(1) 原文
692. [Vers. 9.] ” Et aestuaverunt homines aestu magno, at blasphemarunt Nomen Dei habentis potestatem super plagas has,” significat quod propter jucundum amoris sui oriundum ex gravibus concupiscentiis malorum non agnoverint Divinitatem Humani Domini, a Quo tamen influit omne bonum amoris et verum fidei.-Per “aestum” significantur concupiscentiae malorum, quae sunt in amore sui et ejus jucundo (n. 382, 691); inde per “aestuare aestu magno” significatur in gravibus concupiscentiis esse, et sic in jucundo amoris: per “blasphemare Nomen Dei” significatur negare aut non agnoscere Divinitatem Humani Domini, nec sanctitatem Verbi (n. 571, 582); “blasphemare” est negare aut non agnoscere, ac “Nomen Dei” est Divinum Humanum Domini et simul Verbum (n. 584): per “habere potestatem super plagas” significatur quod ab Ipso influat omne bonum amoris et verum fidei, per quae removentur mala et falsa (n. 673, 680,{1}). Et quia septem Angeli habentes septem plagas exiverunt e Templo Tabernaculi Testimonii (Apoc. xv. 5, 6), et per “Templum Tabernaculi Testimonii” significatur intimum Caeli, ubi Dominus in Sua Sanctitate in Verbo et in lege quae Decalogus, est (n. 669), et inde factus est influxus, qui per “effundere plagas” significatur (n. 676{2}), constat quod per “Deum habentem potestatem super plagas,” intelligatur Dominus a Quo. [2] Paucis dicetur qualis Amor sui est: jucundum ejus excedit omne jucundum in mundo, est enim conflatum ex meris concupiscentiis malorum, et unaquaevis concupiscentia exspirat suum jucundum. Omnis homo in hoc jucundum nascitur; et quia id adigit mentem hominis ad jugiter cogitandum de se, detrahit illam ad cogitandum de Deo et de proximo nisi a se, et de se; quare nisi Deus faveat concupiscentiis ejus, irascitur Deo, sicut irascitur proximo qui non favet. Jucundum illud cum crescit, facit ut homo non possit cogitare supra se, sed infra se, immergit enim mentem in proprium corporis sui: inde homo fit successive sensualis; et homo sensualis loquitur tono alto et elato de mundanis et civilibus, sed non potest loqui de Deo et de Divinis, nisi solum ex memoria. Si persona civilis est, agnoscit naturam pro creatrice, et propriam prudentiam pro gubernatrice, et Deum negat; si homo sacerdos est, loquitur de Deo et de Divinis ex memoria, etiam tono alto et elato, sed corde parum credit illa.
@1 680 pro “687” @2 676 pro “679”
(2) 直訳
692. [Vers. 9.] ” Et aestuaverunt homines aestu magno, at blasphemarunt Nomen Dei habentis potestatem super plagas has,” significat quod propter jucundum amoris sui oriundum ex gravibus concupiscentiis malorum non agnoverint Divinitatem Humani Domini, a Quo tamen influit omne bonum amoris et verum fidei.- 692(第9節)「また、彼らは人間を大いなる熱で焼いた、また彼らはこれらの災害の上に力を持っている神の名前を冒涜した」は、悪の重苦しい(圧迫する)欲望から起こる自分の愛の快さのために、主の神的人間性を認めなかったことを意味する、それでもその方からすべての愛の善と信仰の真理が流入する。
Per “aestum” significantur concupiscentiae malorum, quae sunt in amore sui et ejus jucundo (n. 382, 691); 「熱」によって、悪の欲望が意味される、それは自己愛とその快さの中にある(382, 691番)。
inde per “aestuare aestu magno” significatur in gravibus concupiscentiis esse, et sic in jucundo amoris: ここから「大いなる熱で焼くこと」によって、重苦しい(圧迫する)欲望の中にいることが意味される、また愛の快さの中に。
per “blasphemare Nomen Dei” significatur negare aut non agnoscere Divinitatem Humani Domini, nec sanctitatem Verbi (n. 571, 582); 「神の名前を冒涜すること」によって、主の人間性の神性を否定することまたは認めないことが意味される、みことばの聖性も~ない(571, 582番)。
“blasphemare” est negare aut non agnoscere, ac “Nomen Dei” est Divinum Humanum Domini et simul Verbum (n. 584): 「冒涜すること」は否定することまたは認めないことである、そして「神の名前」は主の神的人間性、また同時にみことばである(584番)。
per “habere potestatem super plagas” significatur quod ab Ipso influat omne bonum amoris et verum fidei, per quae removentur mala et falsa (n. 673, 680,{1}). 「災害の上に力を持つこと」によって、その方からすべての愛の善と信仰の真理に流入することが意味される、それによって悪と虚偽が遠ざけられる(673, 680〔, 690〕番)。
Et quia septem Angeli habentes septem plagas exiverunt e Templo Tabernaculi Testimonii (Apoc. xv. 5, 6), et per “Templum Tabernaculi Testimonii” significatur intimum Caeli, ubi Dominus in Sua Sanctitate in Verbo et in lege quae Decalogus, est (n. 669), et inde factus est influxus, qui per “effundere plagas” significatur (n. 676{2}), constat quod per “Deum habentem potestatem super plagas,” intelligatur Dominus a Quo. また、七つの災害を持っている七つの天使たちが証しの幕屋の神殿から出たので(黙示録15:5, 6)、また「証しの幕屋の神殿」によって、最内部の天界が意味される、そこに主がご自分の聖性の中に、みことばの中と律法の中に、それは十戒、いる(669番)、またここから流入が生じた、それは「災害を注ぐこと」によって意味される(676番)、「災害の上に力を持っている神」によって主が、意味される、その方から〔流入がある〕ことが明らかである。
[2] Paucis dicetur qualis Amor sui est: [2] 簡潔に言われる(未来)、自己愛がどんなものか――
jucundum ejus excedit omne jucundum in mundo, est enim conflatum ex meris concupiscentiis malorum, et unaquaevis concupiscentia exspirat suum jucundum. その〔自己愛の〕快さは世の中のすべての快さにまさる、というのは、悪の欲望そのものから作り上げられているから、またそれぞれの欲望はその快さを発散させている。
Omnis homo in hoc jucundum nascitur; すべての人間はこの快さの中に生まれている。
et quia id adigit mentem hominis ad jugiter cogitandum de se, detrahit illam ad cogitandum de Deo et de proximo nisi a se, et de se; またそれが人間の心を追いたてる(促す)ので、常に自分自身について考えることへ、それ〔心〕を引き下ろす、神について考えることへ、また隣人について、自分自身から、また自分自身についてでないなら。
quare nisi Deus faveat concupiscentiis ejus, irascitur Deo, sicut irascitur proximo qui non favet. それゆえ神が彼の欲望に賛同しない(好意を持たない)なら、神を怒る、隣人を怒るように、その者は賛同しない(好意を持たない)。
Jucundum illud cum crescit, facit ut homo non possit cogitare supra se, sed infra se, immergit enim mentem in proprium corporis sui: その快さが増大するとき、人間は自分自身を超えて考えることができないようになる、しかし、自分自身の下で〔考える〕、 というのは、心を自分の形体的なプロプリウム(固有のもの)の中に沈ませるから。
inde homo fit successive sensualis; ここから、人間は連続的に(しだいに)感覚的(なもの)になる。
et homo sensualis loquitur tono alto et elato de mundanis et civilibus, sed non potest loqui de Deo et de Divinis, nisi solum ex memoria. また、感覚的な人間は、声高で高慢な調子で話す、世の事柄また市民の事柄について、しかし、話すことができない、神についてまた神性について、単に記憶からでないなら。
Si persona civilis est, agnoscit naturam pro creatrice, et propriam prudentiam pro gubernatrice, et Deum negat; もし市民的な人物であるなら、自然を創造者として認める、また自己の思慮分別を統治者として、また神を否定する。
si homo sacerdos est, loquitur de Deo et de Divinis ex memoria, etiam tono alto et elato, sed corde parum credit illa. もし人間が聖職者であるなら、神について、また神性について記憶から話す、さらにまた声高で高慢な調子で、しかし、心でそれらをほとんど信じていない。
@1 680 pro “687” 注1 「687」の代わりに 680
@2 676 pro “679” 注2 「679」の代わりに 676
(3) 訳文
692(第9節)「人々は大いなる熱で焼かれた。彼らはこれらの災害の上に力を持っている神の名前を冒涜した」は、悪の重苦しい欲望から起こる自分の愛の快さのために、主の神的人間性を認めなかったことを意味する、それでもその方からすべての愛の善と信仰の真理が流入する。
「熱」によって、自己愛とその快さの中にある悪の欲望が意味される(382, 691番)。ここから「大いなる熱で焼くこと」によって、重苦しい欲望の中に、また愛の快さの中にいることが意味される。「神の名前を冒涜すること」によって、主の人間性の神性を、みことばの聖性も否定することまたは認めないことが意味される(571, 582番)。「冒涜すること」は否定することまたは認めないことである、そして「神の名前」は主の神的人間性と同時にみことばである(584番)。「災害の上に力を持つこと」によって、その方からすべての愛の善と信仰の真理に流入することが意味され、それによって悪と虚偽が遠ざけられる(673, 680, 690番)。
また、七つの災害を持っている七つの天使たちが証しの幕屋の神殿から出て(黙示録15:5, 6)、また「証しの幕屋の神殿」によって、主がご自分の聖性の中に、みことばの中と十戒である律法の中にいる最内部の天界が意味されるので(669番)、ここから流入が生じ、それは「災害を注ぐこと」によって意味され(676番)、「災害の上に力を持っている神」によって主が意味され、その方から〔流入がある〕ことが明らかである。
[2] 自己愛がどんなものか簡潔に言う――
その〔自己愛の〕快さは世の中のすべての快さにまさる、というのは、悪の欲望そのものから作り上げられている、またそれぞれの欲望はその快さを発散させているから。
すべての人間はこの快さの中に生まれている。またそれが人間の心を常に自分自身について考えることへと追いたてるので、それ〔心〕を、自分自身から、また自分自身についてでないなら、神について、また隣人について考えることを引き下ろす。それゆえ神が彼の欲望に賛同しないなら、賛同しない隣人を怒るように、 神を怒る。
その快さが増大するとき、人間は自分自身を超えて考えることができない、しかし、自分自身の下で考えるようになる、 というのは、心を自分の形体的な固有のものの中に沈ませるから。ここから、人間はしだいに感覚的になる。また、感覚的な人間は、世の事柄また市民の事柄について声高で高慢な調子で話す、しかし、神や神性について、単に記憶からでないなら、話すことができない、。
もし市民的な人物であるなら、自然を創造者として、また自己の思慮分別を統治者として認め、神を否定する。もし人間が聖職者であるなら、神について、また神性について記憶から、声高で高慢な調子でもまた話す、しかし、心でそれらをほとんど信じていない。