原典講読『神の摂理』 227(~[2.])

 

(1) 原文


227.  Hae sunt causae, propter quas tale enorme existit; sed illae, quia in obscuro sunt ex ignorantia illarum, explicandae sunt, ut coram intellectu pateant. Primo: Quod quicquid homo ex voluntate cogitat, loquitur et agit, approprietur ei et remaneat, tam bonum quam malum. Hoc ostensum est supra (n. 78-81): est enim homini memoria externa seu naturalis, ac est memoria interna seu spiritualis. Huic memoriae inscripta sunt omnia et singula quaecunque in mundo ex voluntate cogitaverat, locutus est, et egerat, et tam omnia et singula, ut non desit quicquam. Haec memoria est liber vitae ejus, qui post mortem aperitur, et secundum quem judicatur. De hac memoria plura in opere De Caelo et Inferno (n. 461-465), ab ipsa experientia sunt adducta. [2.] Secundo: Sed quod Dominus per Divinam suam Providentiam continue prospiciat et disponat, ut malum sit per se, et bonum per se, et sic quod separari possint. Unusquisque homo tam in malo est quam in bono, in malo enim est a se, et in bono a Domino; et homo non potest vivere nisi sit in utroque; nam si in solo se esset et sic in solo malo, non aliquid vitae haberet; et si in solo Domino et sic in solo bono, nec aliquid vitae haberet, nam homo in hoc vitae foret sicut suffocatus continue trahens animam, velut moribundus in agone; et in illo vitae foret exstinctus, nam malum absque omni bono in se est mortuum; quare unusquisque homo in utroque est: sed differentia est, quod unus sit interius in Domino, et exterius quasi in se, ac alter interius in se, sed exterius quasi in Domino; et hic est in malo, et ille in bono, attamen uterque in utroque. Quod etiam malus sit, est quia est in bono vitae civilis et moralis, et quoque exterius in aliquo bono vitae spiritualis; praeter quod a Domino teneatur in rationalitate et libertate, quod possit in bono esse; hoc bonum est, per quod omnis homo, etiam malus, ducitur a Domino. Ex his videri potest, quod Dominus separet malum et bonum, ut unum sit interius ac alterum exterius, et sic prospiciat ne commisceantur. [3.] Tertio: Sed quod hoc non fieri possit, si homo primum agnoscit vera fidei, et vivit secundum illa, ac postea recedit ac negat illa. Hoc patet a nunc dictis; ex primo, quod omnia quae homo ex voluntate cogitat, loquitur et agit, approprientur ei ac remaneant; et ex altero, quod Dominus per Divinam suam Providentiam continue prospiciat et disponat ut bonum per se sit, ac malum per se, ac separari possint. Separantur etiam a Domino post mortem; apud illos qui interius mali sunt et exterius boni sunt, aufertur bonum, et sic relinquuntur suo malo; vicissim apud illos qui interius boni sunt, et exterius sicut alii homines conquisiverunt opes, ambiverunt dignitates, delectati sunt variis mundanis, et faverunt aliquibus concupiscentiis; apud hos tamen bonum et malum non commixta sunt, sed separata sicut internum et externum; ita in externa forma in multis similes malis fuerunt, non tamen in interna. Vicissim etiam mali, qui in externa forma apparuerunt sicut boni, in pietate, cultu, loquela et factis, et tamen in interna forma mali fuerunt, apud hos quoque separatum est malum a bono. At apud illos, qui prius agnoverunt vera fidei, et vixerunt secundum illa, et postea in contrarium abiverunt, ac rejecerunt illa, et imprimis si negaverunt illa, bona et mala non amplius separata sunt, sed commixta; nam homo talis appropriavit sibi bonum, et quoque appropriavit sibi malum, et sic conjunxit et commiscuit illa. [4.] Quarto: Quod tunc commisceat bonum et malum, usque adeo, ut non separari possint, sequitur ex nunc dictis: et si non separari potest malum a bono, ac bonum a malo, non potest esse in caelo nec in inferno. Unusquisque homo, vel in uno vel in altero erit; non potest esse in utroque; et sic nunc foret in caelo, nunc in inferno, et dum in caelo ageret pro inferno, et dum in inferno ageret pro caelo; ita destrueret vitam omnium qui circum illum sunt, vitam caelestem apud angelos, et vitam infernalem apud diabolos; ex quo vita cujusvis periret; nam vita cuivis erit sua; non vivit quisquam in vita aliena, minus in opposita. Inde est, quod Dominus apud omnem hominem post obitum, dum fit spiritus seu homo spiritualis, separet bonum a malo ac malum a bono; bonum a malo apud illos qui interius in malo sunt, ac malum a bono apud illos qui interius in bono sunt; quod est secundum Ipsius verba,


 


“Omni habenti dabitur ut abundet; et ab eo qui [non] habet, etiam quod habet auferetur (Matth. xiii. 12; xxv. 29; Marc. iv. 25; Luc. viii. 18; xix. 26).


 


[5.] Quinto: Quia bonum et malum apud unumquemvis hominem separanda sunt, et apud talem separari nequeunt, quod ideo quoad omne vere humanum destruatur. Vere humanum est cuivis ex rationalitate, quod possit videre et scire, si vult, quid verum et quid bonum, et quoque quod possit ex libertate velle, cogitare, loqui et facere id, ut prius ostensum est. Sed haec libertas cum sua rationalitate destructa est apud illos, qui apud se commiscuerunt bonum et malum, nam illi non possunt ex bono videre malum, nec ex malo cognoscere bonum, unum enim faciunt; inde illis non rationalitas in facultate seu in potentia est amplius, et inde nec aliqua libertas: quae causa est, quod sint sicut mere deliria phantastica, ut supra dictum est, et non magis appareant ut homines, sed ut ossa aliqua cute obducta; et inde cum nominantur, non dicuntur ille aut illa, sed illud. Talis sors est illis, qui hoc modo commiscent sancta profanis. At sunt plura profanationis genera, quae usque non talia sunt; de quibus in subsequenti articulo.


 


(2) 直訳


Hae sunt causae, propter quas tale enorme existit; これらが理由である、それらのためにこのような憎むべきことが存在するようになる。


sed illae, quia in obscuro sunt ex ignorantia illarum, explicandae sunt, ut coram intellectu pateant. しかしそれらは、それらの無知から暗い(不明瞭)の中にあるので、説明されなければならない、理解力の前で明らかであるように。


Primo: 第一に:


Quod quicquid homo ex voluntate cogitat, loquitur et agit, approprietur ei et remaneat, tam bonum quam malum.― 「どんなものでも人間が意志から考え、話し、行なうものは、善でも悪でも、彼に専有され、残ること」


Hoc ostensum est supra (n. 78-81): このことは上に(78-81)に示されている。


est enim homini memoria externa seu naturalis, ac est memoria interna seu spiritualis. というのは、人間に外なるまたは自然的な記憶があるから、そして内なるまたは霊的な記憶がある。


Huic memoriae inscripta sunt omnia et singula quaecunque in mundo ex voluntate cogitaverat, locutus est, et egerat, et tam omnia et singula, ut non desit quicquam. この記憶にすべてと個々のものが刻み込まれている、どんなものでも世の中で意志から考え、話し、また行なった、またこれほどにすべてと個々のものが、どんなものも欠けていないように。


Haec memoria est liber vitae ejus, qui post mortem aperitur, et secundum quem judicatur. この記憶が彼の「いのちの書」である、それは、死後、開かれる、またそれにしたがって裁かれる。


De hac memoria plura in opere De Caelo et Inferno (n. 461-465), ab ipsa experientia sunt adducta. この記憶について多くのものが著作『天界と地獄』(461-465)の中に、経験そのものから提示されている。


[2.] Secundo: [2.] 第二に:


Sed quod Dominus per Divinam suam Providentiam continue prospiciat et disponat, ut malum sit per se, et bonum per se, et sic quod separari possint.― 「しかし、主はご自分の神的な摂理によって、悪がそれ自体によって、また善がそれ自体によって、このように分離されることができるよう絶えず備え、整えられること」


Unusquisque homo tam in malo est quam in bono, in malo enim est a se, et in bono a Domino; それぞれの人間は、悪の中にも、善の中にもいる、というのは自分自身から悪の中にいるから、また善の中に主から。


et homo non potest vivere nisi sit in utroque; また、人間は両方の中にいないなら、生きることができない。


nam si in solo se esset et sic in solo malo, non aliquid vitae haberet; なぜなら、もし、自分自身だけの中に、こうして悪だけの中にいた☆1なら、いのちの何らかのものを持たなかった☆から。


et si in solo Domino et sic in solo bono, nec aliquid vitae haberet, nam homo in hoc vitae foret sicut suffocatus continue trahens animam, velut moribundus in agone; また、もし、主だけの中に、このように善だけの中に〔いた☆1〕なら、いのちの何らかのものも持たなかった☆〔から〕、なぜなら、「この〔後者〕いのち」の中の人間は窒息するように(息を)やっと呼吸し☆2続けていた☆1、苦しみ(もがき)の中で死ぬことを欲するから。


条件文なので接続法未完了です。「現在」の事実に反します。


2 trahoにはanimam trahereで「呼吸する」「やっと呼吸する」「あえぐ」という意味があります。


et in illo vitae foret exstinctus, nam malum absque omni bono in se est mortuum; また「その〔前者〕いのち」の中で〔人間は〕消滅(されること)になった☆1、なぜなら、すべての善なしに悪は本質的に死んだものであるから。


1 世にある文法書では接続法未完了3人称単数essetの別形がforetとされます(このforetはあまり使用されない、とも書いてあるものもあります)。しかし、スヴェーデンボリはこの個所のようにforetをよく使います。ここで私にわからないことがあります。同じ文脈で、このようにessetforetが同居しています。この両者は使い分けられているのでしょうか? 使い分けをしているとしたら、どのようにでしょうか? 他の用例も見なければわかならいのでしょうが、このような使い方は非常に珍しいと思います。それで、私にわかりません。(専門的な知識がないとわからないのではないでしょうか)


quare unusquisque homo in utroque est: それゆえ、それぞれの人間は両方の中にいる。


sed differentia est, quod unus sit interius in Domino, et exterius quasi in se, ac alter interius in se, sed exterius quasi in Domino; しかし、相違がある、一方は内部(内的)いる、主の中に、また外部(外的)に、いわば自分自身の中に、そしてもう一方は内部(内的)に自分自身の中に、しかし、外部(外的)に、いわば主の中に。


et hic est in malo, et ille in bono, attamen uterque in utroque. またこれ〔後者〕は悪の中にいる、またそれ〔前者〕は善の中に、それにもかかわらず、両方()とも〔善と悪の〕両方の中に。


Quod etiam malus sit, est quia est in bono vitae civilis et moralis, et quoque exterius in aliquo bono vitae spiritualis; 悪の中にもまたいることは、市民的な生活(いのち)と道徳的な〔生活の〕善の中にいるからである、そしてまた、外部(外的)に霊的な生活(いのち)の何らかのものの中に。


praeter quod a Domino teneatur in rationalitate et libertate, quod possit in bono esse; 加えて、主により推理力と自由の中に保たれること、善の中にいることができること。


hoc bonum est, per quod omnis homo, etiam malus, ducitur a Domino. これは善である、それによってすべての人間が、悪い者もまた、主により導かれる。


Ex his videri potest, quod Dominus separet malum et bonum, ut unum sit interius ac alterum exterius, et sic prospiciat ne commisceantur. これらから見られることができる、主が悪と善を分離すること、一つが内的であるように、そしてもう一つが外的であるように、またこのように混ぜられないように見張る(備える)


 


(3) 訳文


227. これらが、それらのためにこのような憎むべきことが存在するようになる理由である。しかしそれらは、それらの無知から不明瞭さの中にあるので、理解力の前で明らかであるように説明されなければならない。


第一に:「どんなものでも人間が意志から考え、話し、行なうものは、善でも悪でも、彼に専有され、残ること」


 このことは前にに示されている(78-81)。というのは、人間に外なるまたは自然的な記憶があり、そして内なるまたは霊的な記憶があるから。この記憶に、どんなものでも世の中で意志から考え、話し、また行なったすべてと個々のものが、どんなものも欠けていなほどにすべてと個々のものが刻み込まれている。この記憶が彼の「いのちの書」であり、それは、死後、開かれ、またそれにしたがって裁かれる。この記憶について多くのものが著作『天界と地獄』(461-465)の中に、経験そのものから示されている。


[2.] 第二に:「しかし、主はご自分の神的な摂理によって、悪がそれ自体によって、また善がそれ自体によって、このように分離されることができるよう絶えず備え、整えられること」


 それぞれの人間は、悪の中にも善の中にもいる、というのは、自分自身から悪の中に、主から善の中にいるから。また、人間は〔善と悪の〕両方の中にいないなら、生きることができない。なぜなら、もし、自分自身だけの中に、こうして悪だけの中にいるなら、いのちの何らかのものを持たないから。また、もし、主だけの中に、このように善だけの中にいるなら、いのちの何らかのものも持たないから、なぜなら、「後者のいのち」の中の人間は窒息するようにあえぎ続けて、苦しみの中で死ぬことを欲するからである。また「前者のいのち」の中で〔人間は〕消滅する、なぜなら、善のまったくない悪は本質的に死んだものであるから。それゆえ、それぞれの人間は〔善と悪の〕両方の中にいる。しかし、相違があって、一方は内部で(内的に) 主の中に、また外部で(外的に)いわば自分自身の中に、そしてもう一方は内部で(内的に)自分自身の中に、しかし、外部で(外的に)いわば主の中にいる。また後者は悪の中に、前者は善の中にいる、それにもかかわらず、両とも〔善と悪の〕両方の中にいる。


 悪の中にもまたいるのは、市民的な生活と道徳的な生活の善の中に、そしてまた、外部で(外的に)霊的な生活の何らかのものの中にいるからである加えて、主により推理力と自由の中に保たれ、善の中にいることができる〔からである〕。これは善であって、それによってすべての人間が、悪い者もまた、主により導かれる。


 これらから、主が、一つが内的であるように、そしてもう一つが外的であるように、またこのように混ぜられないように悪と善を分離することを備えられていることを見ることができる。

原典講読『神の摂理』 227([3.]~[5.]終わり)

 

(2) 直訳


[3.] Tertio: [3.] 第三に:


Sed quod hoc non fieri possit, si homo primum agnoscit vera fidei, et vivit secundum illa, ac postea recedit ac negat illa.― 「しかし、このことは、もし人間が最初に信仰の真理を認め、それにしたがって生き、またその後、それをやめ、それを否定するなら、行なわれることができないこと」


Hoc patet a nunc dictis; このことは今や言われた(述べられた)ことから明らかである。


ex primo, quod omnia quae homo ex voluntate cogitat, loquitur et agit, approprientur ei ac remaneant; 最初のものから、人間が意志から考え、話し、行なうすべてのものは、彼に専有され、そして残ること。


et ex altero, quod Dominus per Divinam suam Providentiam continue prospiciat et disponat ut bonum per se sit, ac malum per se, ac separari possint. また第二のものから、主はご自分の神的な摂理によって、悪がそれ自体によって、また善がそれ自体によって、このように分離されることができるように絶えず備え、整えられること。


Separantur etiam a Domino post mortem; さらにまた、主により、死後、分離される。


apud illos qui interius mali sunt et exterius boni sunt, aufertur bonum, et sic relinquuntur suo malo; 彼らのもとから、その者は内的に悪い者である、また外的に善い者である、善を取り去る、またこのように自分自身の悪に取り残される。


vicissim apud illos qui interius boni sunt, et exterius sicut alii homines conquisiverunt opes, ambiverunt dignitates, delectati sunt variis mundanis, et faverunt aliquibus concupiscentiis; 逆に、彼らのもとで、その者は内的に善い者である、また外的に他の人間のように富をほしがった、地位を得ようとした、世俗のいろいろなものを楽しんだ、また欲望(情欲)あるものに好感をもった。


apud hos tamen bonum et malum non commixta sunt, sed separata sicut internum et externum; それでも、これらの者のもとで、善と悪は混ぜられない、しかし内なるものと外なるもののように分離し〔ている〕。


ita in externa forma in multis similes malis fuerunt, non tamen in interna. このように外なる形の中で悪い者に似た多くのものの中にいた、それでも内なる〔形の〕中で〔い〕ない。


Vicissim etiam mali, qui in externa forma apparuerunt sicut boni, in pietate, cultu, loquela et factis, et tamen in interna forma mali fuerunt, apud hos quoque separatum est malum a bono. 逆に、悪い者もまた、その者は外なる形の中で善い者のように見えた、敬虔、礼拝、話し方と行動の中で、またそれでも内なる形の中で悪い者であった、


At apud illos, qui prius agnoverunt vera fidei, et vixerunt secundum illa, et postea in contrarium abiverunt, ac rejecerunt illa, et imprimis si negaverunt illa, bona et mala non amplius separata sunt, sed commixta; しかし、彼らのもとで、その者は前(以前)に信仰の真理を認めた、またそれらにしたがって生きた、またその後、正反対のものの中にそれた、そしてそれらを退けた、また特にもしそれらを否定するなら、善と悪はもはや分離されない、しかし混ぜられ〔る〕。


nam homo talis appropriavit sibi bonum, et quoque appropriavit sibi malum, et sic conjunxit et commiscuit illa. なぜなら、このような人間は自分自身に善を専有した、そしてまた自分自身に悪を専有した、またこのように結合した、またそれらを混ぜたから。


[4.] Quarto: [4.] 第四に:


Quod tunc commisceat bonum et malum, usque adeo, ut non separari possint, sequitur ex nunc dictis: 「その時、善と悪を分離されることができないほどにまでも混ぜること」は、~ということになる、今や言われたことから。


et si non separari potest malum a bono, ac bonum a malo, non potest esse in caelo nec in inferno. また、もし、悪が善から分離されることができないなら、そして、悪から善が、天界の中にも、地獄の中にもいることができない。


Unusquisque homo, vel in uno vel in altero erit; それぞれの人間は、あるいは一つの中に、あるいはもう一つの中にいる(未来)


non potest esse in utroque; 両方の中にいることはできない。


et sic nunc foret in caelo, nunc in inferno, et dum in caelo ageret pro inferno, et dum in inferno ageret pro caelo; またこのように時には天界の中にいた、また時には地獄の中に、また天界の中に〔いた〕時、地獄のために行なう(働く)、また地獄の中に〔いた〕時、天界のために行なう(働く)


ita destrueret vitam omnium qui circum illum sunt, vitam caelestem apud angelos, et vitam infernalem apud diabolos; このようにすべての者のいのち(生活)を破壊した、彼らのまわりにいる者、天使のもとの天界のいのち(生活)を、また悪魔のもとの地獄のいのち(生活)を。


ex quo vita cujusvis periret; そのことから、それぞれの者のいのち(生活)は滅びた。


nam vita cuivis erit sua; なぜなら、それぞれのいのち(生活)は自分のものである(未来)から。


non vivit quisquam in vita aliena, minus in opposita. だれも他人の(他に属する)いのち(生活)の中で生きない、まして、正反対のものの中に。


Inde est, quod Dominus apud omnem hominem post obitum, dum fit spiritus seu homo spiritualis, separet bonum a malo ac malum a bono; ここからである、主がすべての人間のもとで、死後、霊に、すなわち霊的な人になる時、善を悪から、そして悪を善から分離すること。


bonum a malo apud illos qui interius in malo sunt, ac malum a bono apud illos qui interius in bono sunt; 善を悪から、彼らのもとで、内的に悪の中にいる者、そして悪を善から、彼らのもとで、内的に善の中にいる者。


quod est secundum Ipsius verba, このことはその方の言葉にしたがっている、


“Omni habenti dabitur ut abundet; 「持っているすべての者に与えられる(未来)、満ち溢れているように。


et ab eo qui [non] habet, etiam quod habet auferetur” (Matth. xiii. 12; xxv. 29; Marc. iv. 25; Luc. viii. 18; xix. 26). また彼から、持たない者、さらにまた持つ物が取り去られる」(マタイ13:1225:29;マルコ4:25;ルカ8:1819:26)


[5.] Quinto: [5.] 第五に:


Quia bonum et malum apud unumquemvis hominem separanda sunt, et apud talem separari nequeunt, quod ideo quoad omne vere humanum destruatur.― 「また、善と悪はそれぞれの人間のもとで分離されなければならず、またそのような者のもとで分離されることができないので、それゆえ、すべての真の人間性に関して破壊される」


Vere humanum est cuivis ex rationalitate, quod possit videre et scire, si vult, quid verum et quid bonum, et quoque quod possit ex libertate velle, cogitare, loqui et facere id, ut prius ostensum est. 真の人間性☆はそれぞれの者に推理力からある、見ることと知ることができること、もし欲するなら、何が真理か、また何が善か、そしてまた自由性から欲することができること、考えること、それを話すことと行なうこと、前に示されたように。


形容詞humanus「人間の」は中性・実詞として「人間性」という意味です。有名な例はスヴェーデンボリ神学での重要語Divinum Humanum「神的人間性」です、これは直訳すれば「神性人間性」です。


Sed haec libertas cum sua rationalitate destructa est apud illos, qui apud se commiscuerunt bonum et malum, nam illi non possunt ex bono videre malum, nec ex malo cognoscere bonum, unum enim faciunt; しかし、この自由性はその推理力とともに彼らのもとで破壊されている、その者は自分自身のもとで善と悪を混ぜた、なぜなら、彼らは善から悪を見ることができないから、悪から善を考えることも、というのは一つのものを構成するから☆。


unum facereで「一つのものを構成する」「一つのものとなる」という意味です。


inde illis non rationalitas in facultate seu in potentia est amplius, et inde nec aliqua libertas: ここから、彼らに推理力は能力(性質)の中に、または(潜在)(可能性)の中にもはやない、またここから何らかの自由性もない。


quae causa est, quod sint sicut mere deliria phantastica, ut supra dictum est, et non magis appareant ut homines, sed ut ossa aliqua cute obducta; その理由である、〔彼らは〕単なる空想からの狂気のようである、上に言われたように、またもはや人間のように見えない、しかし、骨のよう〔である〕何らかの皮膚に包まれた。


et inde cum nominantur, non dicuntur ille aut illa, sed illud. またここから、呼ばれるとき、彼や彼女と言われない、しかし、それ〔と言われる〕。


Talis sors est illis, qui hoc modo commiscent sancta profanis. このような運命が彼らにある、その者はこの方法で聖なるものを冒涜的なものに混ぜる。


At sunt plura profanationis genera, quae usque non talia sunt; しかし、多くの冒涜の種類がある、それらはそれでもこのようなものではない。


de quibus in subsequenti articulo. それらについて、続く節の中で〔述べよう〕。


 


(3) 訳文


227.  [3.] 第三に:「しかし、このことは、もし人間が最初に信仰の真理を認め、それにしたがって生き、またその後、それをやめ、それを否定するなら、行なわれることができないこと」


 このことは今、言われたことから明らかである。


最初のものから、人間が意志から考え、話し、行なうすべてのものは、彼に専有され、そして残ること。また第二のものから、主はご自分の神的な摂理によって、悪がそれ自体によって、また善がそれ自体によって、このように分離されることができるように絶えず備え、整えられること。さらにまた、主により、死後、分離される。内的に悪であり、また外的に善である者のもとから、善を取り去り、またこのように自分自身の悪に取り残される。内的に善である、また外的に他の人間のように富をほしがり、地位を得ようとし、世俗のいろいろなものを楽み、また欲望あるものに好感をもった者のもとでは逆である。それでも、これらの者のもとで、善と悪は混ぜられない、しかし内なるものと外なるもののように分離している。このように外なる形の中で悪い者に似た多くのものの中にいたが、それでも内なる形の中でいなかった。逆に、悪い者もまた、その者は外なる形の中で、敬虔、礼拝、話し方と行動の中で、善い者のように見え、またそれでも内なる形の中で悪い者であった。しかし、前に信仰の真理を認め、またそれらにしたがって生き、またその後、正反対のものの中にそれた、そしてそれらを退けた者のもとで、また特にもしそれらを否定するなら、善と悪はもはや分離されない、しかし混ぜられる。なぜなら、このような人間は自分自身に善を専有し、そしてまた自分自身に悪を専有し、またこのように結合し、またそれらを混ぜたから。


[4.] 第四に:「その時、善と悪を分離されることができないほどにまでも混ぜること」は、今、言われたことからいえる。また、もし、悪が善から、そして、悪から善が分離されることができないなら、天界の中にも、地獄の中にもいることができない。


 それぞれの人間は、一つの中に、あるいはもう一つの中にいる。両方の中にいることはできない。またこのように時には天界の中に、また時には地獄の中にいた。また天界の中にいた時、地獄のために行ない、地獄の中にいた時、天界のために行なった。このように彼らのまわりにいるすべての者のいのち(生活)、天使のもとの天界のいのち(生活)を、また悪魔のもとの地獄のいのち(生活)破壊した。そのことから、それぞれの者のいのち(生活)は滅びた。なぜなら、それぞれのいのち(生活)は自分のものであるから。だれも他に属するいのち(生活)の中で生きない、まして、正反対のものの中で。


 ここから、主がすべての人間のもとで、死後、霊に、すなわち霊的な人になる時、善を悪から、そして悪を善から分離する。内的に悪の中にいる者のもとで善を悪から、そして内的に善の中にいる者のもとで悪を善から分離する。このことはその方の次の言葉にしたがっている、


 


 「持っているすべての者に、満ちるように与えられ、持たない者からは、持つ物もまた取り去られる」(マタイ13:1225:29;マルコ4:25;ルカ8:1819:26)


 


[5.] 第五に:「また、善と悪はそれぞれの人間のもとで分離されなければならず、またそのような者のもとで分離されることができないので、それゆえ、すべての真の人間性に関して破壊される」


前に示されたように、真の人間性はそれぞれの者に、推理力からあって、もし欲するなら、何が真理か、また何が善か、見ることと知ることができること、そしてまた自由性から、考えること、それを話すことと行なうこと、欲することができる。しかし、この自由性はその推理力とともに、自分自身のもとで善と悪を混ぜた者のもとで破壊されている、なぜなら、一つのものとなるので、彼らは善から悪を見ること、悪から善を考えることもができないから。ここから、推理力はもはや彼らの能力の中に、または潜在力の中になく、またここから何らかの自由もない。その理由は〔彼らは〕空想からの単なる狂気のようであり、前に言われたように、またもはや人間のように見えず、しかし、何らかの皮膚に包まれた骨のようである。またここから、呼ばれるとき、彼や彼女と言われないで、しかし、それと言われる。この方法で聖なるものを冒涜的なものに混ぜる者に、このような運命がある。しかし、それでもこのようなものではない多くの種類の冒涜がある。それらについて、続く節の中で〔述べよう〕。

原典講読『神の摂理』 228, 229

 

(1) 原文


228.  Nullus homo ita profanat sancta, qui non scit illa; nam qui non scit illa, nec potest agnoscere illa, et dein negare illa. Quare illi qui extra Christianum orbem sunt, et non sciunt aliquid de Domino, et de redemptione et salvatione ab Ipso, non profanant id sanctum, dum non recipiunt illud, immo dum loquuntur contra illud. Ipsi Judaei nec profanant id sanctum, quia ab infantia non volunt recipere et agnoscere illud; aliter si reciperent et agnoscerent, et postea negarent, quod tamen raro fit; multi enim ex illis agnoscunt illud exterius, et negant illud interius, et sunt hypocritis similes. Sed illi profanant sancta per commixtionem illorum cum profanis, qui primum recipiunt et agnoscunt, et postea abeunt et negant. [2.] Nihil facit, quod in infantia et pueritia recipiant et agnoscant: hoc facit unusquisque Christianus; quia tunc non recipiunt et agnoscunt illa quae fidei et charitatis sunt ex aliqua rationalitate et libertate, hoc est, in intellectu ex voluntate, sed solum ex memoria et ex fide magistri; et si vivunt secundum illa, est ex caeca obedientia. At cum homo in usum suae rationalitatis et libertatis venit, quod fit successive sicut adolescit et juvenescit, si tunc agnoscit vera et vivit secundum illa, et postea negat illa, commiscet sancta profanis, et fit ex homine tale monstrum, ut supra dictum est. At si homo in malo est, a tempore dum suae rationalitatis et libertatis, hoc est, sui juris, factus est, usque in juventutem, ac postea agnoscit vera fidei et vivit secundum illa, modo tunc in illis usque ad finem vitae maneat, non commiscet illa: nam Dominus tunc separat mala prioris vitae a bonis posterioris vitae ita fit cum omnibus qui paenitentiam agunt. Sed de his plura in sequentibus.


 


(2) 直訳


Nullus homo ita profanat sancta, qui non scit illa; だれも人間はこのように聖なるものを冒涜しない、その者はそれらを知らない。


nam qui non scit illa, nec potest agnoscere illa, et dein negare illa. なぜなら、それらを知らない者は、それらを認めることもできないから、またその後、それらを否定すること。


Quare illi qui extra Christianum orbem sunt, et non sciunt aliquid de Domino, et de redemptione et salvatione ab Ipso, non profanant id sanctum, dum non recipiunt illud, immo dum loquuntur contra illud. それゆえ、彼らは、その者はキリスト教世界の外にいる、また主について何らかのことを知らない、またその方によるあがないと救いについて、その聖なるものを冒涜しない、それを受け入れない時、それどころかそれに反して話す時。


Ipsi Judaei nec profanant id sanctum, quia ab infantia non volunt recipere et agnoscere illud; ユダヤ人自身もその聖なるものを冒涜しない、幼児期からそれを受け入れることを、また認めることを欲しないので。


aliter si reciperent et agnoscerent, et postea negarent, quod tamen raro fit; 異なって〔いる〕もし、受け入れまた認めたなら、またその後、否定した、それでもそのことはまれに生じる。


multi enim ex illis agnoscunt illud exterius, et negant illud interius, et sunt hypocritis similes. というのは、彼らからの多くの者はそれを外的に認める、またそれを内的に否定するから、また偽善者も同様である。


Sed illi profanant sancta per commixtionem illorum cum profanis, qui primum recipiunt et agnoscunt, et postea abeunt et negant. しかし、彼らは聖なるものを冒涜的なものにそれらの混合によって冒涜するその者は最初に受け入れ、また認める、またその後、それる、また否定する。


[2.] Nihil facit, quod in infantia et pueritia recipiant et agnoscant: [2.] 何も問題とならない(重大でない)幼児期と少年期に受け入れ、認めたこと。


hoc facit unusquisque Christianus; このことはそれぞれのキリスト教徒に行なわれる。


quia tunc non recipiunt et agnoscunt illa quae fidei et charitatis sunt ex aliqua rationalitate et libertate, hoc est, in intellectu ex voluntate, sed solum ex memoria et ex fide magistri; その時、それらを受け入れ、認めたのではないので、それらは信仰と仁愛に属するものである、推理力と自由性の何らかのものから、すなわち、意志からの理解力の中で、しかし単に記憶からまた信頼から教師への。


et si vivunt secundum illa, est ex caeca obedientia. また、もしそれらにしたがって生きるなら、盲目の服従からである。


At cum homo in usum suae rationalitatis et libertatis venit, quod fit successive sicut adolescit et juvenescit, si tunc agnoscit vera et vivit secundum illa, et postea negat illa, commiscet sancta profanis, et fit ex homine tale monstrum, ut supra dictum est. しかし、人間が自分の推理力と自由性の使用の中にやって来るとき、それは引き続いて生じる、成長する、また若者になる☆ように、もし、その時、真理を認め、またそれにしたがって生き、またその後、それを否定するなら、聖なるものを冒涜的なもので混ぜる、またこのような人間から怪物になる、上に言われたように。


juvenescoはチャドウイックによれば「若返る」という意味ですが(『天界と地獄』414番参照)、ここのように「若者になる」の訳語が必要ですね。


At si homo in malo est, a tempore dum suae rationalitatis et libertatis, hoc est, sui juris, factus est, usque in juventutem, ac postea agnoscit vera fidei et vivit secundum illa, modo tunc in illis usque ad finem vitae maneat, non commiscet illa: しかし、もし人間が悪の中にいるなら、自分の推理力と自由性に〔いる〕間、〔その〕時から、すなわち、自分の責任で、青春時(壮年)中まで、そしてその後、信仰の真理を認め、それにしたがって生き、ただその時それらの中にいのち(人生)終わりまでとどまるなら、それを混ぜない。


nam Dominus tunc separat mala prioris vitae a bonis posterioris vitae; なぜなら、主は、その時、以前の生(いのち)の悪を分離されるから、その後の生(いのち)の善から。


ita fit cum omnibus qui paenitentiam agunt. このようにすべての者に生じる、その者は悔い改めを行なう。


Sed de his plura in sequentibus. しかし、これらの多くのことについて、続くものの中で〔述べよう〕。


 


(3) 訳文


228.  それらを知らない人間はだれもこのように聖なるものを冒涜しない。なぜなら、それらを知らない者は、それらを認めることも、またその後、それらを否定することもできないから。それゆえ、キリスト教世界の外にいる者は、また主について、またその方によるあがないと救いについて何らかのことを知らず、それを受け入れない時、それどころか、それに反して話す時、その聖なるものを冒涜しない。ユダヤ人自身も、幼児期からそれを受け入れることをまた認めることを欲しないので、その聖なるものを冒涜しない。もし、受け入れ、認め、またその後、否定したなら異なるが、それでもそのことが生じるのはまれである。というのは、彼らからの多くの者はそれを外的に認め、それを内的に否定するからであり、偽善者も同様である。しかし、彼らは聖なるものを冒涜的なものにそれらの混合によって冒涜するその者は最初に受け入れ、認め、またその後、〔そこから〕それ、否定する。


[2.] 幼児期と少年期に受け入れ、認めたことは何ら問題とならない。このことはそれぞれのキリスト教徒に行なわれている。その時、信仰と仁愛に属するものを、推理力と自由性の何らかのものから、すなわち、意志からの理解力の中で受け入れ、認めたのではなく、しかし単に記憶からまた教師への信頼から認めたからである。また、もしそれらにしたがって生きるなら、盲目の服従からである。


 しかし、人間が自分の推理力と自由性を用いる中にやって来るとき、それは成長し、また若者になるように、引き続いて生じるが、もし、その時、真理を認め、またそれにしたがって生き、またその後、それを否定するなら、聖なるものを冒涜的なもので混ぜ、また前に言われたように、このような人間から怪物になる。しかし、もし人間が悪の中にいるなら、自分の推理力と自由性にいる間、その時から、すなわち、自分の責任で、青春時まで、そしてその後、信仰の真理を認め、それにしたがって生き、その時、それらの中に人生の終わりまでとどまるなら、それを混ぜない。


 なぜなら、その時、主は以前の生(いのち)の悪をその後の生(いのち)の善から分離されるから。悔い改めを行なうすべての者はこのようになる。


しかし、これらの多くのことについては、続くものの中で〔述べよう〕。


 


(1) 原文


229.  (iii.) Quod plura genera profanationum sancti sint, et quod hoc genus sit omnium pessimum. In communissimo sensu per profanationem intelligitur omnis impietas; ita per profanatores intelliguntur omnes impii, qui corde negant Deum, sanctitatem Verbi, et inde spiritualia ecclesiae, quae ipsa sancta sunt, de quibus etiam impie loquuntur. Sed de his hic non agitur, verum de illis qui Deum profitentur, sanctitatem Verbi statuunt, et spiritualia ecclesiae agnoscunt, plerique tamen solum ore. Causa quod hi profanent, est quia sanctum ex Verbo est in illis et apud illos, et hoc quod in illis est, et quod facit aliquid illorum intellectus et voluntatis, profanant: at vero in impiis, qui Divinum ac Divina negant, non est aliquod sanctum quod profanare possunt: hi quidem sunt profanatores, sed usque non profani.


 


(2) 直訳


(iii.) Quod plura genera profanationum sancti sint, et quod hoc genus sit omnium pessimum.― (iii.) 「多くの種類の冒涜があること、しかし、この種類のものはすべての〔ものの中の〕最悪のものであること」


In communissimo sensu per profanationem intelligitur omnis impietas; 最も一般的な意味で、冒涜によってすべての不敬(不信心)が意味される。


ita per profanatores intelliguntur omnes impii, qui corde negant Deum, sanctitatem Verbi, et inde spiritualia ecclesiae, quae ipsa sancta sunt, de quibus etiam impie loquuntur. このように(したがって)冒涜する者によってすべての不敬な(不信心な)者が意味される、その者は心で神を否定する、みことばの神聖さを、またここから教会の霊的なものを、それらは聖なるものそのものである、それらについてもまた不敬に(不信心に)話す。


Sed de his hic non agitur, verum de illis qui Deum profitentur, sanctitatem Verbi statuunt, et spiritualia ecclesiae agnoscunt, plerique tamen solum ore. しかし、これらについてここで扱われない、けれども彼らについて、その者は神を告白する、みことばの神聖さを立てる(決める)、また教会の霊的なものを認める、それでも大部分の者はただ口だけで〔そうしている〕。


Causa quod hi profanent, est quia sanctum ex Verbo est in illis et apud illos, et hoc quod in illis est, et quod facit aliquid illorum intellectus et voluntatis, profanant: これらの者が冒涜することの理由は、みことばからの聖なるものが彼らの中に、また彼らのもとにあるからである、またこのこと、彼らの中にあること、また彼らの理解力と意志の何らかのものになっているもの、〔それが〕冒涜するからである。


at vero in impiis, qui Divinum ac Divina negant, non est aliquod sanctum quod profanare possunt: しかし、けれども、不敬な者の中で、その者は神性☆と神的なもの☆を否定する〔が〕、何らかの聖なるものがない、冒涜することができないこと。


神性Divinumと神的なものDivinaの違いが、すぐさまわかるでしょうか、普通、違いはないですね。すなわち、同じものと見なしてかまいません。まして神を信じていないならなおさらです。


形としてDivinumは形容詞ながらも中性実詞として固定的な意味をもっています(その意味は神性または神的なもの)Divina(形容詞の)中性複数(女性単数もありえる)であり、神的なさまざまなものです。私の極論を述べましょう。「神がどんなものかわからないので、神性も神的なものもわかりません」(だから私は冒涜もできませんね)。別の言い方をします、ある面からみれば「神性」であり、別の面からみれば「神的なもの」です。


hi quidem sunt profanatores, sed usque non profani. これらの者は確かに冒涜する者たち☆である、しかし、それでも冒涜者たち☆ではない。


このままでは「冒涜者」が二つ出てくるので文章になっていません。前者を「冒涜を語る者」とし(外的な冒涜者)、後者を「心からの冒涜者」(内面も冒涜者)すればよいかもしれません、でもこれでわかるかもしれません。


 


(3) 訳文


229.  (iii.) 「多くの種類の冒涜があること、しかし、この種類のものはすべての〔ものの中の〕最悪のものであること」


 最も一般的な意味で、冒涜によってすべての不敬(不信心)が意味される。したがって、冒涜する者によってすべての不敬な(不信心な)者が意味される。その者は心で神、みことばの神聖さ、またここから聖なるものそのものである教会の霊的なものを否定し、それらについてもまた不敬に(不信心に)話す。しかし、ここではこれら者についてではなく、神を告白し、みことばの神聖さを〔心に〕決め、教会の霊的なものを認め、それでも大部分の者はただ口だけで〔そうしている〕、その者たちについて扱う。これらの者が冒涜することの理由は、みことばからの聖なるものが彼らの中に、また彼らのもとにあるからである。彼らの中にあることが、彼らの理解力と意志の何らかのものになっているものが、冒涜するからである。しかし、それでも、不敬な者の中で、何らかの聖なるものがない神性と神的なものを否定する者は、冒涜することができない。これらの者は確かに冒涜する者たちである、しかし、それでも〔内的な〕冒涜者たちではない。

原典講読『神の摂理』 230

 

(1) 原文


230.  Profanatio sancti intelligitur in Secundo Praecepto decalogi, per “Non profanabis Nomen Dei tui:” et quod non profanandum sit, intelligitur in Oratione Dominica, per “Sanctificetur Nomen tuum.” Quid per “Nomen Dei” intelligitur, vix ab ullo in Christiano orbe scitur: causa est, quia non scitur, quod in spirituali mundo non sint nomina sicut in naturali mundo, sed quod unusquisque nominetur secundum quale amoris et sapientiae ejus; ut primum enim aliquis venit in societatem aut consortium cum aliis, nominatur illico secundum quale ejus ibi. Nominatio fit per linguam spiritualem, quae talis est, ut nomen dare possit unicuique rei, quia ibi quaevis littera in alphabeto unam rem significat, et plures litterae in unam vocem conjunctae, quae faciunt nomen personae, integrum statum rei involvunt. Hoc inter mirabilia est in Mundo spirituali. [2.] Ex his patet, quod per “Nomen Dei” in Verbo significetur Deus cum omni Divino quod in Ipso est, et quod ex Ipso procedit; et quia Verbum est Divinum procedens, est id Nomen Dei; et quia omnia Divina, quae spiritualia ecclesiae vocantur, ex Verbo sunt, etiam illa sunt Nomen Dei. Ex his videri potest quid intelligitur in Secundo Praecepto decalogi per


 


 “Non profanabis nomen Dei” [(Exod. xx. 7)];


et in Oratione Dominica per


 


“Sanctificetur nomen tuum” [(Matth. vi. 9)].


 


Similia per Nomen Dei ac Domini [1]significantur in multis locis in Verbo utriusque Testamenti,


 


(Ut Matth. vii. 22; x. 22; xviii. 5, 20; xix. 29; xxi. 9; xxiv. 9, 10; Joh. i. 12; ii. 23; iii. 17, 18; xii. 13, 28; xiv. 14-16; xvi. 23, 24, 26, 27; xvii. 6; xx. 31);



praeter in aliis locis, et in permultis in Veteri Testamento.


[3.] Qui significationem hanc “nominis” novit, potest scire quid per haec Domini verba significatur:



“Quisquis suscipit prophetam in nomine prophetae, mercedem prophetae accipiet:.. quisquis suscipit justum in nomine justi, mercedem justi accipiet: et quisquis potaverit unum parvorum horum potu frigidae tantum in nomine discipuli,..non perdet mercedem”(Matth. x. [2]41, 42):


 


qui per “nomen prophetae, justi et discipuli,” hic solum intelligit prophetam, justum, et discipulum, is non scit ibi alium sensum, quam solum sensum litterae, et ille nec scit quid “merces prophetae,” “merces justi,” et “merces propter potum frigidae datum discipulo,” cum tamen per nomen et per mercedem prophetae intelligitur status et felicitas eorum qui in Divinis veris sunt, per “nomen et mercedem justi” status et felicitas eorum qui in Divinis bonis sunt, et per discipulum status illorum qui in aliquibus spiritualibus ecclesiae sunt; “potus frigidae” est aliquid veri. [4.] Quod quale status amoris et sapientiae, seu boni et veri, significetur per “nomen,” constat etiam per haec Domini verba:



“Qui ingreditur per januam, pastor est ovium; huic ostiarius aperit, et oves vocem illius audiunt, et proprias oves vocat nomine tenus, et educit illas” (Joh. x. 2, 3);


 


“vocare oves nomine tenus,” est quemlibet qui in bono charitatis est, docere et ducere secundum statum amoris et sapientiae ejus: per “januam” intelligitur Dominus, ut constat ex vers. 9, ibi,


 


“Ego sum janua, per Me si quis introiverit, salvabitur;”


 


ex quibus patet, quod ipse Dominus adeundus sit, ut quis salvari possit, et qui Ipsum adit, sit “pastor ovium;” et qui non Ipsum adit, sit “fur et latro,” ut dicitur vers. 1, illius capitis.


 


(2) 直訳


Profanatio sancti intelligitur in Secundo Praecepto decalogi, per “Non profanabis Nomen Dei tui:” 聖なるものの冒涜は、十戒の第二の戒めの中で、「あなたはあなたの神の名前を冒涜してはならない」によって意味される。


et quod non profanandum sit, intelligitur in Oratione Dominica, per “Sanctificetur Nomen tuum.” また冒涜されてはならないことは、主の祈りの中で、「あなたの名前が聖別される(あがめられる)(未来)」によって意味される。


Quid per “Nomen Dei” intelligitur, vix ab ullo in Christiano orbe scitur: 何が「神の名前」によって意味されるか、ほとんどキリスト教世界の中でだれからも知られない。


causa est, quia non scitur, quod in spirituali mundo non sint nomina sicut in naturali mundo, sed quod unusquisque nominetur secundum quale amoris et sapientiae ejus; 理由がある、知られないからである、霊界の中に名前は自然界の中のようにないこと、しかし、それぞれの者が彼の愛のまた知恵の性質(どんなものか)したがって名前づけられること。


ut primum enim aliquis venit in societatem aut consortium cum aliis, nominatur illico secundum quale ejus ibi. というのは、ある者が他の者との社会または仲間の中にやって来ると直ぐに、そこに彼の性質にしたがって直ちに名前をつけられるから。


Nominatio fit per linguam spiritualem, quae talis est, ut nomen dare possit unicuique rei, quia ibi quaevis littera in alphabeto unam rem significat, et plures litterae in unam vocem conjunctae, quae faciunt nomen personae, integrum statum rei involvunt. 命名は霊的な言語によって行なわれる、それはこのようである、名前が事柄のそれぞれに与えらることができるような、そこにアルファベットの中のそれぞれの文字が一つの事柄を意味するので、一つの言葉(単語)結合された多くの文字は、それらは人物の名前をつくる、事柄の全体の状態を含む。


Hoc inter mirabilia est in Mundo spirituali. このことは霊界☆の中の驚くべきことの中にある。


ここのmundoがどうして大文字Mundoなのでしょうか? 初版ではnaturali mundoにしろspiritual mundoにしろMundoとして統一しています。単なる誤植でしょう。すなわちmundoとすべきです。


[2.] Ex his patet, quod per “Nomen Dei” in Verbo significetur Deus cum omni Divino quod in Ipso est, et quod ex Ipso procedit; [2.] これらから明らかである、みことばの中の「神の名前」によってすべての神性とともに神が意味されること、それはその方の中にある、またそれはその方から発出する。


et quia Verbum est Divinum procedens, est id Nomen Dei; また、みことばは発出する神性であるので、それは神の名前である。


et quia omnia Divina, quae spiritualia ecclesiae vocantur, ex Verbo sunt, etiam illa sunt Nomen Dei. またすべての神的なものは、それらは教会の霊的なものと呼ばれる、みことばからであるので、それらもまた神の名前である。


Ex his videri potest quid intelligitur in Secundo Praecepto decalogi per これらから見られることができる、何が十戒の第二の戒めの中に意味されるか、~によって


“Non profanabis nomen Dei” [(Exod. xx. 7)]; 「あなたはあなたの神の名前を冒涜してはならない」〔出エジプト記20:7〕。
et in Oratione Dominica per
 また主の祈りの中で、~によって


“Sanctificetur nomen tuum” [(Matth. vi. 9)]. 「あなたの名前が聖別される(あがめられる)(未来)」〔マタイ6:9〕。


Similia per Nomen Dei ac Domini [1]significantur in multis locis in Verbo utriusque Testamenti, 同様のものが神そして主の名前によって意味されている、両方の契約のみことばの中の多くの個所の中に。


ここに注記の記号[1]がありますが、該当するものは見当たりません。無視してよいでしょう。


(Ut Matth. vii. 22; x. 22; xviii. 5, 20; xix. 29; xxi. 9; xxiv. 9, 10; Joh. i. 12; ii. 23; iii. 17, 18; xii. 13, 28; xiv. 14-16; xvi. 23, 24, 26, 27; xvii. 6; xx. 31); (例えば、マタイ7:2210:2228:5, 2019:2921:9 10;ヨハネ1:122:233:17, 1812:13, 2814:14-1616:23, 24, 26, 2717:620:31)
praeter in aliis locis, et in permultis in Veteri Testamento.
 加えて他の個所に、旧約聖書の中の非常に多くの〔個所の〕中に。


[3.] Qui significationem hanc “nominis” novit, potest scire quid per haec Domini verba significatur: [3.] 「名前の」この意味を知る(知った)者は、知ることができる、何がこれらの主の言葉によって意味されるか―
“Quisquis suscipit prophetam in nomine prophetae, mercedem prophetae accipiet:
 「だれでも預言者を預言者の名前の中に受け入れる者は、預言者の報酬を受ける。


.. quisquis suscipit justum in nomine justi, mercedem justi accipiet: ……だれでも正しい者を正しい者の名前の中に受け入れる者は、正しい者の報酬を受ける。


et quisquis potaverit unum parvorum horum potu frigidae tantum in nomine discipuli,..non perdet mercedem”(Matth. x. [2]41, 42): まただれでもこの小さい者の一人を冷たい水の飲み物を飲ませる者は、こんな程度に弟子の名前の中に……報酬を失わない」(マタイ10:41, 42)


ここに注記の記号[2]がありますが、該当するものは見当たりません。無視してよいでしょう。
qui per “nomen prophetae, justi et discipuli,” hic solum intelligit prophetam, justum, et discipulum, is non scit ibi alium sensum, quam solum sensum litterae, et ille nec scit quid “merces prophetae,” “merces justi,” et “merces propter potum frigidae datum discipulo,” cum tamen per nomen et per mercedem prophetae intelligitur status et felicitas eorum qui in Divinis veris sunt, per “nomen et mercedem justi” status et felicitas eorum qui in Divinis bonis sunt, et per discipulum status illorum qui in aliquibus spiritualibus ecclesiae sunt;
 「預言者の、正しい者の、また弟子の名前」によって、ここに単に預言者、正しい者、また弟子を理解する者は、彼はそこに他の意味を知らない、文字通りの意味だけ以外に、また彼は、何が「預言者の報酬」、「正しい者の報酬」また「弟子に与えた冷たい水の飲み物に対する報酬」かも知らない、そのときそれでも、名前によってまた預言者の報酬によって彼らの状態と幸福が意味される、その者は神的な真理の中にいる、「正しい者の名前と報酬」によって彼らの状態と幸福が意味される、その者は神的な善の中にいる、また弟子によって彼らの状態が意味される、その者は教会の霊的な何らかのものの中にいる。


“potus frigidae” est aliquid veri. 「冷たい水の飲み物」は真理の何らかのものである。


[4.] Quod quale status amoris et sapientiae, seu boni et veri, significetur per “nomen,” constat etiam per haec Domini verba: [4.] 愛と知恵の状態がどんなものか、すなわち、善と真理の、「名前」によって意味されることは、この主の言葉によっても明らかである―
“Qui ingreditur per januam, pastor est ovium;
 「門を通って入る者は、羊の羊飼いです。


huic ostiarius aperit, et oves vocem illius audiunt, et proprias oves vocat nomine tenus, et educit illas” (Joh. x. 2, 3); これに門番は開ける、また羊は彼の声を聞く、また固有の(自分のものの)を名前に関して呼ぶ、またそれらを連れ出す」(ヨハネ10:2, 3)
“vocare oves nomine tenus,” est quemlibet qui in bono charitatis est, docere et ducere secundum statum amoris et sapientiae ejus:
 「羊を名前に関して呼ぶこと」は、だれでも仁愛の善の中にいる者である、彼の愛と善の状態にしたがって、教えることと導くことである。


per “januam” intelligitur Dominus, ut constat ex vers. 9, ibi, 「門」によって主が意味される、そこに第9節から明らかなように、


“Ego sum janua, per Me si quis introiverit, salvabitur;” 「わたしは門です、もしだれかがわたしを通って入ったなら、救われます(未来)」。


ex quibus patet, quod ipse Dominus adeundus sit, ut quis salvari possit, et qui Ipsum adit, sit “pastor ovium;” これらから明らかである、主ご自身に近づかなくてはならないこと、だれかが救われることができるように、その方に近づく者は「羊の羊飼い」である。


et qui non Ipsum adit, sit “fur et latro,” ut dicitur vers. 1, illius capitis. また、その方に近づかない者は、「泥棒と強盗」である、第1節に言われているように、その章に。


 


(3) 訳文


230.  聖なるものの冒涜は、十戒の第二の戒めの中の「あなたはあなたの神の名前を冒涜してはならない」によって意味される。また冒涜されてはならないことは、主の祈りの中の「あなたの名前が聖別されますように」によって意味される。


 「神の名前」によって何が意味されるか、キリスト教世界の中のほとんどだれにも知られていない。その理由は、、霊界の中の名前は自然界の中のようなものではないこと、しかし、それぞれの者が自分の愛また知恵がどんなものかにしたがって名前づけられているか知られてないからである。というのは、ある者が他の者との社会または仲間の中にやって来ると直ぐに、そこに彼の性質にしたがって直ちに名前をつけられるから。命名は霊的な言語によって行なわれ、それは事柄のそれぞれに名前が与えることができるようなものであり、そこのアルファベットの中のそれぞれの文字が一つの事柄を意味するので、人物の名前をつくる〔ような〕一つの単語に結合された多くの文字は、事柄の全状態を含むのである。このこともまた霊界での驚くべきことである。


[2.] これらから、みことばの中の「神の名前」によって、神とその方の中にあり、またその方から発出するすべての神性が意味されることが明らかである。また、みことばは発出する神性であるので、それは神の名前である。また教会の霊的なものと呼ばれるすべての神的なものは、みことばからであるので、それらもまた神の名前である。


 これらから十戒の第二の戒めによって何が意味されるか見られることができる、


 


 「あなたはあなたの神の名前を冒涜してはならない」〔出エジプト記20:7〕。


 


 また主の祈りの中の次の言葉によって、


 


 「あなたの名前が聖別されますように」〔マタイ6:9〕。


 


両契約のみことばの中の多くの個所の中に、同様のものが神そして主の名前によって意味されている。


 (例えば、マタイ7:2210:2228:5, 2019:2921:9 10;ヨハネ1:122:233:17, 1812:13, 2814:14-1616:23, 24, 26, 2717:620:31)


 他にも旧約聖書の中の非常に多くの個所にある。


[3.] この「名前」の意味を知る者は、次の主の言葉によって何が意味されるか知ることができる―


 


 「だれでも預言者を預言者の名前の中に受け入れる者は、預言者の報酬を受ける。……だれでも正しい者を正しい者の名前の中に受け入れる者は、正しい者の報酬を受ける。まただれでも弟子の名前の中にそれほどに、この小さい者の一人を冷たい水の飲み物を飲ませる者は、……報酬を失わない」(マタイ10:41, 42)


 


「預言者の、正しい者の、また弟子の名前」によって、ここに預言者、正しい者、また弟子だけを理解する者は、彼はそこに文字通りの意味以外に他の意味を知らない。また彼は、「預言者の報酬」、「正しい者の報酬」また「弟子に与えた冷たい水の飲み物に対する報酬」何がかも知らない。そのときそれでも、名前によってまた預言者の報酬によって神的な真理の中にいる者の状態と幸福が意味され、「正しい者の名前と報酬」によって神的な善の中にいる者の状態と幸福が意味され、また弟子によって教会の霊的な何らかのものの中にいる者の状態が意味される。「冷たい水の飲み物」は真理の何らかのものである。


[4.] 愛と知恵の、すなわち、善と真理の状態がどんなものか、「名前」によって意味されることは、次の主の言葉によっても明らかである―


 


 「門を通って入る者は羊の羊飼いです。これに門番は開け、また羊は彼の声を聞き、また自分のものの羊を名前に関して呼び、またそれらを連れ出します」(ヨハネ10:2, 3)


「羊を名前に関して呼ぶこと」は、仁愛の善の中にいる者をだれでも、彼の愛と善の状態にしたがって、教えることと導くことである。「門」によって、そこの第9節から明らかなように、主が意味される。


 


 「わたしは門です、もしだれかがわたしを通って入ったなら、救われます」。


 


これらから、だれかが救われることができるように、主ご自身に近づかなくてはならないこと、また、その方に近づく者は「羊の羊飼い」であり、その方に近づかない者は、その章の第1節に言われているように、「泥棒と強盗」であることが明らかである。

原典講読『神の摂理』 231(~[3])

 

(1) 原文


231.  Quoniam per profanationem sancti intelligitur profanatio ab illis qui sciunt vera fidei et bona charitatis ex Verbo, et quoque aliquo modo agnoscunt illa, et non illi qui non sciunt illa, nec qui ex impietate prorsus rejiciunt, ideo non de his, sed de illis sequentia dicuntur; horum profanationis genera sunt plura, leviora et graviora, verum ad haec septem referri possunt. Primum profanationis genus ab illis est, qui joculantur ex Verbo et de Verbo, aut ex Divinis ecclesiae et de illis. Hoc fit a quibusdam ex prava consuetudine, desumendo nomina aut formulas ex Verbo, et immiscendo sermonibus parum decoris, et quandoque spurcis; quod non potest non cum aliquo contemptu Verbi esse conjunctum; cum tamen Verbum in omnibus et singulis est Divinum et sanctum; nam unaquaevis vox ibi in sinu recondit aliquod Divinum; et per id communicationem habet cum caelo: sed hoc profanationis genus levius et gravius est secundum agnitionem sanctitatis Verbi, et sermonis indecorum cui inseritur a joculatoribus. [2.] Alterum genus profanationis ab illis est, qui intelligunt et agnoscunt Divina vera, et tamen vivunt contra illa. Sed levius profanant qui solum intelligunt, gravius autem qui etiam agnoscunt, intellectus enim solum docet, vix aliter quam sicut praedicator, et non conjungit se cum voluntate ex se; at agnitio se conjungit, non enim potest aliquod agnosci nisi cum consensu voluntatis. Sed usque illa conjunctio est varia, et secundum conjunctionem profanatio, dum vivitur contra vera quae agnoscuntur; ut si quis agnoscit, quod vindictae et odia, adulteria et scortationes, fraudes et doli, blasphemationes et mendacia, sint peccata contra Deum, et usque committit illa, is in hoc genere profanationis graviori est; dicit enim Dominus,


 


“Servus, qui scit voluntatem Domini sui, et non … facit voluntatem ejus, percutietur multis” (Luc. xii. [1]47).


 


Et alibi,


 


 “Si caeci essetis, non haberetis peccatum, jam vero dicitis quod videamus, ideo peccatum vestrum manet” (Joh.ix.41).


 


Sed aliud est agnoscere apparentias veri, et aliud genuina vera; illi qui agnoscunt genuina vera, et usque non vivunt secundum illa, in mundo spirituali apparent absque luce et calore vitae in sono et loquela, sicut forent merae inertiae. [3.] Tertium genus profanationis est ab illis, qui applicant sensum litterae Verbi ad confirmandos malos amores et falsa principia. Causa est, quia confirmatio falsi est negatio veri, et confirmatio mali est rejectio boni: et Verbum in suo sinu non est nisi quam Divinum Verum et Divinum Bonum; et hoc in sensu ultimo, qui est sensus litterae, non apparet in genuinis veris, nisi ubi docet Dominum ac ipsam viam salutis, sed in vestitis veris, quae vocantur apparentiae veri: quare ille sensus potest trahi ad confirmandum haeretica plurium generum. Qui vero confirmat amores malos, ille violentiam infert Divinis Bonis; qui confirmat principia [2]falsa, ille violentiam infert Divinis Veris. Haec violentia vocatur falsificatio veri, illa autem adulteratio boni; utraque intelligitur per “sanguines” in Verbo. Sanctum enim spirituale, quod etiam est Spiritus veritatis procedens a Domino, est intus in singulis sensus litterae Verbi. Id sanctum laeditur, quando falsificatur et adulteratur Verbum. Quod hoc sit profanatio, patet. [4.] Quartum genus profanationis ab illis est, qui pia et sancta ore loquuntur, et quoque simulant, sono et gestu affectiones amoris illorum, et tamen corde non credunt et amant illa.–Plerique ex his sunt hypocritae et Pharisaei, a quibus post mortem omne verum et bonum aufertur, et dein mittuntur in tenebras exteriores. Illi, qui ex hoc genere se confirmaverunt contra Divinum, et contra Verbum, et inde quoque contra spiritualia Verbi, in tenebris illis sedent muti, impotes loquendi, volentes effutire pia et sancta, sicut in mundo, sed non possunt; nam in mundo spirituali quisque adigitur loqui sicut cogitat; sed hypocrita vult loqui aliter quam cogitat; inde oppositio in ore existit, ex qua est quod possit solum mutire. Sed hypocrises sunt leviores et graviores, secundum confirmationes contra Deum, et ratiocinationes pro Deo exterius. [5.] Quintum profanationis genus ab illis est, qui Divina sibi attribuunt.–Illi sunt qui intelliguntur per “Luciferum” apud Esaiam xiv: per “Luciferum” ibi intelligitur Babel, ut constare potest a vers. 4, 22, illius capitis, ubi etiam illorum sors describitur: iidem etiam sunt qui intelliguntur et describuntur per meretricem sedentem super bestia coccinea, in Apocalypsi xvii. Multis in locis in Verbo nominatur Babel et Chaldaea; et per ” Babelem” ibi intelligitur profanatio boni, et per “Chaldaeam” profanatio veri, utraque apud illos qui sibi Divina attribuunt. [6.] Sextum profanationis genus ab illis est, qui Verbum agnoscunt, et usque Divinum Domini negant. Hi in mundo vocantur Sociniani, et quidam Ariani. Horum et illorum sors est, quod invocent Patrem, et non Dominum, et continue orent Patrem, quidam etiam propter Filium, ut admittantur in caelum, sed frustra, usque dum absque spe salvationis fiunt; et tunc demittuntur in infernum inter illos qui negant Deum. Hi sunt qui intelliguntur per illos


 


Qui blasphemant Spiritum Sanctum, quibus non remittetur in hoc saeculo nec in futuro (Matth. xii. 32):


causa est, quia Deus est unus Persona et Essentia, in quo Trinitas, et ille Deus est Dominus; et quia Dominus etiam est Caelum, et inde illi qui in caelo sunt in Domino sunt, ideo illi qui negant Divinum Domini, non possunt admitti in caelum, ac in Domino esse: quod Dominus sit Caelum, et quod inde illi qui in caelo sunt, in Domino sint, supra ostensum est. [7.] Septimum profanationis genus ab illis est, qui primum agnoscunt Divina vera, ac vivunt secundum illa, ac postea recedunt et negant illa.–Hoc pessimum genus profanationis est, ex causa quia commiscent sancta profanis, usque adeo ut separari nequeant; et tamen separanda sunt, ut sint vel in caelo vel in inferno; et quia hoc apud illos fieri nequit, eruitur omne intellectuale et voluntarium humanum, et fiunt non homines magis, ut prius dictum est. Paene simile fit cum illis, qui Divina Verbi et ecclesiae corde agnoscunt, ac illa prorsus immergunt proprio suo, quod est amor dominandi super omnia, de quo prius plura dicta sunt: hi enim post mortem, dum fiunt spiritus, prorsus non volunt duci a Domino, sed a semet; et cum taxatur amori illorum frenum, volunt non modo dominari super caelum, sed etiam super Dominum; et quia hoc non possunt, negant Dominum, et fiunt diaboli. Sciendum est quod amor vitae, qui etiam est amor regnans, maneat unumquemvis post mortem, et quod non auferri possit. [8.] Hujus generis profani intelliguntur per Tepidos, de quibus ita in Apocalypsi:


“Novi opera tua, quod neque frigidus sis, neque calidus; utinam frigidus esses, aut calidus; sed quia tepidus es, et neque frigidus neque calidus, exsputurus sum te ex ore meo (iii. 14, 15, [16]).


 


Hoc genus profanationis describitur ita a Domino apud Matthaeum:


“Quando.. immundus spiritus exit ab homine, perambulat arentia loca, quaerens requiem, sed non invenit; tunc dicit, revertar ad domum unde exivi; dum redit et invenit illam vacuam, ac scopis purgatam et ornatam sibi, abit, et adjungit sibi septem alios spiritus pejores se, et ingressi habitant ibi; atque fiunt posteriora hominis pejora primis” (xii. [1]43-45):



conversio hominis describitur ibi per exitum spiritus im mundi ab illo: ac reversio ad mala priora, ejectis veris et bonis, per reditum spiritus immundi cum septem se pejoribus in domum sibi ornatam ac profanatio sancti a profano, per quod posteriora illius hominis fiant pejora primis. Simile intelligitur per hoc apud Johannem,


 


Jesus dixit ad sanatum in lacu Bethesda, “Ne amplius pecca, ne pejus tibi fiat” (v. 14).


 


[9.] Quod Dominus provideat, ne homo interius agnoscat vera, ac postea recedat, et fiat profanus, intelligitur per haec:


 


[2]Occaecavit illorum oculos et [3]obturavit illorum cor, ut non videant oculis ac intelligant corde, et convertant se, et sanem illos” (Joh. xii. [4]40),


 


“ne convertant se et sanem illos,” significat ne agnoscant vera et dein recedant, et sic fiant profane: propter eandem causam Dominus locutus est per parabolas, ut Ipse dicit (Matth. xiii. 13). Quod Judaeis prohibitum fuerit comedere pinguedinem et sanguinem (Levit. iii. 17; vii. 23, 25), significabat ne profanarent sancta, “pinguedo” enim significabat Divinum Bonum, et “sanguis” Divinum Verum. Quod semel conversus in bono et vero permansurus sit ad finem vitae, docet Dominus apud Matthaeum:


Jesus dixit, “Quisquis perseveraverit ad finem, salvabitur” (x. 22; pariter Marc. xiii. 13).


 


(2) 直訳


Quoniam per profanationem sancti intelligitur profanatio ab illis qui sciunt vera fidei et bona charitatis ex Verbo, et quoque aliquo modo agnoscunt illa, et non illi qui non sciunt illa, nec qui ex impietate prorsus rejiciunt, ideo non de his, sed de illis sequentia dicuntur; 聖なるものの冒涜によって彼らによる冒涜が意味されるので、その者は、みことばから信仰の真理と仁愛の善を知っている、そしてまた何らかの方法でそれらを認めている、彼らでない、その者はそれらを知らない、不信(不敬)からまったく退けもしない、それゆえ、これらの者についてではない、しかし、彼らについて、次のものが言われる。


horum profanationis genera sunt plura, leviora et graviora, verum ad haec septem referri possunt. 冒涜のこれらの種類は多くある、さらに軽いものとさらに重いもの、けれどもこれらの七つが述べられることができる。


Primum profanationis genus ab illis est, qui joculantur ex Verbo et de Verbo, aut ex Divinis ecclesiae et de illis. 冒涜の第一の種類は彼らからである、「その者は、みことばから、またみことばについて、または教会の神的なものから、またそれらについて冗談を言う」。


Hoc fit a quibusdam ex prava consuetudine, desumendo nomina aut formulas ex Verbo, et immiscendo sermonibus parum decoris, et quandoque spurcis; このことはある者により邪悪な習慣から行なわれる、みことばからの名前または決まり文句を取って、また少しばかり美しい談話(説教)で混ぜ合わせて、また時々、きたない。


quod non potest non cum aliquo contemptu Verbi esse conjunctum; そのことは、みことばの何らかの侮辱(軽蔑)結合が存在することなくてできない。


cum tamen Verbum in omnibus et singulis est Divinum et sanctum; そのとき、それでも、みことばはすべてと個々のものの中で神的であり、聖なるものである。


nam unaquaevis vox ibi in sinu recondit aliquod Divinum; なぜなら、そこにそれぞれの言葉は内部に何らかの神的なもの(神性)を隠している(たくわえている)ら。


et per id communicationem habet cum caelo: またそれによって天界と伝達を持つ。


sed hoc profanationis genus levius et gravius est secundum agnitionem sanctitatis Verbi, et sermonis indecorum cui inseritur a joculatoribus. しかし、冒涜のこの種類〔のもの〕は、みことばの神聖さの承認にしたがってさらに軽い、またさらに重い。


[2.] Alterum genus profanationis ab illis est, qui intelligunt et agnoscunt Divina vera, et tamen vivunt contra illa. [2.] 冒涜の第二の種類は彼らからである、「その者は神的な真理を理解し、認める、またそれでもそれらに反して生きる」。


Sed levius profanant qui solum intelligunt, gravius autem qui etiam agnoscunt, intellectus enim solum docet, vix aliter quam sicut praedicator, et non conjungit se cum voluntate ex se; しかし、さらに軽く冒涜する、その者は単に理解する、しかしながらさらに重く、その者はさらにまた認める、というのは理解力は単に教える、ほとんど説教者のように以外に異なってない、またそれ自体を結合させないから、自分自身から意志と。


at agnitio se conjungit, non enim potest aliquod agnosci nisi cum consensu voluntatis. しかし、承認はそれ自体を結合させる、というのは何らかのものは認められることができないから、意志の承諾(一致)とともにでないなら。


Sed usque illa conjunctio est varia, et secundum conjunctionem profanatio, dum vivitur contra vera quae agnoscuntur; しかし、それでも、その結合はいろいろなものがある、また冒涜の結合にしたがって、認められた真理に反して生きられる時☆。


「生きられる時」は、ここでは主語もはっきりしませんし、「生きる時」と意訳しましょう。


ut si quis agnoscit, quod vindictae et odia, adulteria et scortationes, fraudes et doli, blasphemationes et mendacia, sint peccata contra Deum, et usque committit illa, is in hoc genere profanationis graviori est; 例えば、もし、だれかが認めるなら、復讐と憎しみ、姦淫と淫行、欺瞞(ごまかし)と詐欺(策略)、冒涜とうそが、神に反する罪であること、またそれでもそれらを犯す、彼はこのさらに重い冒涜の種類の中にいる。


dicit enim Dominus, というのは主は言われているから、


“Servus, qui scit voluntatem Domini sui, et non … facit voluntatem ejus, percutietur multis” (Luc. xii. [1]47). 「しもべは、自分の主人の意志を知っている者、また……彼の意志を行なわない、大いに打たれる」(ルカ22:47)


ここに注記の記号[1]がありますが、該当するものは見当たりません。おそらく、引用個所の節番号のミスプリの指摘であり(その指摘もれ)、無視してよいでしょう。


Et alibi, また他の個所に、


“Si caeci essetis, non haberetis peccatum, jam vero dicitis quod videamus, ideo peccatum vestrum manet” (Joh.ix.41). 「もし、あなたがたが盲目であったなら、あなたがたは罪を持ちません、今、けれども、あなたがたは、私たちは見える(こと)と言います、それゆえ、あなたがたの罪は残ります」(ヨハネ9:41)


Sed aliud est agnoscere apparentias veri, et aliud genuina vera; しかし、真理の外観を認めることはあるものである、また純粋な真理〔を認めること〕はあるもの。


illi qui agnoscunt genuina vera, et usque non vivunt secundum illa, in mundo spirituali apparent absque luce et calore vitae in sono et loquela, sicut forent merae inertiae. 彼らは、純粋な真理を認める者、またそれでもそれらにしたがって生きない、霊界の中で、声と話しの中に光と熱なしに見られる、不活発(無活動)そのものであったような。


[3.] Tertium genus profanationis est ab illis, qui applicant sensum litterae Verbi ad confirmandos malos amores et falsa principia. [3.] 冒涜の第三の種類は彼らからである、「その者は、みことばの文字通りの意味を悪の愛と虚偽の原理を強める(確信する)ために当てはめる(利用する)」。


Causa est, quia confirmatio falsi est negatio veri, et confirmatio mali est rejectio boni: 理由がある、虚偽の確信は真理の否定であるからである、また悪の確信は善の拒絶(捨てること)ある。


et Verbum in suo sinu non est nisi quam Divinum Verum et Divinum Bonum; また、みことばはその内部に、神的な真理と神的な善以外〔のもの〕でないなら〔何ものでも〕ない。


et hoc in sensu ultimo, qui est sensus litterae, non apparet in genuinis veris, nisi ubi docet Dominum ac ipsam viam salutis, sed in vestitis veris, quae vocantur apparentiae veri: また、このことは最外部の意味の中で、それは文字通りの意味である、真理の純粋なものの中に見られない、そこに主を、そして救いの道そのものを教える〔もの〕でないなら、しかし、真理の衣服の中に、それらは真理の外観と呼ばれる。


quare ille sensus potest trahi ad confirmandum haeretica plurium generum. それゆえ、その意味は多くの種類の異端を確認するために、ゆがめられることができる。


Qui vero confirmat amores malos, ille violentiam infert Divinis Bonis; けれども、悪の愛を確信する者は、彼は暴力を神的な愛に加える。


qui confirmat principia [2]falsa, ille violentiam infert Divinis Veris. 虚偽☆の原理を確信する者は、彼は暴力を神的な真理に加える。


ここに注記の記号[2]がありますが、該当するものは見当たりません。初版はこの通りなので、何を指摘するつもりだったのか、やや気になります。


Haec violentia vocatur falsificatio veri, illa autem adulteratio boni; この〔後者の〕暴力が真理の虚偽化〔すること〕と呼ばれる、けれども、それ〔前者〕が善の不純化☆。


訳語について。adulteratioは「混ぜもので粗悪にすること」という意味です。それで「不純にすること」「不純化」という訳語になります。柳瀬訳では「不善化」としていますが、これは訳語としてまったく適さないと思います。「善を不善化する」では、善が正反対のものになる感じがしてしまいます。本来の「善」を「不善化する」ことはだれにもできない、と思います。すなわち、善は善です。その善を何らかの意図から不純なものにしてしまうことはできます。それで、この訳語は「不純化」が正しいでしょう。


utraque intelligitur per “sanguines” in Verbo. 二つとも、みことばの中の「血」によって意味される。


Sanctum enim spirituale, quod etiam est Spiritus veritatis procedens a Domino, est intus in singulis sensus litterae Verbi. というのは、霊的な(もの)聖なるもの☆は、それはまた主から発出する真理の霊である、みことばの文字通りの個々の意味の中に内部にあるから。


sanctum spilitualeの訳語に迷います。というのはどちらも主格です、そしてspilitualeは形容詞の中性なので「霊的なもの」また「霊性」と訳せます。それで「聖なる霊性」とも訳せるでしょう。


Id sanctum laeditur, quando falsificatur et adulteratur Verbum. その聖なるものが傷つけられる、みことばが虚偽化され、不善化される時。


Quod hoc sit profanatio, patet. このことが冒涜であることは、明らかである。


 


(3) 訳文


231. 聖なるものの冒涜によって、みことばから信仰の真理と仁愛の善を知り、また何らかの方法でそれらを認める者よる冒涜が意味されるので、それゆえ、それらをまったく知らず、不信から退けもしない者についてではない。その冒涜する者について言うのである。これらの種類の冒涜は、多くの軽いものと重いものがあるが、次の七つのものを述べることができる。


 第一の種類の冒涜は、「みことばから、またみことばについて、または教会の神的なものから、またそれらについて、冗談を言う」者からである。


 このことは、ある者により、みことばからの名前または決まり文句を取って、また少しばかり美しい、また時々、きたない談話で混ぜ合わせる邪悪な習慣から行なわれる。そのことは、みことばの何らかの軽蔑と結合が存在することなしにできない。そのとき、それでも、みことばはすべてと個々のものの中で神的であり、聖なるものである。なぜなら、そこのそれぞれの言葉は内部に何らかの神性を隠しており、それによって天界との伝達があるから。しかし、この種類の冒涜は、みことばの神聖さの承認にしたがって軽く、また重い。


[2.] 第二の種類の冒涜は、「神的な真理を理解し、認め、またそれでもそれらに反して生きる」者からである。


 しかし、単に理解する者は軽く、しかしながら、さらにまた認める者は重く冒涜する。というのは、理解力では単に、ほとんど説教者のようにしか教えられず、自分自身から意志と結合させないが、しかし、承認はそれ自体を結合させるからである。というのは何らかのものは意志の一致とでないなら認められることができないから。しかし、それでも、認められた真理に反して生きる時、その結合には冒涜の結合にしたがっていろいろなものがある。例えば、だれかが、復讐と憎しみ、姦淫と淫行、欺瞞と詐欺、冒涜とうそが、神に反する罪であること認め、またそれでもそれらを犯すなら、彼はこのさらに重い冒涜の種類の中にいる。


 というのは、主は言われているから、


 


 「自分の主人の意志を知っていて、また……彼の意志を行なわないしもべは、大いに打たれる」(ルカ22:47)


 


 また他の個所に、


 


 「もし、あなたがたが盲目であったなら、あなたがたに罪はありません。けれども、今、あなたがたは、私たちは見えると言います。それゆえ、あなたがたの罪は残ります」(ヨハネ9:41)


 


 しかし、真理の外観を認めることと、純粋な真理を認めることは別ものである。純粋な真理を認め、またそれでもそれらにしたがって生きない者は、霊界の中で、無活動そのもののような、声と話しの中に光と熱がなかったかのように見られる。


[3.] 第三の種類の冒涜は、「みことばの文字通りの意味を悪の愛と虚偽の原理を確信するために用いる」者からである。


 その理由は、虚偽の確信が真理の否定であり、悪の確信が善の拒絶であり、みことばはその内部では、神的な真理と神的な善でしかなく、また、このことは文字通りの意味である最外部の意味の中で、主そして救いの道そのものを教える真理の純粋なものの中にしか見られず、真理の外観と呼ばれる真理の衣服の中に見られるからである。それゆえ、その意味は多くの種類の異端を確認するために、ゆがめられることができる。


 けれども、悪の愛を確信する者は、神的な愛に暴力を加える。虚偽の原理を確信する者は、神的な真理に暴力を加える。後者の暴力は真理の虚偽化と呼ばれるが、前者は善の不純化と呼ばれる。二つとも、みことばの中の「血」によって意味される。というのは、霊的な聖なるものは、それはまた主から発出する真理の霊であるが、みことばの文字通りの個々の意味の中の内部にあるから。その聖なるものが、みことばが虚偽化され、不善化される時、傷つけられる。このことが冒涜であることは明らかである。