usque non licet ex Christiana fide dicere seu nominare tres Deos aut tres Dominos.” それでも、キリスト教徒の信仰から言うこと、すなわち、名前を上げることは許されない、三つの神または三つの主と」


Per hoc non aliud intelligitur, quam quod debeamus agnoscere tres Deos et Dominos, sed quod non liceat dicere seu nominare tres Deos et tres Dominos. このことによって何らかのものは意味されない、私たちは三つの神と主を認めなくてはならないこと(余儀なく~する)、しかし、三つの神と三つの主を言うかまたは名前を上げることは許されないこと以外の。


[2.] Quis usquam potest percipere unum Deum, nisi etiam unus sit persona? [2.] これまで(いったい)だれが一つの神を知覚することができるのか? さらにまた位格が一つでないなら。


Si dicitur, quod percipere possit, si cogitat, quod una essentia sit Tribus, quis ex hoc aliud percipit et potest percipere, quam quod sic unanimes sint, et quod consentiant, et usque quod tres Dii sint? もし言われるなら、知覚することができることが、もし考えるなら、三つのもの()に一つの本質があること、だれがこのことからあることを知覚する、また知覚できるのか、このように〔彼ら=三つの神〕一つの心であること、また一致している(同意している)こと、またそれでも三つの神であること。


Et si altius cogitat, secum dicit, Quomodo potest Divina essentia, quae infinita est, dividi? またもし、さらに深く考えるなら、自分自身に言う、どのように神的な本質が分割されることができるのか? それは無限である。


et quomodo potest illa ab aeterno gignere alium, et adhuc producere alium qui ab utroque procedat? またどのようにそれが永遠から他のものを生むことができるのか? またさらに他のものを引き出す(生み出す)ことが、それは両方のものから発出する。


Si dicitur, quod id credendum sit, et de eo non cogitandum, sed quis non cogitat de eo quod dicitur credendum esse; もし言われるなら、そのことを信じなければならないこと、またそのことについて考えてはならない、しかし、だれかがそのことについて考える、信じなければならないと言われることを。


unde alioqui agnitio quae est fides in sua essentia? どこからある者に承認が〔あるのか〕? それは信仰である、その本質の中で。


Annon ex cogitatione de Deo ut de tribus Personis ortus est Socinianismus et Arianismus, qui in corde plurium regnant, quam credis? 神について三つの位格についてとしての思考からソッツイーニ主義とアリウス主義が起こっていないか? その者たちは心で多くの者を支配する、あなたが信じるよりも。


Fides unius Dei, et quod unus ille Deus sit Dominus, facit ecclesiam, in Ipso enim est Divina Trinitas; 一つの神の信仰は、また一つのその神が主であること、教会をつくる、というのはその方の中に神的三一性があるから。


quod ita sit, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Domino, a principio ad finem. このようであることは、『新エルサレムの教え、主について』の中に見られる、最初から最後まで。


[3.] Sed quid cogitatur hodie de Domino? [3.] しかし、何が考えられているか? 今日、主について。


Cogitaturne quod sit Deus et Homo, Deus ex Jehovah Patre, a quo conceptus est, et Homo ex Maria Virgine, ex qua natus est? 考えられていないか? 神と人間であること、父なるエホバからの神、その者から受胎した、また処女マリアからの人間、その者から生まれた。


Quis cogitat, quod Deus et Homo in Ipso, seu Divinum et Humanum Ipsius, sint una Persona, et quod sint unum sicut anima et corpus unum sunt? だれが考えるのか? その方の中の神と人間が、すなわち、その方の神的人間性が、一つの位格であること、また霊魂と身体が一つであるように一つであること。


An quisquam hoc novit? だれがこのことを知っている(知った)のか?


Interroga Doctores ecclesiae, ac dicent quod non sciverint; 教会の教える者(教師)に質問せよ、そして知らないことを言う。


cum tamen est ex doctrina ecclesiae in universo Christiano orbe recepta, quae talis: そのとき、それでも全キリスト教世界の中の教会の教えからである、それがこのよう〔である〕―
“Dominus noster Jesus Christus Filius Dei, est Deus et Homo;
 「私たちの主、イエスキリスト、神の御子は、神と人間である。


et quamvis est Deus et Homo, usque non sunt duo, sed est unus Christus; またたとえ神と人間であっても、それでも二つではない、しかし、一つのキリストである。


est unus, quia Divinum suscepit ad se Humanum; 一つである、神性がそれ自体に人間性を受け入れた(まとった)ので。


immo est prorsus unus, est enim una Persona; それどころか完全に一つである、というのは、一つの位格であるから。


quoniam sicut anima et corpus facit unum hominem, ita Deus et homo est unus Christus:” 霊魂と身体が一人の人間をつくるようにであるから(を考えれば)、そのように神と人間は一人のキリストである」


hoc est Fide seu symbolo Athanasii. これはアタナシウスの信仰または信条である。


Quod non sciverint, est quia, cum legerunt illud, non cogitaverunt de Domino ut Deo, sed solum ut de Homine. 〔彼らは〕知らない(知らなかった)こと、~であるので、それを読む時、神として主について考えなかった、しかし、単に人間についてのように〔考えた〕。


 


(3) 訳文


262. (i.) 「全キリスト教世界が、三つの位格(ペルソナ)、すなわち、三つの神のもとに一つの神を崇拝していること、またこれまで、神が一つの位格(ペルソナ)と本質であること、またその中に三一性があること、また、その神は主であることを知らなかったことから、神的な摂理に反する疑いをもたらすことができること」


 神的な摂理についての推論する者は、「それぞれの位格が本質的に神である時、三つの位格は三つの神ではないのか? だれが〔これと〕異なって考えることができるのか? それどころか、だれが〔これと〕異なって考えるのか?」と言うことができる〔別訳:言うかもしれない〕。アタナシウス自身が〔これと〕異なって考えることができなかった。それゆえ、その者に因んで名づけられた信条の信仰の中に言われている、


 


「たとえキリスト教徒の真理から私たちが、それぞれの位格が神と主であると認めなくてはならくても、それでも、キリスト教徒の信仰から、三つの神または三つの主と言うこと、すなわち、名前を上げることは許されない」


 


 このことによって、私たちは三つの神と主を認めなくてはならないが、しかし、三つの神と三つの主を言うかまたは名前を上げることは許されないこと以外の何も意味されない。


[2.] 位格もまた一つでないなら、いったいだれが一つの神を知覚することができるのか? もし知覚することができると言われるなら、もし三つの神に一つの本質があると考えるなら、だれがこのことから、このように一つの心であり、また一致していて、それでも三つの神であることを知覚し、また知覚できるのか? もし、さらに深く考えるなら、どのように無限である神的な本質が分割されることができるのか、と自分自身に言う。またどのように、それが永遠から他のものを生み、また両方のものから発出するさらに他のものを生み出すことができるのか? だれかが考え、信じなければならないと言われることについて、もし、そのことを信じなければならないこと、またそのことについて考えてはならない、と言われるなら、それは本質的に信仰である、という承認が、どこからその者にあるのか? 神について三つの位格についてとしての思考からソッツイーニ主義とアリウス主義が起こっていないか? その者たちは、あなたが信じるよりも多くの者を心で支配している。


 一つの神、またその一つの神が主である、という信仰が教会をつくる、というのはその方の中に神的三一性があるからである。


このようであることは、『新エルサレムの教え、主について』の最初から最後までに見られる。


[3.] しかし、今日、主について何が考えられているのか? 父なるエホバからの神から受胎し、また人間である処女マリアからから生まれた神と人間である、と考えられていないか? その方の中の神と人間が、すなわち、その方の神的人間性が、一つの位格であること、また霊魂と身体が一つであるように一つである、とだれが考えているのか? だれがこのことを知っているのか? 教会の教師に質問せよ、すると、知らない、と言う。そのとき、それでも全キリスト教世界の中の教会の教えは次のものである―


 「私たちの主、イエスキリスト、神の御子は、神と人間である。また、たとえ神と人間であっても、それでも二つではなく、一人のキリストである。神性がそれ自体に人間性をまとったので一人である。それどころか、完全に一つである、というのは、一つの位格であるから。霊魂と身体が一人の人間をつくるように、そのように神と人間は一人のキリストである」


 


 これはアタナシウスの信仰または信条である。これを読む時、〔彼らは〕神として主について考えず、単に人間のように考えたので、知らなかったのである。