(1) 原文「1876番」
18. Nomina virorum, regnorum, urbium,
quae in Verbo, similiter ac voces loquelae humanae, pereunt in primo limine cum
ascendunt; sunt enim terrestria, corporea et materialia, quae successive exuunt
animae quae veniunt in alteram vitam, et prorsus illi quae veniunt in caelum;
angeli ne minimum ideae alicujus personae, proinde ejus nominis, retinent; quid
Abram, quid Isac, et Jacob, non amplius sciunt; formant sibi ideam ex illis
quae per illos in Verbo repraesentantur et significantur; sunt nomina et voces
sicut grumi seu sicut squamae, quae decidunt cum intrant in caelum: inde
constare potest quod per nomina in Verbo nihil aliud quam res significentur; de
quibus multoties cum angelis locutus, a quibus de veritate plene instructus
sum. Loquela spirituum inter se non est vocum sed est idearum quales sunt
cogitationis humanae absque vocibus, quare universalis est omnium linguarum; at
cum loquuntur cum homine, cadit eorum loquela in voces linguae hominis, ut
dictum n. 1635, 1637, 1639; [2] cum de hoc locutus cum spiritibus, dicere datum
est quod dum colloquuntur inter se, ne unam quidem vocem linguae humanae, minus
adhuc aliquod nomen, possent enuntiare, quod quidam eorum mirati, recesserunt,
et tentabant, sed redeuntes dicebant quod non pronuntiare potuerint, quia voces
illae crassius materiales, ut essent infra sphaeram eorum, ex sono aeris per
organa corporea articulato, aut per influxum in talia per viam ducentem ad
auditus organum internam formatae: inde clare quoque constare potuit quod nihil
vocis quae in Verbo, transire posset ad spiritus, minus ad spiritus angelicos,
quorum loquela adhuc universalior est, n. 1642, minime ad angelos, n. 1643,
apud quos nihil remanet de ideis primis spirituum, sed loco eorum spiritualia
vera, et caelestia bona, quae ineffabili modo, formis minimis, continuis,
connexis in unanima serie, cum originariis repraesentativorum ex felicitate
amoris mutui amoenissimorum et pulcherrimorum, et ex amoenitatibus et
pulchritudinibus felicium, quia vita Domini inspiratis, variantur.
(2) 直訳
18. Nomina virorum, regnorum, urbium,
quae in Verbo, similiter ac voces loquelae humanae, pereunt in primo limine cum
ascendunt; 男(人間)の、王国の、都の名前は、それらはみことばの中に〔ある〕、同様に人間の話しの言葉は、上昇するとき最初の入り口の中で消える(滅びる)。
sunt enim
terrestria, corporea et materialia, quae successive exuunt animae quae veniunt
in alteram vitam, et prorsus illi quae veniunt in caelum; というのは、地に特有な(地的な)もの、形体的で物質的であるから、それらを霊魂は連続的に脱ぐ、それらは来世の中にやってくる、また完全に彼らはそれらを〔脱ぐ〕天界の中にやって来る。
angeli ne
minimum ideae alicujus personae, proinde ejus nominis, retinent; 天使たちは最小の観念すら~ない、何らかの人物の、それゆえに彼の名前の、保有する。
quid Abram,
quid Isac, et Jacob, non amplius sciunt; 何がアブラムか、何がイサク、またヤコブか、もはや知らない。
formant
sibi ideam ex illis quae per illos in Verbo repraesentantur et significantur; 自分自身にそれらから観念を形成する、それらはみことばの中のそれらによって、表象され、意味される。
sunt nomina
et voces sicut grumi seu sicut squamae, quae decidunt cum intrant in caelum: 名前と言葉はちりのような、またはうろこのようなものである、それらは落ちる、天界の中に入るとき。
inde
constare potest quod per nomina in Verbo nihil aliud quam res significentur; ここから明らかにすることができる、みことばの中の名前によって、事柄以外の何らかのことは何も意味されないこと。
de quibus
multoties cum angelis locutus, a quibus de veritate plene instructus sum. それらについて幾度となく天使と話した、彼らから真理について十分に私は教えられた。
Loquela spirituum
inter se non est vocum sed est idearum quales sunt cogitationis humanae absque
vocibus, quare universalis est omnium linguarum; 自分たちの間の霊たちの話し方は言葉ではなく、観念のものである、言葉なしの人間の思考のものであるあるような、それゆえ、すべての言語の普遍的なものである。
at cum
loquuntur cum homine, cadit eorum loquela in voces linguae hominis, ut dictum
n. 1635, 1637, 1639; しかし、人間と話すとき、彼らの話し方は人間の言語の言葉の中に落ち込む、1635、1637,1639番☆で言われたように。
☆ 本講座『驚くべきこと』の237、239、241番です(「霊と天使の話し方について」の章です)。
[2] cum de
hoc locutus cum spiritibus, dicere datum est quod dum colloquuntur inter se, ne
unam quidem vocem linguae humanae, minus adhuc aliquod nomen, possent
enuntiare, quod quidam eorum mirati, recesserunt, et tentabant, sed redeuntes
dicebant quod non pronuntiare potuerint, quia voces illae crassius materiales,
ut essent infra sphaeram eorum, ex sono aeris per organa corporea articulato,
aut per influxum in talia per viam ducentem ad auditus organum internam
formatae: [2] このことについて霊と話したとき、言うことが与えられた、自分たちの間で(互いに)話している時、人間の言語のことばを一つも決して〔話せ〕ないこと、ましてさらに何らかの名前を、発声することができる、このことが彼らのある者に不思議だった、彼らは引き下がった、また試した、しかし、戻って言った、発音することができなかったこと、それらの言葉は粗雑な物質的なもの〔である〕ので、彼らのスフェアの下方にあったような、空気の音から身体の音節の器官を通して、または流入を通してこのようなものの中へ、内なる形となった聴覚の器官へ導く道を通って。
inde clare
quoque constare potuit quod nihil vocis quae in Verbo, transire posset ad
spiritus, minus ad spiritus angelicos, quorum loquela adhuc universalior est,
n. 1642, minime ad angelos, n. 1643, apud quos nihil remanet de ideis primis
spirituum, sed loco eorum spiritualia vera, et caelestia bona, quae ineffabili
modo, formis minimis, continuis, connexis in unanima serie, cum originariis
repraesentativorum ex felicitate amoris mutui amoenissimorum et pulcherrimorum,
et ex amoenitatibus et pulchritudinibus felicium, quia vita Domini inspiratis,
variantur. ここからもまたはっきりと明らかにすることができた、言葉の何ものも、それはみことばの中のもの、霊に移ることができない、まして天使的な霊に、彼らの話し方はさらに普遍的である、1642番☆1、まして天使に、1643番☆2、彼らのもとに最初の霊的な観念について何も残らない、しかしそれらに代わって、霊的な真理、また天的な善〔がある〕、それらは言語に絶する方法で、最小の形で、連続して、一致した系列の中に連結して、最も快いまた最も美しい幸福の表象の起源のものとともに、また幸福の最も快いまた最も美しいものから、主のいのちが吹き込まれているので、変化している。
☆1 本講座『驚くべきこと』244番。
☆2 本講座『驚くべきこと』245番。