原典講読『神の摂理』 249

 

(1) 原文


249.  (i.) Quod omnis cultor sui et cultor naturae contra Divinam Providentiam se confirmet, cum in mundo videt tot impios, et tot illorum impietates, et simul quorundam gloriationes in illis, et usque non aliquam illorum punitionem a Deo. Omnes impietates, et quoque gloriationes super illis, sunt permissiones, quarum causae sunt leges Divinae Providentiae. Quisque homo libere, immo liberrime potest cogitare quod vult, tam contra Deum, quam pro Deo; et qui contra Deum cogitat, raro punitur in mundo naturali, quia ibi semper in statu reformationis est; sed punitur in mundo spirituali, quod fit post mortem, tunc enim non amplius reformari potest. [2.] Quod [1]causae permissionum sint leges Divinae Providentiae, patet ex legibus ejus supra allatis, si revocantur et lustrantur, quae sunt: Ut homo ex libero secundum rationem agat, de qua lege supra (n. 71-97): Ut homo non per media externa cogatur ad cogitandum et volendum, ita ad credendum et amandum illa quae religionis sunt; sed ut se ipsum adducat, et quandoque cogat (de qua lege, [2]n. 129-153): Quod propria prudentia nulla sit, et solum appareat quod sit; et quoque apparere debeat sicut sit; sed quod Divina Providentia ex singularissimis universalis sit (n. 191-213): Quod Divina Providentia spectet aeterna, et non aliter temporaria, quam quantum unum faciunt cum aeternis (n. 214-220); Quod homo non interius immittatur in vera fidei et in bona charitatis, nisi quantum in illis potest teneri usque ad finem vitae (de qua lege, n. 221-233). [3.] Quod causae permissionum sint leges Divinae Providentiae, etiam a sequentibus patebit; ut ex hoc: Quod permittantur mala propter finem quae est salvatio. Tum ex hoc: Quod Divina Providentia continua sit aeque apud malos quam apud bonos. Et demum ex hoc: Quod Dominus non possit agere contra leges Divinae suae Providentiae, quia agere contra illas foret agere contra Divinum Amorem suum, et contra Divinam Sapientiam suam, ita contra Se Ipsum. Hae leges, si conferantur, possunt manifestare causas, cur a Domino permittuntur impietates, et non puniuntur dummodo in cogitatione sunt, et raro etiam in intentione, et sic etiam in voluntate, et non in facto. Sed usque unumquodvis malum sua poena sequitur; est sicut malo inscripta sit sua poena, quam impius post mortem luit. [4.] Per haec quae nunc adducta sunt, etiam [3]explicata sunt sequentia haec supra, n. 237, allata, quae sunt, Quod cultor sui et cultor naturae se confirmet contra Divinam Providentiam adhuc magis, cum videt quod succedant machinationes, astutiae et doli, etiam contra pios, justos et sinceros; et quod injustitia triumphet super justitiam in judiciis et in negotiis. Omnes leges Divinae Providentiae sunt necessitates et quia sunt causae cur talia permittuntur, patet, quod ut homo vivere possit homo, reformari et salvari, talia non possint a Domino homini auferri, nisi mediate per Verbum, et in specie per decalogi praecepta, apud illos qui agnoscunt omnis generis homicidia, adulteria, furta et falsa testimonia pro peccatis: at apud illos qui non agnoscunt talia pro peccatis, mediate per leges civiles ac timorem pro poenis illarum; tum mediate per leges morales, ac timorem jacturae famae, honoris et lucri propter illam; per haec media ducit Dominus malos, sed solum a faciendo illa, non autem a cogitando et volendo illa; per priora autem media ducit Dominus bonos, non solum a faciendo illa, sed etiam a cogitando et volendo illa.


@1 causae (ut mox supra) pro causa


@2 129-153 pro “154 ad 174”


@3 explicata pro “explica”


 


(2) 直訳


(i.) Quod omnis cultor sui et cultor naturae contra Divinam Providentiam se confirmet, cum in mundo videt tot impios, et tot illorum impietates, et simul quorundam gloriationes in illis, et usque non aliquam illorum punitionem a Deo.― (i.)「すべての自分自身と自然を崇拝するすべての者は、世の中にこれほど多くの不信心な者を、またこれほど多くの彼らの不信心を、また同時に、彼らに賛美が与えられ、またそれでも神によりこのためにそれらの何らかの罰がないのを見るとき、神的な摂理に反対して信する」―


Omnes impietates, et quoque gloriationes super illis, sunt permissiones, quarum causae sunt leges Divinae Providentiae. すべての不信心は、そしてまた彼らの上に賛美〔があるのは〕、許しである、それらの理由☆は神的な摂理の法則である。


causaeは複数であり、これにともなって、下記[2.]causaは校訂されています(1)


Quisque homo libere, immo liberrime potest cogitare quod vult, tam contra Deum, quam pro Deo; それぞれの人間は自由に、それどころか最も自由に欲することを考えることができる、神のためにと同様に、神に反して☆。


相関文「tam B quam A」は、どちらかといえば通常Bに力点が置かれるので、この訳でよいです。それでも「BAも」と訳してもそれほど意味は変わりません。


et qui contra Deum cogitat, raro punitur in mundo naturali, quia ibi semper in statu reformationis est; また、神に反して考える者は、まれに罰せられる、自然界の中で、そこで常に改心の状態の中にいるから。


sed punitur in mundo spirituali, quod fit post mortem, tunc enim non amplius reformari potest. しかし、霊界の中で罰せられる、それは死後に生じる、というのは、その時、もはや改心されることができないから。


[2.] Quod [1]causae permissionum sint leges Divinae Providentiae, patet ex legibus ejus supra allatis, si revocantur et lustrantur, quae sunt: [2.] 許しの理由が神的な摂理の法則であることは、上に提示された☆その法則から明らかである、もし、思い出される、また調べられるなら、それらは―


allatisの辞書形はaffero


Ut homo ex libero secundum rationem agat, de qua lege supra (n. 71-97): 人間が自由から理性にしたがって行動するために、その法則について、上に(71-79)


Ut homo non per media externa cogatur ad cogitandum et volendum, ita ad credendum et amandum illa quae religionis sunt; 人間が外なる手段によって考え、意志するように強制されないために、このようにそれらを信じ、愛するように、それらは宗教に属するものである。


sed ut se ipsum adducat, et quandoque cogat (de qua lege, [2]n. 129-153): しかし、自分自身そのものを強いるために、また時々、考える〔ために〕(その法則について、129-153)


Quod propria prudentia nulla sit, et solum appareat quod sit; プロプリウムからの思慮は何もないこと、また単に〔それが〕あることが見られる。


et quoque apparere debeat sicut sit; さらにまた、そのようであると見られるべきである〔こと〕。


sed quod Divina Providentia ex singularissimis universalis sit (n. 191-213): しかし、神的な摂理は最も個々のものから、普遍的にある(存在する)(191-213)


Quod Divina Providentia spectet aeterna, et non aliter temporaria, quam quantum unum faciunt cum aeternis (n. 214-220): 神的な摂理は永遠のものに目を向けること、また一時的なものと異なって、永遠のものと一致しているかぎりを除いて(214-220)☆。


以前と同じ注釈をくりかえします:わかりづらくなっていますが、「神的な摂理は一時的なものには目を向けない、永遠のものと目的が一致するときなら、そのときにかぎり、一時的なものにも目を向ける」ということです。


Quod homo non interius immittatur in vera fidei et in bona charitatis, nisi quantum in illis potest teneri usque ad finem vitae (de qua lege, n. 221-233). 人間は信仰の真理の中に内的に入れられないこと、また仁愛の善の中に、それらに中に生涯の終わりまで保たれることができるかぎりでないなら(221-233)


[3.] Quod causae permissionum sint leges Divinae Providentiae, etiam a sequentibus patebit; [3.] 許しの理由が神的な摂理の法則であることは、続くものからもまた明らかである(未来)


ut ex hoc: 例えば、このことから―


Quod permittantur mala propter finem quae est salvatio. 悪は目的のために許されていること、それは救いである。


Tum ex hoc: なおまたこのことから―


Quod Divina Providentia continua sit aeque apud malos quam apud bonos. 神的な摂理は不変であること、善い者のもとと同様に悪い者のもとにも。


Et demum ex hoc: 最後にこのことから―


Quod Dominus non possit agere contra leges Divinae suae Providentiae, quia agere contra illas foret agere contra Divinum Amorem suum, et contra Divinam Sapientiam suam, ita contra Se Ipsum. 主はご自分の神的な摂理の法則に反して働くことはできないこと、それらに反して働くことはご自分の神的な愛に反して働くことになった(なる)から、またご自分の神的な知恵に反して、このようにご自分自身に反して。


Hae leges, si conferantur, possunt manifestare causas, cur a Domino permittuntur impietates, et non puniuntur dummodo in cogitatione sunt, et raro etiam in intentione, et sic etiam in voluntate, et non in facto. これらの法則は、もし比(対照)されるなら、理由を示すことができる、なぜ、主により不信心が許されているか、また思考の中にある間は罰せられないか、また意図の中に〔あるとき〕もまたまれに、またこのように意志の中に〔あるとき〕もまた、また行為(行動)中にない〔ときも罰せられない〕。


Sed usque unumquodvis malum sua poena sequitur; しかし、それでも、それぞれ(どの)悪にもその罰が(結果として)続く(従う)


est sicut malo inscripta sit sua poena, quam impius post mortem luit. 悪にその罰が刻まれているよう(なもの)である、それを不信心な者は死後に受ける。


[4.] Per haec quae nunc adducta sunt, etiam [3]explicata sunt sequentia haec supra, n. 237, allata, quae sunt, Quod cultor sui et cultor naturae se confirmet contra Divinam Providentiam adhuc magis, cum videt quod succedant machinationes, astutiae et doli, etiam contra pios, justos et sinceros; [4.] これらによって、それらは今、提示された、さらにまた上の237番に提示された、これらの続くものが説明される、それらは「自分自身と自然を崇拝する者が神的な摂理に反対して信し、またさらに陰謀・欺き・策略が、敬虔な者・正しい者・誠実な者に対してもまた成功することを見るとき、


et quod injustitia triumphet super justitiam in judiciis et in negotiis.  また、不正(不公平)が公正(正義)に裁判で、また事業で勝ち誇るのをすること〔を見るとき〕」―


Omnes leges Divinae Providentiae sunt necessitates; 神的な摂理のすべての法則は必要不可欠なものである。


et quia sunt causae cur talia permittuntur, patet, quod ut homo vivere possit homo, reformari et salvari, talia non possint a Domino homini auferri, nisi mediate per Verbum, et in specie per decalogi praecepta, apud illos qui agnoscunt omnis generis homicidia, adulteria, furta et falsa testimonia pro peccatis: また理由であるので、なぜこれらのことが許されているか、明らかである、人間が人間として生きることができること、改心され、救われること、このようなものが主により人間に取り去られることができない、直接に、みことばによってでないなら、また特に、十戒の戒めによって、彼らのもとで、罪としてすべての種類の殺人、姦淫、盗みと偽りの証言を認める者。


at apud illos qui non agnoscunt talia pro peccatis, mediate per leges civiles ac timorem pro poenis illarum; しかし、彼らのもとで、このようなものを罪として認めない者、間接的に、市民の法律、そしてそれらの罰のための恐れによって。


tum mediate per leges morales, ac timorem jacturae famae, honoris et lucri propter illam; なおまた間接的に、道徳の法()、そしてそれらゆえに名声、名誉と利益の失う恐れによって。


per haec media ducit Dominus malos, sed solum a faciendo illa, non autem a cogitando et volendo illa; これらの手段によって、主は悪い者を導く、しかし、ただそれらを行なうことだけから、けれどもそれらを考えることと欲することからでなく。


per priora autem media ducit Dominus bonos, non solum a faciendo illa, sed etiam a cogitando et volendo illa. けれども前の手段によって主は善い者を導く、ただそれらを行なわないことからだけでなく、しかしまたそれらを考えることと欲することからも。


@1 causae (ut mox supra) pro “causa” 注1 causa」の代わりに(直前のように)causae


@2 129-153 pro “154 ad 174” 注2 154 ad 174」の代わりに129-153


@3 explicata pro “explica” 注3 explica」の代わりにexplicata


 


(3) 訳文


249.  (i.)「すべての自分自身と自然を崇拝するすべての者は、世の中にこれほど多くの不信心な者を、またこれほど多くの彼らの不信心を、また同時に、彼らに賛美が与えられ、またそれでも神によりこのためにそれらの何らかの罰がないのを見るとき、神的な摂理に反対して信する」―


 すべての不信心は、そしてまた彼らの上に賛美があるのは、許しであり、その理由は神的な摂理の法則である。


それぞれの人間は自由に、それどころか最も自由に、神のためと同様に神に反して、欲することを考えることができる。また、神に反して考える者が自然界の中で罰せられることはまれである、そこでは常に改心の状態の中にいるから。しかし、霊界の中で罰せられ、それは死後に生じる、というのは、その時、もはや改心されることができないから。


[2.] 許しの理由が神的な摂理の法則であることは、思い出され、また調べられるなら、前に提示された法則から明らかである。それらは―


 人間が自由から理性にしたがって行動するためである、その法則については前の71-79番。


 人間が外なる手段によって考え、意志し、このように宗教に属するものを信じ、愛するように強制されないためである。しかし、自分自身そのものを強いるように、また時々、考えるためである、その法則については129-153番。


 プロプリウムからの思慮は何もなく、単にそれがあることが見られ、さらにまた、そのようであると見られるべきであること。しかし、神的な摂理は最も個々のものから、普遍的に存在すること、191-213


 神的な摂理は、永遠のものと一致しているものを除いて、一時的なものでなく永遠のものに目を向けること、214-220番。


 人間は信仰の真理の中に内的に、また仁愛の善の中に、それらに中に生涯の終わりまで保たれることができないなら、入れられないこと、221-233番。


[3.] 許しの理由が神的な摂理の法則であることは、続くものからもまた明らかである。例えば、このことから―悪は救いの目的のために許されていること。


 なおまたこのことから―神的な摂理は、善い者のもとと同様に悪い者のもとでも不変であること。


 最後にこのことから―主はご自分の神的な摂理の法則に反して働くことはできないこと、それらに反して働くことはご自分の神的な愛に反して、またご自分の神的な知恵に反して、このようにご自分自身に反して働くことになるから。


これらの法則は、もし対照されるなら、なぜ、主により不信心が許されているか、また思考の中にある間は罰せられないか、また意図の中にあるときもまれであり、またこのように意志の中にあるときも、また行為中にないときも罰せられないか、理由を示すことができる。しかし、それでも、それぞれの悪にもその罰が結果として続く。悪にその罰が刻まれているようなものであり、その罰を不信心な者は死後に受ける。


[4.] 今、提示されたこれらによってさらにまた前の237番に提示された「陰謀・欺き・策略が、敬虔な者・正しい者・誠実な者に対してもまた成功し、また、不正(不公平)が公正(正義)に裁判で、また事業で勝ち誇るのをするのを見るとき自分自身と自然を崇拝する者は、またさらに神的な摂理に反対して信する」ことによって、(次の)続くものが説明される。


 神的な摂理のすべての法則は必要不可欠なものである。また、なぜこれらのことが許されているか、その理由から、人間が人間として生き、改心し、救われることができること、このようなものが主により人間から取り去られることができないことが明らかである。みことばによって、また特に十戒の戒めによって、すべての種類の殺人、姦淫、盗みと偽りの証言を罪として認める者のもとで直接にでないなら、このようなものを罪として認めない者のもとでは間接的に、市民の法律、そしてそれらの罰のための恐れによって、なおまた道徳の法()、そしてそれらゆえに名声、名誉と利益の失う恐れによって間接的に、これらの手段によって、主は悪い者を導かれる。しかし、ただそれらを行なうことだけからであって、それらを考えることと欲することから導かれるのではない。けれども、前の手段によって主は善い者を、ただそれらを行なわないだけでなく、しかしまたそれらを考えることと欲しないことからも導かれる。

コメントを残す