原典講読『宗教と生活』 24, 25

 

DE SECUNDO PRAECEPTO,


“NON PROFANABIS NOMEN DEI.”


第二戒について,


(「あなたは神の御名を冒涜してはならない」)


 


(1) 原文「959番」


  24  In praecedente capite ad finem cujusvis articuli actum est de Primo Praecepto decalogi; in nunc sequentibus articulis in hoc capite agendum est de reliquis praeceptis decalogi: hic nunc


 


DE SECUNDO PRAECEPTO, “NON PROFANABIS NOMEN DEI.”


 


Quid per “nomen Dei” intelligitur, hic primum dicetur, et deinde quid per “profanare” illud. Per “nomen Dei” intelligitur omne quale per quod Deus colitur; nam Deus in suo quali est, et est suum quale: essentia Ipsius est Divinus Amor, et quale Ipsius est inde Divinum Verum unitum Divino Bono; ita apud nos in terris est Verbum; quare etiam dicitur apud Johannem,


 


“Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum” (i. 1);


 


et inde etiam est doctrina genuini veri et boni ex Verbo, nam secundum illam est cultus.


Nunc quia quale Ipsius est multiplex, continent enim omnia quae ab Ipso, ideo Ipsi plura nomina sunt, et unumquodvis nomen quale Ipsius in genere et in specie involvit et exprimit. Nominatur enim “Jehovah,” “Jehovah Zebaoth,” “Dominus,” “Dominus Jehovih,” “Deus,” “Messias” aut “Christus,” “Jesus,” “Salvator,” “Redemptor,” “Creator,” “Formator,” “Factor,” “Rex” et “Sanctus Israelis,” “Petra” et “Lapis Israelis,” “Schiloh,” “Schaddai,” “David,” “Propheta,” “Filius Dei” et “Filius hominis,” praeter alia. Omnia haec nomina sunt nomina unius Dei, qui est Dominus; sed usque ubi dicuntur in Verbo, significant aliquod universale attributum aut quale Divinum distinctum ab attributis seu qualitatibus Divinis aliis. Similiter ubi dicitur “Pater, Filius et Spiritussanctus,” non sunt tres qui intelliguntur, sed unus Deus; seu non sunt tria Divina, sed unum; et hoc trinum, quod unum, est Dominus.


Quoniam unumquodvis nomen significat aliquod attributum seu quale distinctum, ideo per “profanare nomen Dei,” non intelligitur profanare ipsum nomen, sed quale Ipsius. Causa quod per “nomen” significetur quale, est etiam quia in caelo quisque nominatur secundum quale suum; et quale Dei seu Domini est omne quod ex Ipso, per quod colitur. Inde est quod in inferno, quia non ibi agnoscitur aliquod Divinum quale Domini, non possit nominari Dominus; et quod nomina Ipsius non possint in mundo spirituali ab aliquo enuntiari aliter quam sicut Divinum Ipsius agnoscitur; omnes enim ibi ex corde loquuntur, ita ex amore et inde agnitione.


 


(2) 直訳


In praecedente capite ad finem cujusvis articuli actum est de Primo Praecepto decalogi; 前の章☆の中で、それぞれの節の終わりに、十戒の第一の戒めについて扱われた。


「黙示録」第15章です。


in nunc sequentibus articulis in hoc capite agendum est de reliquis praeceptis decalogi: そこで、この章の中の続く節の中で、十戒の残りの戒めについて扱われなくてはならない――


hic nunc そこで、ここに〔扱うのは〕


DE SECUNDO PRAECEPTO, “NON PROFANABIS NOMEN DEI.” 第二戒、「あなたは神の御名を冒涜してはならない」。☆


英訳書の注に「この戒めのもっとよく知られた言葉は「あなたは神の御名をみだりに唱えてはならない」であるが、スヴェーデンボリは“冒涜”を意味する言葉を使っている」とあります。


Quid per “nomen Dei” intelligitur, hic primum dicetur, et deinde quid per “profanare” illud. 「神の御名”によって何が意味されるか、このことは最初に言われる、またその後、それを「冒涜すること」によって何が〔意味されるか言われる〕。


Per “nomen Dei” intelligitur omne quale per quod Deus colitur; 「神の御名」によって、すべての性質が意味される、それ〔性質〕によって神が崇拝される。


nam Deus in suo quali est, et est suum quale: なぜなら、神はご自分の性質の中にいる、またご自分の性質であるから。


essentia Ipsius est Divinus Amor, et quale Ipsius est inde Divinum Verum unitum Divino Bono; その方の本質は神的な愛である、またその方の性質は、ここから神的な善と結合した神的な真理である。


ita apud nos in terris est Verbum; したがって、地の中で私たちのもとに、みことばである。


quare etiam dicitur apud Johannem, それゆえ、さらにまた「ヨハネ(福音書)」に言われている、


“Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum” (i. 1); 「ことばは神とともにあった。ことばは神であった☆」(1:1)


ここは語順どおりに読めば,「神はことばであった」となりますが、ギリシア原典では「ことば」が主語ですのでこの訳となります。


et inde etiam est doctrina genuini veri et boni ex Verbo, nam secundum illam est cultus. またここから、さらにまた、みことばからの純粋な真理と善の教えである、なぜなら、それらにしたがって礼拝があるから。


Nunc quia quale Ipsius est multiplex, continent enim omnia quae ab Ipso, ideo Ipsi plura nomina sunt, et unumquodvis nomen quale Ipsius in genere et in specie involvit et exprimit. そこで(さて)、その方の性質はさまざまであるので、というのは、すべてのものを含んでいるから、その方からのもの、それゆえ、その方には多くの名前がある、またどの名前も、その方の性質を、全般的に、特定的に含み、また明示する(あらわしている)


Nominatur enim “Jehovah,” “Jehovah Zebaoth,” “Dominus,” “Dominus Jehovih,” “Deus,” “Messias” aut “Christus,” “Jesus,” “Salvator,” “Redemptor,” “Creator,” “Formator,” “Factor,” “Rex” et “Sanctus Israelis,” “Petra” et “Lapis Israelis,” “Schiloh,” “Schaddai,” “David,” “Propheta,” “Filius Dei” et “Filius hominis,” praeter alia. というのは〔次のように〕呼ばれているから、「エホバ」、「万軍のエホバ(エホバ・ゼバオス)1」、「主」、「主エホビ」、「神」、「メシヤ」または「キリスト」、「イエス」、「救い主」、「あがない主」、「創造者」、「形成者」、「造物主」、「王」や「イスラエルの聖者」、「岩」や「イスラエルの石」、「シロ☆2」、「シャダイ☆3」、「ダビデ」、「預言者」、「神の子」や「人の子」、ほかに他のもの。


1 英訳書の注に「万軍のエホバ(エホバ・ゼバオス)は、サムエル記Ⅰ1:3、イザヤ書 1:9 など旧約聖書に250 回ほど使われている」とあります。


2 英訳書の注に「“シロー”はヘブル語で“静かさ・平穏”を意味する言葉。『天界の秘義』6373参照」とあります。6373番は「創世記」49:10 の解説個所です。


3 英訳書の注に「ヘブル語で“最も力のある”を意味する。『欽定聖書』は「創世記」17:1で“全能者”としている。さらには,『天界の秘義』1992参照」とあります。


Omnia haec nomina sunt nomina unius Dei, qui est Dominus; これらのすべての名前は、ひとりの神の名前である、その者は主である。


sed usque ubi dicuntur in Verbo, significant aliquod universale attributum aut quale Divinum distinctum ab attributis seu qualitatibus Divinis aliis. しかし、それでも、みことばで〔それらの名前が〕言われる場所に、神的な属性または性質の何らかの普遍的なものが意味される、他の神的な属性すなわち(または)性質から区別される。


Similiter ubi dicitur “Pater, Filius et Spiritussanctus,” non sunt tres qui intelliguntur, sed unus Deus; 同様に、そこに「父、子、聖霊」が言われる〔とき〕、三つでないその者が意味される、しかし一つの神。


seu non sunt tria Divina, sed unum; すなわち、三つの神性でない、しかし、一つのもの〔神性〕。


et hoc trinum, quod unum, est Dominus. また、この三一性〔を持たれる方〕は、ひとりであり、主であること。


Quoniam unumquodvis nomen significat aliquod attributum seu quale distinctum, ideo per “profanare nomen Dei,” non intelligitur profanare ipsum nomen, sed quale Ipsius. どの名前も区別される何かの属性すなわち(または)性質を意味するので、それゆえ「神の御名を冒涜すること」によって、その方の名前を冒涜することが意味されない、しかし、その方の性質〔が冒涜されること〕。


Causa quod per “nomen” significetur quale, est etiam quia in caelo quisque nominatur secundum quale suum; 「名前」によって性質が意味されることの理由は、さらにまた天界の中ではだれもが自分の性質にしたがって呼ばれるからである。


et quale Dei seu Domini est omne quod ex Ipso, per quod colitur. また、神または主の性質はすべてのものである、その方からのもの、それによって崇拝される。


Inde est quod in inferno, quia non ibi agnoscitur aliquod Divinum quale Domini, non possit nominari Dominus; そこからである、地獄の中で、そこに主の神的な何らかの性質は認められないので、主は名前を呼ばれることができないこと。


et quod nomina Ipsius non possint in mundo spirituali ab aliquo enuntiari aliter quam sicut Divinum Ipsius agnoscitur; また、その方の名前は、霊界の中で、だれかによって口に出されることができない、その方の神性が認められるように以外に異なって。


omnes enim ibi ex corde loquuntur, ita ex amore et inde agnitione. というのは、そこにすべての者は、心から話すからである、そのように、愛から、ここから、承認して。


 


(3) 訳文(『黙示録講解』959)


 24 前の章の中で、それぞれの節の終わりに、十戒の第一の戒めについて扱われた。そこで、この章の中の続く節の中で、十戒の残りの戒めについて扱われなくてはならない――


そこで、ここで第二戒「あなたは神の御名を冒涜してはならない☆1」。


 


最初に、「神の御名”によって何が意味されるか、またその後、「冒涜すること」によって何が意味されるか言われる。


「神の御名」によって、すべての性質が意味され、それ性質によって神が崇拝される。なぜなら、神はご自分の性質の中におられ、またご自分の性質であられるから。その方の本質は神的な愛であり、またその方の性質は、ここから神的な善と結合した神的な真理である。したがって、地上の私たちのもとで、みことばである。それゆえ、さらにまた「ヨハネ福音書」に言われている、


 


 「ことばは神とともにあった。ことばは神であった」(1:1)


 


 またここから、みことばからの純粋な真理と善の教えでもある、なぜなら、それらにしたがって礼拝があるから。


 さて、その方の性質はさまざまであるので、というのは、その方からのすべてのものを含んでいるから、それゆえ、その方には多くの名前があり、またどの名前も、その方の性質を、全般的に、特定的に含み、またあらわしている。というのは〔次のように〕呼ばれているから、「エホバ」、「万軍のエホバ(エホバ・ゼバオス)2」、「主」、「主エホビ」、「神」、「メシヤ」または「キリスト」、「イエス」、「救い主」、「あがない主」、「創造者」、「形成者」、「造物主」、「王」や「イスラエルの聖者」、「岩」や「イスラエルの石」、「シロ☆3」、「シャダイ☆4」、「ダビデ」、「預言者」、「神の子」や「人の子」、ほかにも他の名前で。


 これらのすべての名前は、ひとりの神、主の名前である。しかし、それでも、みことばで〔それらの名前が〕言われる場所に、他の神的な属性すなわち性質から区別される、神的な属性または性質の何らかの普遍的なものが意味される。「父、子、聖霊」が言われるところも同様であり、三つでなく、一つの神が意味される。すなわち、三つの神性でなく、一つの神性である。また、この三一性〔を持たれる方〕は、ひとりであり、主である。


 どの名前も区別される何かの属性すなわち性質を意味するので、それゆえ「神の御名を冒涜すること」によって、その方の名前を冒涜することでなく、その方の性質を冒涜することが意味される。「名前」によって性質が意味されることの理由は、天界の中ではだれもが自分の性質にしたがって呼ばれるからでもある。また、神または主の性質は、その方からのすべてのものであり、それによって崇拝される。


そこから、地獄の中では、そこに主の神的な何らかの性質は認められないので、主は名前を呼ばれることができない。また、その方の名前は、霊界の中では、だれによっても、その方の神性が認められるようにしか口にすることができない。というのは、そこにすべての者は、心から、そのように、愛から、ここから承認して話すからである。


 


1 この戒めのもっとよく知られた言葉は「あなたは神の御名をみだりに唱えてはならない」であるが、スヴェーデンボリは“冒涜”を意味する言葉を使っている。


2 万軍のエホバ(エホバ・ゼバオス)は、サムエル記Ⅰ1:3、イザヤ書 1:9 など旧約聖書に250 回ほど使われている。


3 “シロー”はヘブル語で“静かさ・平穏”を意味する言葉。『天界の秘義』6373番参照。


4 ヘブル語で“最も力のある”を意味する。『欽定聖書』は「創世記」17:1で“全能者”としている。さらには,『天界の秘義』1992参照。


 


(1) 原文「960番」


  25  Quoniam per “nomen Dei” intelligitur id quod ex Deo est, et quod est Deus, et hoc vocatur Divinum Verum, et apud nos Verbum, hoc quia in se Divinum est, et sanctissimum, non profanandum est; et profanatur cum sanctitas ejus negatur, quod fit cum contemnitur, rejicitur et probris afficitur; quando hoc fit, tunc occluditur caelum, et homo relinquitur inferno. Verbum enim est unicum medium conjunctionis caeli cum ecclesia; quare cum id e corde rejicitur, solvitur illa conjunctio, et tunc homo, quia relinquitur inferno, non amplius agnoscit aliquod verum ecclesiae. Sunt duo per quae caelum hominibus ecclesiae clauditur; unum est negatio Divini Domini, et alterum est negatio sanctitatis Verbi; causa est, quia Divinum Domini est omne caeli, ac Divinum Verum, quod est Verbum in sensu spirituali, facit caelum; inde patet, quod qui unum aut alterum negat, neget id quod est omne caeli, et a quo est et existit caelum, et quod sic deprivet se communicatione et inde conjunctione cum caelo. Profanare Verbum est idem cum “blasphemare Spiritum sanctum,” quod non alicui remittitur; quare etiam in hoc praecepto dicitur quod “non relinquetur impunis qui nomen Dei profanat.”


 


(2) 直訳


Quoniam per “nomen Dei” intelligitur id quod ex Deo est, et quod est Deus, et hoc vocatur Divinum Verum, et apud nos Verbum, hoc quia in se Divinum est, et sanctissimum, non profanandum est; 「神の御名」によって、そのことが意味される、神から存在するもの、また神であるもの、また、これは神的な真理と呼ばれる、また私たちのもとで、みことば〔である〕、これはそれ自体の中で(本質的に)神的なものであるので、また最も聖なるもの〔であるので〕、冒涜されてはならない。


et profanatur cum sanctitas ejus negatur, quod fit cum contemnitur, rejicitur et probris afficitur; また、その神聖さが否定されるとき冒涜される、そのことは軽蔑される、退けられる(拒否される)、また侮辱(無礼)で働きかけられるとき起こる。


quando hoc fit, tunc occluditur caelum, et homo relinquitur inferno. このことが起こる時、その時、天界は閉じられる、また人間は地獄に残される(置き去りにされる)


Verbum enim est unicum medium conjunctionis caeli cum ecclesia; というのは、みことばは教会との天界の結合の唯一の手段であるから。


quare cum id e corde rejicitur, solvitur illa conjunctio, et tunc homo, quia relinquitur inferno, non amplius agnoscit aliquod verum ecclesiae. それゆえ、それが心から拒否されるとき、その結合は解かれる(破られる)、またその時、人間は、地獄に残される(置き去りにされる)ので、もはや教会の真理の何らかのものを認めない。


Sunt duo per quae caelum hominibus ecclesiae clauditur; 二つのものがある、それらによって天界が教会の人間に閉ざされる。


unum est negatio Divini Domini, et alterum est negatio sanctitatis Verbi; 一つは、主の神性の否定である、もう一つは、みことばの神聖さの否定である。


原典講読『宗教と生活』

コメントを残す