原典講読『真のキリスト教』737(直訳[3])

[3.] Postquam haec visa sunt, duxit angelus comites suos per circuitus huc illuc, ac ultimo ad sedentes in pulcherrimo roseto circumcincto arboribus olivae, aurantii, et citri, qui nutantes tenebant manus sub genis, lugentes, et lacrymantes. [3] これらが見られた後に、天使は自分の仲間を回り道を通ってあちこちへ案内した(導いた)、そして最後に最も美しいバラの花壇の中に座ってる者へ、囲まれた、オリーブの木に、オレンジの木に、またシトロンの木に、その者は、うなだれている者は手をほおの下に保った(頬杖をついた)、悲嘆する者、また涙を流す者〔であった〕。
Hos allocuti sunt comites angeli, et dixerunt, "Cur ita sedetis?" これらの者に同行の天使たちは話しかけた、また言った、「なぜ、そのように(あなたがたは)座っているのか?」
Et responderunt, "Est nunc septimus dies a quo in hunc paradisum venimus: また彼らは答えた、「今や七日である、そのことから、この楽園の中に私たちがやって来た――
cum intravimus, visa est mens nostra sicut elevata in caelum, ac immissa in intimas ejus gaudiorum faustitates; 私たちが入った時、私たちの心は天界の中に上げられたように見られた、そして、その楽しさの最内部の至福の中に入れられた。
sed post triduum coeperunt faustitates illae hebescere, et in mentibus nostris aboleri, ac fieri insensibiles, et sic nullae; しかし、三日間の後、それらの至福がつまらなくなり始めた(弱くなる、飽きがくる)、また私たちの心の中に破壊すること、そして感じない(無感覚)ことが生じること、またこのように無(なにもない)
et cum ita exspirata sunt imaginaria nostra gaudia, timebamus jacturam omnis jucunditatis vitae nostrae; またそのように私たちの想像していた楽しさが消滅したとき、私たちは私たちのいのち(生活)のすべての快感が奪われる(失う)ことを恐れた。
et facti sumus ambigui de felicitate aeterna, num sit aliqua; また、私たちは、永遠の幸福について疑いが生じた、何らかのものであるか。
et postea vagati sumus per vias et areas, quaesituri portam per quam intravimus; またその後、私たちは道をまた区画(中庭)通ってさ迷った、門をさがした、それを通って私たちが入った。
sed vagati sumus per gyros et gyros, ac interrogavimus obvios; しかし、私たちは輪また輪を通ってさ迷った、そして道に立っている(出会った)者たちに質問した。
ex quibus aliqui dixerunt, quod porta non inveniatur, quia paradisiacus hic hortus est spatiosus labyrinthus, qui talis est, ut qui vult exire, penitius intret; 彼らからのある者が言った、門が見つけられないこと、この楽園の庭園は広い迷宮である、それはそのようなものである、出ることを欲する者が、さらに深く入るような。
‘quare non potestis aliter quam hic manere in aeternum; 『それゆえ、あなたがたは異なってできない、ここに永遠にとどまること以外に。
vos estis in medio ejus, ubi omnes deliciae sunt in suo centro. ‘" あなたがたはその真ん中にいる、そこにすべての歓喜がある、その中心の中に』」。
Et porro dixerunt ad comites angeli, "Hic nunc per unum diem et dimidium sedimus, et quia absque spe inveniendi exitum sumus, reposuimus nos super roseto hoc, et spectamus circum nos in copia olivas, uvas, aurantia et citros; またさらに彼らは天使の仲間に言った、「ここに今や、一日と半日私たちは座っている、また私たちは出口を見つける希望なしでいるので、私たちはこのバラの花壇の上に座った、またわつぃたちは周囲を眺める、おびただしい数の(中の)オリーブの木、ブドウの木、オレンジの木、またシトロンの木を。
sed quo plus illa spectamus, eo plus delassatur visus videndo, odoratus odorando, et gustus gustando: しかし、それらを私たちがさらに眺めれば眺めるほどますます、見る視覚は、かぐ嗅覚は、また味わう味覚はうんざりさせられる(くたびれさせられる)。
haec causa est maestitiae, luctus, et lacrymationis, in quibus vos videtis nos." これらが悲しみ、嘆き、落涙の理由である、それらの中にあなたがたは私たちを見る」。

コメントを残す