原典講読「神の摂理』 324([6]~[12]おわり)

 

(2) 直訳


[6.] Secundum: [6.] 第二:


Quod omnis homo creatus sit ut vivat in aeternum in statu beato, est consequens; 「すべての人間は幸福の状態の中で永遠に生きるように創造されていること」が結果である。


nam qui vult ut homo vivat in aeternum, vult etiam ut vivat in statu beato. なぜなら、人間が永遠に生きるように欲する者は、幸福の状態の中で生きるようにもまた欲するから。


Quid vita aeterna absque illo? それなしに永遠のいの(生活)は何か?


Omnis amor vult alterius bonum, amor parentum vult bonum liberorum; すべての(者の)愛は他の者の善を欲する、両親の愛はこの善を欲する。


amor sponsi et mariti vult bonum sponsae et uxoris; 婚約者(花婿)と夫の愛は婚約者(の女)妻の善を欲する。


et amor amicitiae vult bonum amicorum. 友情の愛は友情の善を欲する。


Quid non Divinus Amor? 神的な愛は何を〔欲する〕ないか?


Et bonum quid aliud est quam jucundum? また善は、快さ以外の他の何か?


et Divinum Bonum quid aliud quam beatum aeternum? また神的な善は永遠の幸福以外の他の何か?


Omne bonum ex jucundo seu beato sui dicitur bonum: すべての善はその快さと幸福から善と言われる。


bonum quidem vocatur id quod datur et possidetur; それは確かに善と呼ばれる、与えられ、所有されるもの。


sed nisi etiam sit jucundum, est bonum sterile, quod in se non est bonum. しかし、さらにまた快さがないなら、不毛の(不妊の)である、本質的に善ではないこと。


Ex his patet, quod vita aeterna etiam sit beatum aeternum. これらから明らかである、永遠のいのち(生活)は永遠の幸福でもまたあること。


Hic status hominis est finis creationis; 人間のこの状態が創造の目的である。


at quod solum illi qui in caelum veniunt in illo statu sint, non est Dominus in culpa, sed est homo; しかし、天界の中の者、彼らだけがその状態の中にやって来ることは、主は責任(過失)の中にいない、しかし、人間がいる。


quod homo sit in culpa, videbitur in sequentibus. 人間が責任(過失)の中にいることは、続くものの中で見られる。


[7.] Tertium: [7.] 第三:


Quod sic omnis homo creatus sit, ut in caelum veniat. 「したがって、すべての人間は天界にやって来るように創造されていること」


Hoc finis creationis est: これが創造の目的である。


sed quod non omnes veniant in caelum, est quia imbuunt jucunda inferni opposita beato caeli; しかし、すべての者が天界の中にやって来るのではないことは、天界の幸福に正反対の地獄の快さを吸収しているからである。


et qui non in beato caeli sunt, non possunt intrare caelum, non enim sustinent illud. また天界の幸福の中にいない者は、天界に入ることができない、というのはそれを受け(それに耐え)ないから。


Nemini, qui in mundum spiritualem venit, negatur ascendere in caelum; だれにも、霊界にやって来る者、天界に上ることが否定されない。


sed qui in jucundo inferni est, dum illuc venit, palpitat corde, laborat respiratione, vita incipit perire, angitur, cruciatur, et se volvit sicut serpens admotus igni; しかし、地獄の快さにいる者は、そこにやって来る時、心(心蔵)で動悸がする、呼吸で衰弱する、いのちは失われ(ることを)始める、痛みを感じる、苦しめられる、また自分自身をころがす、火に近づけられたヘビのように。


hoc sic, quia oppositum agit in oppositum. このことがこのように〔なる、見られるのは〕、正反対のものが正反対のものの中で働くからである。


[8.] Sed usque quia homines nati sunt, et per id in facultate cogitandi et volendi, et inde in facultate loquendi et agendi sunt, non possunt mori: [8.] しかし、それでも人間に生まれているので、またそのことによって考え、意志する能力の中に、またここから話し、行動する能力の中にいる、死ぬことはできない。


at quia non cum aliis possunt vivere quam cum illis qui in simili jucundo vitae sunt, ad illos remittuntur; しかし、彼らと以外に他の者と生きることはできないので、いのち(生活)同様の快さの中にいる者、彼らへ送り返される。


consequenter qui in jucundis mali sunt, ad suos; その結果として(したがって)、悪の快さの中にいる者は、自分のもの☆へ。


ここの「もの」は何でしょうか? その前の文に一緒に生活することが述べられているので「仲間」としておいてよいでしょう。


et qui in jucundis boni sunt ad suos. また、善の快さの中にいる者は、自分のもの☆へ。


Immo datur cuivis in jucundo sui mali esse, modo non infestet illos qui in jucundo boni sunt; それどころかそれぞれの者に自分の悪の快さの中にいることが与えられている、彼らを悩まさない(攻撃しない)かぎり、善の快さの中にいる者。


sed quia malum non potest aliter quam infestare bonum, inest enim malo odium contra bonum, quare ne damnum inferant, removentur, et in sua loca in inferno dejiciuntur, ubi jucundum illorum vertitur in injucundum. しかし、悪は善を悩ます(攻撃する)こと以外に異なってできないので、というのは悪に善に対する憎しみが内在するから、それゆえ、危害を加えないように、遠ざけられる、また地獄の中の自分の場所の中に投げ込まれる、そこに彼らの快さは不快に変わる。


[9.] Sed hoc non tollit, quin homo ex creatione sit et inde nascatur talis, ut in caelum possit venire; [9.] しかし、このことは取り去らない、むしろ(~のようにではなく)人間が創造からまたここからこのようなものに生まれている、天界の中にやって来ることができるように。


in caelum enim venit omnis qui infans moritur, educatur ac instruitur ibi, sicut homo in mundo, ac per affectionem boni et veri imbuitur sapientia, et fit angelus. というのは、天界の中にやって来るすべての者は、幼児で死んだ者、そこに教育され、教えられるから、世の中の人間のように、そして善と真理の情愛によって知恵を教え込まれる(浸される)また天使になる。


Similiter potuisset homo, qui educatur et instruitur in mundo; 同様にできた、人間は、その者は世の中で教育され、教えられる。


nam simile inest illi quod infanti. なぜなら、似たものが彼に内在するから、幼児に〔ある〕もの。


De infantibus in mundo spirituali videatur in opere De Caelo et Inferno (Londini, an. 1758, edito, n. 329-345). 霊界の中の幼児については著作『天界と地獄』(ロンドン、1758年出版、329-345)に見られる。


[10.] Sed quod non simile fiat cum multis in mundo, est quia amant primum gradum vitae suae, qui vocatur naturalis, et non volunt ab illo recedere, et fieri spirituales; [10.] しかし、世の中の多くの者に同様にならない、自分のいのち(生活)の最初の段階を愛するので、それは自然的と呼ばれる、またそこから引き下がる(去る)ことを欲しない、また霊的になること。


et gradus vitae naturalis in se spectatus non amat nisi quam semet et mundum, cohaeret enim cum sensibus corporis, qui etiam exstant mundo; また自然的ないの(生活)段階は本質的に愛さない、自分自身と世以外でないなら、というのは身体の感覚に密着するから、それらもまた世に現われる。


at gradus vitae spiritualis in se spectatus amat Dominum et caelum, et quoque semet et mundum, sed Deum et caelum ut superius, principale et dominans, ac semet et mundum ut inferius, instrumentale et famulans. しかし、霊的ないの(生活)段階は本質的に主と天界を愛する、そしてまた自分自身と世を、しかし、主と天界を上のもの(高いもの)、最も重要なもの(主要なもの)と支配するものとして、そして自分自身と世を、道具(手段)と召使い(となるもの)として。


[11.] Quartum: [11.] 第四:


Quod Divinus Amor non possit aliter quam id velle, et quod Divina Sapientia non possit aliter quam id providere.― 「神的な愛はそのことを意志すること以外にできない、また神的な知恵はそのことを備えること以外にできないこと」―


Quod Divina Essentia sit Divinus Amor et Divina Sapientia, in transactione de Divino Amore et Divina Sapientia, plene ostensum est; 神的な本質が神的な愛と神的な知恵であることは、『神的な愛と神的な知恵』についての論文の中に、十分に示されている。


ibi etiam demonstratum est (n. 358-370), quod Dominus in omni embryone humano formet duo receptacula, unum Divini Amoris et alterum Divinae Sapientiae; そこにさらにまた示され(論証され)ている(357-370)、主が人間のすべての胎児の中に二つの容器を作られること、一つは神的な愛の、またもう一つは神的な知恵の。


receptaculum Divini Amoris pro futura voluntate hominis, et receptaculum Divinae Sapientiae pro futuro intellectu ejus; 人間の将来の意志のために神的な愛の容器を、また彼の将来の理解力のために神的な知恵の容器を。


et quod sic cuivis homini indiderit facultatem volendi bonum, et facultatem intelligendi verum. またこのようにすべての人間に善を意志する能力を植え付けられた(与えられた)こと、また真理を理解する能力を。


[12.] Nunc quia hae binae facultates hominis ex nativitate a Domino inditae sunt, et inde Dominus est in illis ut in suis apud hominem, patet quod Divinus Ipsius Amor non possit aliter velle, quam ut homo in caelum veniat, et ibi aeterna beatitudine fruatur; [12.] そこで、これら二つの能力が人間に出生から主により植え付けられているので、またここから主が人間のもとのそれらの中にそのものの中にのようにいる、その方の神的な愛が異なって欲することができないことが明らかである、人間が天界の中にやって来るように、またそこに永遠の幸福の状態を享受する。


et quoque quod Divina Sapientia non possit aliter quam id providere. そしてまた、神的な知恵は異なってできない、それを備えること以外に。


Sed quia ex Divino Ipsius Amore est, ut homo sentiat beatum caeleste in se sicut suam, et hoc non fieri potest, nisi homo in omni apparentia teneatur, quod a se cogitet, velit, loquatur et agat, ideo non potest hominem aliter ducere quam secundum leges Divinae suae Providentiae. しかし、その方の神的な愛からであるので、人間が天界の幸福を自分自身の中に、自分のものであるように感じるように、またこのことは生じる(行なわれる)とができない、人間がすべての外観の中に保たれないなら、自分自身から考え、欲し、話しまた行動する、それゆえ、人間を異なって導くことができない、ご自分の神的な摂理の法則にしたがって以外に。


 


(3) 訳文


324.  [6.] 第二:「すべての人間は幸福の状態の中で永遠に生きるように創造されていること」が結果である。


 なぜなら、人間が永遠に生きるように欲する者は幸福の状態の中で生きるようにもまた欲するから。


それなしに永遠のいの(生活)は何か? すべての者の愛は他の者の善を欲し、両親の愛はこの善を欲する。婚約者の男と夫の愛は婚約者の女と妻の善を欲する。友情の愛は友情の善を欲する。神的な愛は何を欲さないか? また善は快さ以外の他の何か〔欲さないか〕? また神的な善は永遠の幸福以外の他の何か?


 すべての善はその快さと幸福から善と言われる。与えられ、所有されるものは確かに善と呼ばれる。しかし、さらにまた快さがないなら、不毛のであり、本質的に善ではない。これらから、永遠のいのち(生活)は永遠の幸福でもまたあることが明らかである。人間のこの状態が創造の目的である。しかし、天界の中の者だけがその状態の中にやって来ることは、主の責任ではなく、しかし、人間の責任である。人間に責任があることは、続くものの中で見られる。


[7.] 第三:「したがって、すべての人間は天界にやって来るように創造されていること」


これが創造の目的である。しかし、すべての者が天界の中にやって来るのではないのは、天界の幸福に正反対の地獄の快さを吸収しているからである。また天界の幸福の中にいない者は天界に入ることができない、というのはそれに耐えられないから。霊界にやって来るだれにも天界に上ることは否定されない。しかし、地獄の快さにいる者は、そこにやって来る時、心蔵が動悸し、呼吸が弱り、いのちが失われ始め、痛みを感じ、苦しめられ、火に近づけられたヘビのようにころがる。このようになるのは、正反対のものが正反対のものの中で働くからである。


[8.] しかし、それでも人間に生まれ、またそのことによって考え、意志する能力の中に、またここから話し、行動する能力の中にいるので、死ぬことはできない。しかし、同じようないのち(生活)快さの中にいる者以外の他の者と生きることはできないので、彼らのもとへ送り返される。したがって、悪の快さの中にいる者は、自分の仲間のもとに、また善の快さの中にいる者も、自分の仲間のもとにいる。それどころか善の快さの中にいる者を悩まさないかぎり、それぞれの者に自分の悪の快さの中にいることが与えられている。しかし、悪は善を悩ますことしかできないので、というのは悪に善に対する憎しみが内在するからであり、それゆえ、危害を加えないように遠ざけられ、地獄の中の自分の場所の中に投げ込まれ、そこで彼らの快さは不快に変わる。


[9.] しかし、このことは、むしろ(~のようにではなく)人間が創造からまたここから天界の中にやって来ることができるように生まれていることを取り去るものではない。というのは、幼児で死んで天界の中にやって来るすべての者は、世の中の人間のように、そこで教育され、教えられ、そして善と真理の情愛によって知恵に浸され、天使になるから。世の中で教育され、教えられる人間も同様である。なぜなら、幼児にあるのと似たものが彼に内在するから。霊界の中の幼児については著作『天界と地獄』(ロンドン、1758年出版、329-345)に見られる。


[10.] しかし、世の中の多くの者は、、自然的と呼ばれる自分のいのち(生活)の最初の段階を愛するので、またそこから去り、霊的になることことを欲しないので、同様にならない。また自然的ないの(生活)段階は、本質的に自分自身と世しか愛さない、というのはそれらは世に現われる身体の感覚に密着するから。しかし、霊的ないの(生活)段階は本質的に主と天界を、そしてまた自分自身と世を愛する、しかし、主と天界を上のもの、主要なものと支配するものとして、そして自分自身と世を、道具と召使いとして愛する。


[11.] 第四:「神的な愛はそのことを意志すること以外にできない、また神的な知恵はそのことを備えること以外にできないこと」


 神的な本質が神的な愛と神的な知恵であることは、『神的な愛と神的な知恵』についての著作の中に十分に示されている。そこにはさらにまた、主が人間のすべての胎児の中に、一つは神的な愛の、またもう一つは神的な知恵の二つの容器を、人間の将来の意志のために神的な愛の容器を、また彼の将来の理解力のために神的な知恵の容器を作られること、またこのようにすべての人間に善を意志する能力を、また真理を理解する能力を植え付けられたことが論証されている(357-370)


[12.] そこで、これら二つの能力が人間に出生から主により植え付けられ、またここから主が人間のもとのそれらの中にいるので、その方の神的な愛は人間が天界の中にやって来るように、またそこに永遠の幸福の状態を享受するようにしか欲することができないこと、そしてまた、神的な知恵はそれを備え

原典講読「神の摂理』 325, 326の原文

 

(1) 原文


325.  (ii.) Quod inde ex Divina Providentia sit, quod unusquisque homo possit salvari; et quod salventur qui Deum agnoscunt et bene vivunt. Quod unusquisque homo possit salvari, ex supra demonstratis patet. Quidam opinantur, quod ecclesia Domini sit solum in Christiano orbe, quia Dominus ibi solum notus est, et ibi solum est Verbum: sed usque sunt multi qui credunt, quod ecclesia Dei sit communis, seu extensa et sparsa per universum terrarum orbem, ita etiam apud illos qui Dominum ignorant, et non Verbum habent; dicentes, quod hoc non eorum culpa sit, et quod illis ignorantia invincibilis sit; et quod contra Amorem et Misericordiam Dei sit, quod aliqui ad infernum nascantur, cum tamen aeque sunt homines. [2.] Nunc quia Christianis, si non omnibus usque multis, est fides, quod ecclesia communis sit, quae etiam Communio vocatur, sequitur quod dentur communissima ecclesiae, quae omnes religiones ingrediuntur, et faciunt Communionem illam. Quod communissima illa sint agnitio Dei et bonum vitae, videbitur in sequente ordine. (1.) Quod agnitio Dei faciat conjunctionem Dei cum homine, et hominis cum Deo, et quod negatio Dei faciat disjunctionem. (2.) Quod quisque agnoscat Deum, et conjungatur Ipsi secundum bonum vitae suae. (3.) Quod bonum vitae, seu bene vivere, sit fugere mala quia sunt contra religionem, ita contra Deum. (4.) Quod haec sint communia omnium religionum, per quae unusquisque potest salvari.


 


(2) 直訳


(ii.) Quod inde ex Divina Providentia sit, quod unusquisque homo possit salvari; (ii.) そこから(それゆえ)、神的な摂理からであること、それぞれの人間が救われることができること。


et quod salventur qui Deum agnoscunt et bene vivunt.― また神を認め、善く生きる者は救われること―


Quod unusquisque homo possit salvari, ex supra demonstratis patet. それぞれの人間われることができることは、上(のところで)されたことかららかである


Quidam opinantur, quod ecclesia Domini sit solum in Christiano orbe, quia Dominus ibi solum notus est, et ibi solum est Verbum: ある意見(える)、主教会はキリスト教世界の中だけにあること、主はそこにだけ知られているので、またそこにだけみことばがあるので。


sed usque sunt multi qui credunt, quod ecclesia Dei sit communis, seu extensa et sparsa per universum terrarum orbem, ita etiam apud illos qui Dominum ignorant, et non Verbum habent; しかしそれでも、多くの者がいる、その者は信じる、主の教会は普遍的であること、すなわち、全地()世界を通して広がったまた離れ離れになった(散在した)、このようにさらにまた彼らのもとに、主を知らない者、またみことばを持たない者。


dicentes, quod hoc non eorum culpa sit, et quod illis ignorantia invincibilis sit; 言ってこのことはらの責任(過失)ではないことまたらに不可抗的(克服しがたい)無知☆があること。


「不可抗的無知」とは「自分ではどうにもならない無知、特に神学上の概念に関する知識についての無知」です。


et quod contra Amorem et Misericordiam Dei sit, quod aliqui ad infernum nascantur, cum tamen aeque sunt homines. 神慈悲していることある者が地獄に生まれていること、そのときそれでも等しく人間である。


[2.] Nunc quia Christianis, si non omnibus usque multis, est fides, quod ecclesia communis sit, quae etiam Communio vocatur, sequitur quod dentur communissima ecclesiae, quae omnes religiones ingrediuntur, et faciunt Communionem illam. [2.] そこで、キリスト教徒に、もしすべての者でなくそれでも多くの者に、信仰があるので、普遍的な(万人共通の)教会が存在すること、それらは「普遍的なもの〔教会〕」ともまた呼ばれる、最も普遍的な教会が存在するということになる、それらはすべての宗教に入り、その普遍的なものをつくっている。


Quod communissima illa sint agnitio Dei et bonum vitae, videbitur in sequente ordine. それらの最も普遍的なもの(一般的な原理)は神の承認と生活(いのち)の善であること、続く(次の)順序の中に見られる。


(1.) Quod agnitio Dei faciat conjunctionem Dei cum homine, et hominis cum Deo, et quod negatio Dei faciat disjunctionem. (1.) 神の承認は人間と神の結合をつくること、また神と人間の、また神の否定は分離を〔つくる〕こと。


(2.) Quod quisque agnoscat Deum, et conjungatur Ipsi secundum bonum vitae suae. (2.) それぞれの者は神を認め、その方に結合されること、自分の生活(いのち)の善にしたがって。


(3.) Quod bonum vitae, seu bene vivere, sit fugere mala quia sunt contra religionem, ita contra Deum. (3.) 生活(いのち)の善は、すなわち、善く生きることは、宗教に反することであるからと悪を避けることである、このように神に反する。


(4.) Quod haec sint communia omnium religionum, per quae unusquisque potest salvari. (4.) これらはすべての宗教の普遍的なもの(一般的な原理)である、それらによってそれぞれの人間は救われることができること。


 


(3) 訳文


325.  (ii.)「それゆえ、それぞれの人間が救われることができること、また神を認め、善く生きる者は救われることは神的な摂理からであること」


 それぞれの人間われることができることはのところでされたことかららかであるある、主はキリスト教世界の中にだけ知られ、またそこにだけみことばがあるので、主教会はキリスト教世界の中だけにあるえるしかしそれでも、その者は、主の教会は普遍的であること信じる多くの者がいる、すなわち、主を知らない者、またみことばを持たない者のもとにもまた、全地を通して広がり、散らばったことであり、このことはらの責任ではないまたらに不可抗的無知がある、ある者が地獄に生まれていること、そのときそれでも等しく人間であるのは神慈悲している、と言っている


[2.] そこで、キリスト教徒に、もしすべての者でなくそれでも多くの者に、普遍的な教会が存在するという信仰があるので、それは「普遍的なもの」ともまた呼ばれ、すべての宗教に入り、その普遍的なものをつくっている、最も普遍的な教会が存在するということになる。


 それらの最も普遍的なものとは神の承認と生活(いのち)の善であることが、次の順序で見られる。


 


 (1.) 神の承認は人間と神のまた神と人間の結合をつくること、また神の否定は分離をつくること。


 (2.) それぞれの者は、自分の生活(いのち)の善にしたがって、神を認め、その方に結合されること。


 (3.) 生活(いのち)の善、すなわち、善く生きることは、宗教に反し、このように神に反することであるからと悪を避けることである。


 (4.) これらはすべての宗教の普遍的なものであって、それらによってそれぞれの人間は救われることができること。


 


(1) 原文


326.  Sed haec singillatim lustranda et demonstranda sunt. Primum: Quod agnitio Dei faciat conjunctionem Dei cum homine et hominis cum Deo, et quod negatio Dei faciat sejunctionem. Aliqui possunt cogitare, quod salvari queant aeque qui non agnoscunt Deum quam qui agnoscunt, modo vitam moralem agant: dicentes, “Quid operatur agnitio? Estne solum cogitatio? Possumne facile agnoscere, cum pro certo scio quod Deus sit? Audivi de Illo, sed non vidi Illum: fac ut videam et credam.” Talis sermo est multis qui negant Deum, quando eis libere ratiocinari cum agnitore Dei licet. Sed quod agnitio Dei conjungat, et negatio Dei sejungat, illustrabitur per quaedam mihi nota in spirituali mundo. Ibi cum quis cogitat de altero, et vult loqui cum illo, sistitur alter illico praesens; hoc commune ibi est, et nusquam fallit. Causa est, quia in mundo spirituali non est distantia, sicut in mundo naturali, sed est modo apparentia distantiae. [2.] Alterum est, quod sicut cogitatio ex aliqua cognitione alterius facit praesentiam, ita amor ex aliqua affectione alterius faciat conjunctionem; ex qua fit quod simul eant et amice colloquantur, inque una domo habitent, vel in una societate, ac saepius conveniant, et mutuas operas praestent. Contrarium etiam fit, ut quod qui non amat alterum, et magis qui odit alterum, non videat nec conveniat illum, ac distent secundum gradum quo non amat, seu quo odit; immo si praesens est, et tunc recordatur odii, fit inconspicuus. [3.] Ex his paucis constare potest, unde praesentia, et unde conjunctio in spirituali mundo; quod nempe praesentia sit ex recordatione alterius cum desiderio videndi illum, et quod conjunctio sit ex affectione quae est amoris. Simile est cum omnibus quae in mente humana sunt; in illa sunt innumera, et singula ibi consociata et conjuncta sunt secundum affectiones, aut sicut una res amat alteram. [4.] Haec conjunctio est conjunctio spiritualis, quae sibi similis est in communibus et particularibus. Spiritualis haec conjunctio originem ducit ex conjunctione Domini cum mundo spirituali, et cum mundo naturali, in communi et in particulari. Ex quibus patet, quod quantum quis cognoscit Dominum, et ex cognitionibus cogitat de Ipso, tantum Dominus praesens sit; et quantum quis agnoscit Ipsum ex affectione amoris, tantum Dominus illi conjunctus sit: ac vicissim, quod quantum quis non cognoscit Dominum, tantum Dominus absens sit; et quod quantum quis negat Ipsum, tantum sejunctus sit. [5.] Conjunctio facit, ut Dominus vertat faciem ejus ad Se, et tunc ducat illum; et sejunctio facit, ut infernum vertat faciem ejus ad se, ac ducat illum. Quare omnes angeli caeli vertunt suas facies ad Dominum ut Solem, et omnes spiritus inferni avertunt suas facies a Domino. Ex his patet, quid operatur agnitio Dei, et quid negatio Dei. Et illi, qui negant Deum in mundo, negant Ipsum post mortem; et fiunt organizati secundum descriptionem supra (n. 319): et organizatio inducta in mundo permanet in aeternum. [6.] Secundum: Quod quisque agnoscat Deum, et conjungatur Ipsi secundum bonum vitae suae. Cognoscere Deum possunt omnes qui aliquid ex religione sciunt possunt quoque ex scientia seu memoria loqui de Deo; et aliqui etiam ex intellectu cogitare de Deo; sed hoc, si non bene vivit, non aliud facit quam praesentiam; potest enim nihilominus avertere se ab Ipso, et vertere se ad infernum, quod fit si male vivit. At agnoscere Deum corde, non possunt alii quam qui bene vivunt; hos Dominus secundum bonum vitae eorum avertit ab inferno, et vertit ad Se. Causa est, quia hi soli amant Deum; amant enim Divina, quae ab Ipso sunt, faciendo illa Divina quae sunt a Deo, sunt praecepta legis Ipsius; haec sunt Deus, quia Ipse est suum Divinum procedens; et hoc est amare Deum; quare Dominus dicit,


 


Qui praecepta Mea facit, ille est qui amat Me, qui autem praecepta Mea non facit, ille Me non amat (Joh. xiv 21-24):

[7.] quae causa est, quod binae tabulae decalogi sint, una pro Deo, et altera pro homine. Deus continue operatur, ut homo recipiat illa quae in sua tabula sunt, sed si homo non facit illa quae in sua tabula sunt, non recipit agnitione cordis illa quae in tabula Dei sunt; et si non recipit, non conjungitur. Quare binae illae tabulae conjunctae sunt ut unum sint, et vocatae tabulae foederis, et foedus significat conjunctionem. Causa quod quisque agnoscat Deum, et conjungatur Ipsi secundum bonum vitae suae, est quia bonum vitae est simile bono quod in Domino est, et inde quod a Domino est; quare cum homo in bono vitae est, fit conjunctio. Contrarium est cum malo vitae; hoc rejicit Dominum. [8.] Tertium: Quod bonum vitae seu bene vivere, sit fugere mala quia sunt contra religionem, ita contra Deum. Quod hoc sit bonum vitae, seu bene vivere, plene ostensum est in Doctrina Vitae pro Nova Hierosolyma, a principio ad finem. Quibus haec solum adjiciam, quod si bona facias in omni copia, ut si templa aedifices, illa ornes ac impleas donariis, si sumptus impendas hospitalibus et xenodochiis, si eleemosynas des cottidie, opituleris viduis et pupillis, si sancta cultus sedulo obeas, immo si cogites, loquaris et praedices illa sicut ex corde, et tamen non fugis mala ut peccata contra Deum, omnia illa bona non sunt bona; sunt vel hypocritica vel meritoria, nam usque malum intus in illis est: vita enim cujusvis est in omnibus et singulis quae facit; at bona non aliter fiunt bona, quam per remotionem mali ab illis. Ex his patet, quod fugere mala quia contra religionem, ita contra Deum sunt, sit bene vivere. [9.] Quartum: Quod haec sint communia omnium religionum, per quae unusquisque potest salvari. Agnoscere Deum, et non facere malum quia est contra Deum, sunt duo quae faciunt quod religio sit religio; si deest unum, non potest dici religio; nam agnoscere Deum et facere malum, est contradictorium; tum facere bonum et non agnoscere Deum; non enim datur unum absque altero. Provisum est a Domino, ut paene ubivis aliqua religio sit, et quod in unaquavis duo illa sint; et quoque a Domino provisum est, ut unusquisque qui agnoscit Deum, et non facit malum quia est contra Deum, locum habeat in caelo. Caelum enim in complexu refert unum Hominem, cujus vita seu anima est Dominus: in caelesti illo Homine sunt omnia quae in homine naturali, cum differentia qualis est inter caelestia et naturalia. [10.] Notum est, quod in homine non modo sint formae organizatae ex vasis sanguineis et ex fibris nerveis, quae vocantur viscera, sed etiam quod sint cutes, membranae, tendines, cartilagines, ossa, ungues et dentes. Haec sunt in minori gradu viva, quam sunt ipsae formae organizatae, quibus illa inserviunt pro ligamentis, tegumentis, et fulcris. Caelestis ille Homo, qui est caelum, ut in illo omnia illa sint, non potest ex hominibus unius religionis componi, sed ex hominibus plurium religionum; inde omnes, qui duo illa universalia ecclesiae faciunt suae vitae, locum habent in caelesti illo Homine, hoc est, caelo, et fruuntur felicitate in suo gradu: sed de his videantur plura supra (n. 254). [11.] Quod illa duo sint primaria in omni religione, constare potest ex eo, quod illa duo sint quae decalogus docet, et ille fuit primum Verbi, et e monte Sinai a Jehovah viva voce promulgatus, et binis tabulis lapideis digito Dei inscriptus, et dein positus in arca vocabatur Jehovah, et faciebat sanctum sanctorum in tabernaculo, et adytum in templo Hierosolymitano; et sancta erant omnia ex illo solo quae ibi praeter plura de decalogo in arca ex Verbo, quae in Doctrina Vitae pro Nova Hierosolyma (n. 53-61), allata sunt; quibus haec adjiciam. Notum est ex Verbo, quod arca, in qua binae tabulae, quibus inscriptus erat decalogus, fuerunt, a Philistaeis capta sit, ac posita in fano Dagonis in Aschdodo, et quod Dagon coram illa in terram deciderit, et postea caput cum volis manuum a corpore divulsum super limine fani jaceret; et quod Aschdodaei et Ekronitae propter Arcam percussi sint haemorrhoidibus ad plura millia, et quod terra illorum devastata fuerit a muribus: tum quod Philistaei, ex consilio primorum gentis suae, fecerint quinque haemorrhoides et quinque mures ex auro, ac plaustrum novum, et super hoc posuerint arcam, et juxta illam haemorrhoides et mures ex auro, et per binas vaccas, quae boabant in via ante plaustrum, arcam ad filios Israelis remiserint, a quibus vaccae et plaustrum sacrificabantur (videatur I Sam. v. et vi.). [12.] Nunc dicetur, quid omnia illa significabant. “Philistaei” significabant illos qui in fide separata a charitate sunt; ” Dagon” representabat religiosum illud; “haemorrhoides” quibus percussi sunt, significabant amores naturales, qui separati ab amore spirituali immundi sunt; ac “mures” significabant devastationem ecclesiae per falsificationes veri; “plaustrum novum,” super quo remiserunt arcam, significabat doctrinam novam, sed naturalem, nam “currus” in Verbo significat doctrinam ex veris spiritualibus; “vaccae” significabant affectiones bonas naturals; “haemorrhoides ex auro” significabant amores naturales purificatos et factos bonos; “mures ex auro” significabant vastationem ecclesiae per bonum sublatam, “aurum” enim in Verbo significat bonum; “boatio vaccarum in via” significabat difficilem conversionem concupiscentiarum mali naturalis hominis in affectiones bonas; quod “vaccae cum plaustro in holocaustum oblatae sint,” significabat quod sit Dominus propitiatus sic. [13.] Haec sunt quae per illa historica spiritualiter intelliguntur; conjunge illa in unum sensum, et fac applicationem. Quod per Philisthaeos repraesentati sint qui in fide separata a charitate sunt, videatur in Doctrina Novae Hierosolymae de Fide (n.4954). Et quod arca ex decalogo ibi incluso sanctissimum ecclesiae fuerit, in Doctrina Vitae pro Nova Hierosolyma (n. 53-61).